Monthly Archives: Ιουλίου 2009

Ξανά παιδί; Π-Ο-Τ-Ε!

Συχνά ακούω άτομα να λένε πόσο νοσταλγούν τα παιδικά τους χρόνια. Πόσο θα ήθελαν να είναι πάλι παιδιά και άλλα παρόμοια.

Δεν μπορώ να πω ότι συμμερίζομαι κάποια νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια. Ίσα-ίσα θα προτιμούσα να μην τα θυμόμουνα. Σαν παιδί ζούσα μόνιμως σε μια ανασφάλεια, σε μια αβεβαιότητα. Ήθελα και βιαζόμουν όσο τίποτα άλλο να μεγαλώσω. Και μου έλεγαν αυτό που λένε συχνά στα παιδάκια «τώρα βιάζεσαι να μεγαλώσεις αλλά άμα μεγαλώσεις θα θέλεις να είσαι μικρή». Είχαν όμως απόλυτο λάθος αυτοί που τα έλεγαν αυτά. Read the rest of this entry

Ζωή κι ανθρωπιά

Αναρωτιέμαι τι ιστορίες ταϊζουμε τον εαυτό μας και μετά τις πιστεύουμε. Τι ψευδαισθήσεις και τι αυταπάτες μας κυβερνούν. Ίσως και να’ναι απαραίτητες για να ζήσουμε.. Read the rest of this entry

Βαμένη ή άβαφτη – ιδού η απορία

Εμείς οι γυναίκες όταν βαφτούμε αισθανόμαστε πιο όμορφες, πιο ποθητές, πιο ωραίες. Βάζουμε το ρουζ μας, το κραγιόν, τη μάσκαρα, το άη-λάινερ, το μέηκαπ, το κονσίλερ κι άλλα ένα σωρό προϊόντα για να καλλωπιστούμε. Να γίνουμε θελτικές, όμορφες… υποτίθεται για το άλλο φύλο.

Προχθές διάβαζα σ’ένα περιοδικό ένα άρθρο που με έβαλε σε σκέψεις. Οι γυναίκες έλεγε βάφονται για τις άλλες γυναίκες, για να τις εντυπωσιάσουν, για να τους δείξουν ότι είναι ξεχωριστές, καλύτερες. Και όχι για να ελκύσουν το άλλο φύλο. Συνήθως δε οι άντρες προτιμούν τις γυναίκες – ειδικά όταν έχουν όμορφο πρόσωπο – χωρίς βάψιμο, φυσικές… Είχε και ρεπορτάζ το άρθρο με κάμποσα σχόλια από άντρες. Οι περισσότεροι όταν τους έδειχναν με μια κοπέλα σε μια φωτογραφία βαμένη και σε μια άλλη άβαφτη και τους ρωτούσαν τι προτιμούν διάλεγαν την άβαφτη.

Λέω και γω κάτσε να κάνω το τεστ στο δικό μου. Χωρίς να του πω τίποτα για το ρεπορταζ ή τι έλεγε το περιοδικό του έδειξα τις δύο φωτογραφίες και διάλεξε όντως από μόνος του την άβαφτη…

Χμ.. λέω.. Ίσως να’χει βρει κάτι αυτό το άρθρο. Μπας και «πασαλειβόμαστε» – όπως έλεγε ένα πρώην μιας φίλης όταν μας έβλεπε να ετοιμαζόμαστε να βγούμε έξω – για τις άλλες γυναίκες και όχι για τους άντρες; Μπας και κατάφεραν οι βιομηχανίες καλυντικών να μας ταϊσουν αμάσητο το παραμύθι της όμορφης βαμμένης γυναίκας; Μπας και έχουν δίκιο όσοι λένε ότι δεν χρειάζονται βαψίματα και φτιασίδια για να φανεί η ομορφιά του άλλου; Read the rest of this entry

Άι χέητ γουρντπρες όου γες!

Αυτό το ρημαδο-γουρντπρες τι το θέλα ακόμα το ψάχνω. Μου ’χει κάνει επιεικώς τη ζωή πατίνι, ποδήλατο και άλλα τέτοια.

Δηλαδή τι να τα κάνω εγώ όλα αυτά τα καταπλητικά θέματα που μπορώ να ανταλλάζω συνέχεια (ένεκα που μου αρέσουν οι αλλαγές να γίνονται σε συνεχή πλάνο) άμα δεν μπορώ να τα εγκαταστήσω αν δεν εγκαταστήσω πρώτα ένα σωρό άλλα ρημαδο-προγράμματα που α) δεν ξέρω πως λειτουργούν β) μπορεί να ’ναι γεμάτα ιούς γ) που κάνουν το κομπιούτερ να σέρνεται σαν φίδι στην έρημο.

Έλεος ποιος το σκέφτηκε ν’αρχίσω μπλογκ εδω; Χμ… Εγώ.. Τη μεγάλη βλακεία έκανα! Έτσι μου’ρχεται να το παρατήσω σύξυλο και να τρέξω για το μπλογκερ με τα μάτια δακρυσμένα. Να αγκαλιάσω το απλό, λιτό και απέριττο πλην χρήσιμο, εύκολο, γρήγορο στυλ του και να ξεχάσω το γουρνπρες που άναθεμα την ώρα και τη στιγμή που νομίζοντας ότι είναι και καλά πιο επαγγελματικό είπα να το χρησιμοποιήσω.

ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ! Read the rest of this entry

Να αφεθώ

Η ζέστη μ’εχει κτυπήσει κατακούτελα. Τρικλίζει ο εγκέφαλος μου. Οι ώρες που περνώ στο γραφείο είναι εντελώς άσκοπες. Κάνω μηχανικές κινήσεις. Κοιτώ αποβλακωμένη την οθόνη του υπολογιστή. Έχω για desktop icon ένα φοβερό γαλάζιο από τη Σκόπελο. Το κοιτώ κάθε πρωί-μεσημέρι και ανυπομονώ να περάσει ο μαρτυρικός αυτός Ιούλιος να πάω διακοπές.

Οι διακοπές ήταν ευχή πριν κανένα δίμηνο, ήταν στόχος πριν κανένα μήνα, αλλά τώρα.. τώρα ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ! Επιτακτική ανάγκη. Δηλαδή ή θα πάω διακοπές ή θα πέσω κάτω, ξερή!

Ξέρω φυσικά ότι είναι μερικές μέρες και θα περάσουν μέχρι να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. Αλλά απ’την άλλη ξέρω πως μπορείς να ζήσεις δυο ζωές, που λέει ο λόγος, σε πέντε μόλις μέρες. Κι οι διακοπες φέτος θα’χουν διπλάσια διάρκεια. Άρα ετοιμάζω τα εσωτερικά αποθέματα για ανεφοδιασμό, αφού έχουν εντελώς αδειάσει, στερέψει, εξαφανιστεί, ξεραθεί!

Τόσο πολύ θέλω μια αλλαγή από τη ρουτίνα που αισθάνομαι έτοιμη να παρατήσω τη ρουτίνα σύξηλη και να μη γυρίσω. Να ρίξω μαύρη (ή έστω φούξια που είναι πιο σικ) πέτρα πίσω μου και να μείνω να με σιγοτρώει το κύμα σε μια θεσπέσια ελληνική παραλία μέχρι να με ξεβράσει σε κανένα νησάκι. Να ξεχαστώ κι εγώ εκεί. Να γίνω ένα με τα βράχια και τα γίδια που βόσκουν και να αφεθώ.

fuschia pebbles

fuschia pebbles

Να αφεθώ, να γίνω ένα στοιχείο της φύσης, απλό, νέο, ήρεμο, όμορφο. Ξεχασμένο σε μια τρικυμισμένη παραλία, παρέα με τα βοτσαλάκια, τα καβουράκια και τα φύκια.

βοτσαλάκια

βοτσαλάκια

και τώρα

και τώρα; και τώρα στέρεψαν τα ποστ χωρίς νερό να τα ποτίζω; χωρίς κρασί τα χείλη να χαιδεύει, την ψυχή να εφραίνει. χωρίς θάλασσα και κρασί και τ’αγόρι μουουου τι να γράψω, τι να πω, πως να διακοσμήσω το εσωτερικό μου κενό;

έρχονται στιγμές μαγικές κι άλλες ξένες, μισές, χολωμένες. παλεύουν να επιζήσουν όλες αυτό το ζεστό και υγρό καλοκαίρι.

θύμισες παλεύουν με το παρόν. κάποτε κερδίζουν. συχνά χάνουν. πρόσωπα και πράγματα. μυρωδιές κι αγγίγματα. εικόνες πολλές που άλλοτε παίζουν με πρόσκληση κι άλλοτε χωρίς στο σινεμά του μυαλού.

εξιδανικευμένοι έρωτες, ψεύτικα γιατί, κρυφές ανάγκες. θέλω εξομολογημένα μοιράζονται, μικραίνουν.

θέλω μια αγκαλιά. θέλω ένα κορμί. θέλω μια θάλασσα. θέλω ένα φιλί. κόκκινο φιλί. ζεστό φιλί. βαθύ φιλί. ένα φιλί χωρίς αρχή ή τέλος. ένα φιλί καλοκαιρινά δροσερό. ένα φιλί πετροκέρασο. να΄ρθει να κάτσει μέσα μου. να σιγοβράζει η ψυχή μου απ’το φιλί.

θέλω να χαθώ. να απαρνηθώ τους πάντες και τα πάντα. να ξεχαστώ. να μην είμαι εγώ. να γίνω ένα με τον άλλο μου εαυτό. να τρέξω. να γελάσω. να κοιμηθώ. να αγγίξω το άπειρο. να γυρίζω. να τριγυρίζω. να. να. να. να.

ΘΕΛΩ

Ποστ μου αλήτες πουλιά..

Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται το βράδυ που ακουμπώ τα μαλλιοκέφαλα μου στο μαξιλάρι να μου έρχονται και 1000 καλές ιδέες για ποστ και το πρωί όταν έρθω στη δουλειά και κάτσω μπρος στη λευκή οθόνη να έχουν πετάξει όλες μα όλες σε άλλους προορισμούς πιο εξωτικούς…

Ούτε κακό μάτι να με έτρωγε! Φτου! Φτου! Τι κακό κι αυτό πια; Θα καταντήσω να σηκώνομαι σαν με παίρνει ο ύπνος να γράφω τις ιδέες σε χαρτί ή έστω στο κινητό μου, μπας και κάνω ένα ποστ της προκοπής!

Όχι πως τα ποστ μου δεν πάνε για Όσκαρ ή τουλάχιστον Πούλιτζερ! Είμαι μετριόφρων πως να το κάνω; Δεν το κάνω, το λέω όμως! Είμαι! Είμαι! Είμαι! Είμαι! Ελπίζω να έπεισα κανένα δύσμοιρο που διαβάζει αυτή την αηδία.

Α προπό (όχι το προπό ντε αλλά γαλλιστί εν τη ρίμη του λόγου! χιχι το πέταξα και το γαλλικό και το καθαρευουσιάνικο μου) ο τίτλος του ποστ είναι κλεμένος από το άσμα του τροβαδούρου Τόλη Βοσκόπουλου. Νομίζω πως είναι απόλυτα ταιριαστό εν προκειμένω περιπτώση (δοτική, γιατί έχουμε και μια αρχαιοελληνική παιδεία πως να το κάνουμε; και που να τη δείξουμε-χρησιμοποιήσουμε εαν ουχί εδώ;).

Άντε.. ή στραβό είν’ το ποστ ή στραβά γράφω.. γι’ αυτό ΣΤΟΠ ή STOP IN THE NAME OF LOVE BEFORE YOU BREAK MY HEART! (άσχετο αλλά πάντα επίκαιρο?)

Diana Ross

Diana Ross


photo link