Monthly Archives: Δεκέμβριος 2009

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο έλεγε ένα παλιό βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη κι είναι αλήθεια. Όλα όσα έχω ζήσει στο παρελθόν τα έχω κατά κάποιο τρόπο ωραιοποιήσει μέσα μου.

Ειδικά τον πρώτο μου έρωτα τον θυμάμαι ακόμα με νοσταλγία.

Read the rest of this entry

Πότε πάνω πότε κάτω

Μερικές φορές διαβάζω κάποια βιβλία που με αγγίζουν βαθιά και με κάνουν να δω τη ζωή μ’άλλο μάτι, κάτω από διαφορετικό πρίσμα. Αυτό φυσικά συμβαίνει σπάνια και γι’αυτό είναι και τόσο σημαντικό όταν συμβεί.

Μια αγαπημένη συγγραφέας που για μένα έχει το μαγικό χάρισμα και πολλές φορές τα βιβλία της είναι εθιστικά και δεν μπορώ να τ’αφήσω πριν τα τελειώσω είναι η Σώτη Τριανταφύλλου

Read the rest of this entry

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Αν και η προηγούμενη μου ανάρτηση ήταν άκρως μελαγχολική τώρα που κοντεύουν πλέον τα Χριστούγεννα προσπαθώ να ανεβώ και να μπω, έστω κι αργά στο πνεύμα των γιορτών.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους! Όμορφα να περάσουμε!

Κάνω προσπάθεια να «γράψω»…

Αφιερωμένο στη Γιαγιούλα μου που την έχασα στις 18/12/2006

Κυριακή. Ιανουάριος ’85. Πως σε λένε;…

Κάνω προσπάθεια να «γράψω»…
Του λόγου μου το αληθές, όταν διαβάζεις αυτές τις
γραμμές
Θα ‘ναι να ‘χω πετάξει.
Στις αράδες μου μπλέκονται αγριοφράουλες και
βατομουριές
χιλιόμετρα που πέφτουν επάνω μου δε μ’ αφήνουν να
προχωρήσω…
Αυτός ο κατακερματισμένος μανδύας, σκισμένος από
αέρηδες
κι από βροχές, αυτός ο άσπρος σταλαγμίτης το σώμα μου
μπλέκεται μέσα στα ανυπόδετα πόδια μου, εκθέτει τη
χωρίς
ανθρώπινη ανταπόκριση ψυχή μου.
Κάνω προσπάθεια να γράψω…
Οι δρόμοι της πολυαγαπημένης πόλης μου, φίδια τώρα
της γνώσης
μου παραδώσανε της πόλης τα κλειδιά, με εκπαιδεύσανε
με μάθανε
όσο με σφίγγουνε ν’ ανοίγομαι, τώρα με σφίγγουνε,
ανοίγω…
Τώρα σε λίγο δε θα μπορέσεις να με πιάσεις πια, αν
μπορέσεις
κυνήγα με, δε θα με βρείς στους δρόμους της πια, με
προφυλάνε
με κρύβουνε ανεβαίνω…
Σε λίγο αν κοιτάξεις λυπημένος το βράδυ στον ουρανό
ψηλά
θα ‘μαι ένα χαζό παιδικό άστρο που όλο θα πέφτω.
Ίσως κάνω λάθoς που θέλω να γράψω για να κρατηθώ.
είναι ίσως γιατί νoμίζω πως δεν πρόλαβα να πώ
Ευχαριστώ
κι αντί για πεφτάστρο που πρέπει να γίνω και να χαθώ
σαν άνθρωπος αντίθετα ακόμα να σκέφτομαι
και θέλω ρόδο αγάπης να γίνω…

Read the rest of this entry

Το τέλος της φιλίας

Πότε καταλαβαίνεις ότι μια φιλία πνέει τα λοίσθια; Ότι φτάνει ή είναι κιόλας στο τέλος της;

  • Μήπως όταν είσαι το τελευταίο άτομο που μαθαίνεις ότι γνώρισε κάποιον κι έκανε σχέση;
  • Μήπως όταν δε θέλει να σου πει τίποτα για ό,τι συμβαίνει στην προσωπική της ζωή;
  • Όταν την βλέπεις όλο και πιο αραιά και όταν τη δεις δεν έχει καμιά όρεξη να σε ακούσει αλλά λέει μόνο τα δικά της;
  • Όταν δε δέχεται να κάνει σχέδια μαζί σου, έστω για ένα απλό καφέ, μπας κι έχει κάποια καλύτερη πρόταση από αλλού;

Read the rest of this entry

Αχ αυτά τα δώρα!!

Αυτές τις μέρες βρέχει ασταμάτητα και κοντεύουν και τα Χριστούγεννα. Λέω να τρέξω να ψωνίσω δώρα αλλά για να’μαι ειλικρινής δεν ξέρω τι να πάρω… Στα προσφιλή μου άτομα τα’χω πάρει κατά καιρούς όλα.

Είναι κουραστικό αυτό το έθιμο με το δώρο.


Read the rest of this entry

Chatterbox

Έχουμε στη δουλειά ένα κορίτσι στη δουλειά την Ναταλία – είναι εικοσιπέντε χρονών, κοντούλα και μικροκαμωμένη με ξανθά μακριά μαλιά και σπιρτάδα στο βλέμμα.

Η Ναταλία που λέτε είναι η ψυχή του γραφείου. Κάθε μέρα από την ώρα που θα μπει μέσα αρχίζει να μιλά.. και μέχρι την ώρα που θα σχολάσουμε, οκτώ ώρες μετά η Ναταλία ακόμα δεν έχει σταματήσει.. 🙂 Read the rest of this entry