Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2010

Παρακολουθώ απ’το παράθυρο μου τον κόσμο που τρέχει να πάει δουλειά. Ο δρόμος γεμάτος αυτοκίνητα, κίνηση φρικτή, κορναρίσματα εκνευρισμός.

Λίγο πιο πάνω ο ουρανός, το γαλανό κρυμμένο από λευκό-γκριζα σύννεφα. Τα πουλιά πετούν για την τροφή τους. Ο ήλιος λάμπει πάνω απ’τα σύννεφα. Read the rest of this entry

D Emotion Project Pritouritze Planinata

Τι μαγικό που’ναι το ραδιόφωνο… Με ταξιδεύει.. με κάνει να ονειρεύομαι. Με γεμίζει με εικόνες, με αναμνήσεις που άλλοτε φέρνουν δάκρυα στα μάτια κι άλλοτε χαμόγελο στα χείλη.

Όταν ήμουν μικρή, κλεισμένη στο δωμάτιο μου ραδιόφωνο άκουγα απ’την ώρα που γυρνούσα σπίτι απ΄το σχολείο ως την ώρα που έπρεπε να φύγω ή να κοιμηθώ.

Όταν ήμουν φοιτήτρια περπατούσα στους δρόμους με ένα walkman στ’αυτιά κι η μουσική μ’έστελνε πολύ πιο μακριά από ότι τα πόδια μου μπορούσαν να με μεταφέρουν.

Από τότε που οδηγώ αυτοκίνητο με συντροφεύει στις διαδρομές που κάνω μόνη ή με παρέα. Σημαδεύει τις στιγμές, καθορίζει τα συναισθήματα, κατευθύνει το βλέμμα.

Σήμερα ανακάλυψα σταθμούς απ’τη πόλη που σπούδαζα κι ακούω ένα αγαπημένο σταθμό που’χω χρόνια ν’ακούσω. Ακούω κομμάτια που μου φέρνουν στο νου εικόνες, άτομα, το πως ένιωθα τότε. Όλα είναι τόσο διαφορετικά κι όμως είμαι ίδια..

Η μουσική μπορεί να κάνει τόσα πολλά, να αγγίξει μέρη απροσπέλαστα μέσα μου. Να με παρασύρει σε ταξίδια που αποφεύγω να κάνω, σε άτομα που σαν τιτανικοί βούλιαξαν μέσα μου και χάθηκαν παντοτινά μα ζούν στη θύμιση μου.

Η μουσική μου δίνει πνοή, μου θυμίζει ποια είμαι, τι θέλω..

Σημαντικά κι ασήμαντα

Ειν’ η ζωή μια θάλασσα
κι εμείς καπεταναίοι
κι είναι αλήθεια τυχεροί
όσοι πεθαίνουν νέοι….

Κάθε λιμάνι και καημός
κάθε καημός και δάκρυ
είναι η ζωή του καθενός
θάλασσα δίχως άκρη.

Στίχοι: Πυθαγόρας

Βρίσκομαι σε μια φάση εσωτερικής αναζήτησης. Αναρωτιέμαι ποια είναι τα σημαντικά και ποια τα ασήμαντα.

Read the rest of this entry

Me, my sis and I

Όταν ήμασταν μικρές εγώ κι η αδελφή μου κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο. Δεν είχαμε άλλη επιλογή αφού το σπίτι είχε δύο υπνοδωμάτια, ένα για μας ένα για τους γονείς μας. Το όνειρο μας ήταν να έχουμε η κάθε μια το χώρο της γιατί το δωμάτιο ήταν μεν μεγάλο, αλλά είχε τόσα πολλά και ογκώδη έπιπλα που δεν είχε χώρο να κινηθούμε.

Όταν πήγα εγώ σχολείο διάβαζα πάντα στο τραπέζι της κουζίνας, αλλά όταν ήρθε κι η σειρά της αδελφής μου να πάει σχολείο η μάνα μας θεώρησε καλό να μας αγοράσει ατομικά γραφεία για να κάνουμε εκεί τα μαθήματα μας. Που θα έμπαιναν τα γραφεία μας; Μα φυσικά στο ήδη παραγεμισμένο δωματιάκι μας. Με το που τα έφεραν και τα έβαλαν το δωμάτιο έγινε πλέον μια μικρή αποθήκη επίπλων και σίγουρα όχι δωμάτιο μικρών κοριτσιών.

Read the rest of this entry

Οι κατίνες που φορούν γραβάτες

Όλοι κι όλες λίγο ή πολύ έχουμε παρακολουθήσει τι γίνεται τις τελευταίες μέρες στην τηλεόραση, τον τύπο και το Ιντερνετ για το χωρισμό της Ελένης Μενεγάκη και δεν έχει νομίζω νόημα να ασχοληθώ κι εγώ μ’αυτό.

Με αφορμή όμως τον χωρισμό βγήκαν ή έπεσαν κάποιες μάσκες από αρσενικές και θηλυκές κατίνες. Ειδικά πρόσεξα ότι οι αρσενικές κατίνες έτρεφαν προφανώς από παλιά ιδιαίτερο μένος και μίσος εναντίον μιας γυναίκας που έκανε τη δουλειά της για χρόνια με θετικά αποτελέσματα. Βρήκαν λοιπόν αφορμή τώρα που είναι κάτω και την κτυπούν αλύπητα με την αισχρή και ποταπή γλώσσα και προσωπικότητα που αποπνέουν νομίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο «θα ανοίξουν τα μάτια του κόσμου» και θα δείξουν τι καλοί δημοσιογράφοι είναι, όταν στην πραγματικότητα αυτό που αποδεικνύουν περίτρανα με τη συμπεριφορά τους αυτή είναι τι ελεεινοί και ουτιδανοί είναι οι ίδιοι. Read the rest of this entry