Πάθος για λάθος

Μου κόλησε αυτή η φράση κι είπα να τη γράψω μπας και την εξορκίσω και φύγει🙂

Αλήθεια το λάθος με έμαθε πολλά στη ζωή. Όσες φορές τόλμησα, άφησα τον εαυτό μου να κάνει λάθη έμαθα πολλά. Καλές είναι και οι θεωρίες δε λέω, καλές οι εγκυκλοπαιδικές γνώσεις αλλά αν δεν κάνεις, δεν πάθεις τίποτα δε μαθαίνεις.

Κι ας λέμε στα παιδιά συχνά ‘πρόσεχε! μη κάνεις αυτό το λάθος!’ Μα αν δεν το κάνει δε θα μάθει πραγματικά ποτέ!

Πρώτο γλυκό λάθος ήταν ο ανεκπλήρωτος έρωτας στα δώδεκα με ένα ξάδελφο του πατέρα μου. Μπορεί να έκλαψα πολύ τότε αλλά άξιζε τον κόπο. Στην πορεία ένιωσα ότι με ωρίμασε, με έκανε να βλέπω με άλλο μάτι ανθρώπους και καταστάσεις.

Άλλο λάθος αρκέτα χρόνια μετά και πολύ μεγαλύτερο, αλλά εξίσου γλυκό ήταν η σχέση με τον Άρη. Λάθος γιατί απ’την αρχή φαινότανε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πάει πουθενά αυτή η σχέση. Και δεν εννοώ γάμους και τούλια. Εννοώ φαινόταν ότι ποτέ δε θα γινόταν ουσιαστική, ότι πότε δε θα έπαιρνα όσα έδινα. Απ’την αρχή ο Άρης ως πιο περπατημένος κρατούσε πισινή, αποστάσεις. Η λογική φώναζε πανικόβλητη ‘σήκω φύγε τ-ώ-ρ-α!’ Το συναίσθημα έκλεινε μάτια, έκλεινε αυτία και τραγουδούσε ‘λαλαλαλαλαλαλαλαλα‘ για να μην την ακούει.

Πάλι πληγώθηκα στο τέλος όμως έζησα τόσο όμορφες στιγμές μαζί του. Έχω τόσα να θυμάμαι. Είκονες, μυρωδιές, συναισθήματα, όνειρα που έβλεπα τότε. Ένα σωρό εμπειρίες που δε θα είχα αν οχυρωνόμουν και προσπαθούσα να προστατευτώ.

Όμως όχι μόνο δεν οχυρώθηκα αλλά έπεσα με τα μούτρα. Και έφαγα τα μούτρα μου😆

Έφαγα τα μούτρα μου γιατί τα ολογάλανα του μάτια ήταν ψυχρά. Γιατί ό,τι ένιωθε το έκρυβε επιμελώς. Γιατί ήθελε να παίρνει και δεν ήξερε να δίνει παρά ελάχιστα. Αν γινόταν να ξαναπάω πίσω δε θα έκανα τίποτα διαφορετικά όμως. Είναι τόσο γλυκό λάθος όλη αυτή η σχέση. Μου’δωσε και πίκρα και χαρά. Γέλιο και κλάμα.

Νομίζω ότι μετανιώνω πιο πολύ για όσα δεν έχω κάνει. Για μονοπάτια που δεν ακολούθησα. Όχι για όσα έκανα, ανεξαρτήτως της έκβασης τους. Οι περισσότερες επιλογές μου ήταν με γνώμονα να ζήσω, να μην κάνω πίσω, να μη φοβάμαι γιατί μια ζωή την έχουμε κι αν δεν κάνω τα λάθη μου τώρα που’μαι νέα πότε θα τα κάνω; Στο νεκροκρέβατο μου;

Εδώ μπορεί να αναφέρω δυο λάθη μόνο και τα δυο γλυκά, ¨ομως σίγουρα έχω κάνει ένα σωρό άλλα σοβαρά και πολύ πικρά🙂

Όλα όμως είναι μες τη ζωή. Όλα βοήθησαν να διομορφώσω την άποψη μου για τη ζωή, τους ανθρώπους. Να φτιάξω το χαρακτήρα μου στην τελική ανάλυση.

Και τώρα συνεχίζω να κάνω λάθη έστω κι αν φοβάμαι. Μάλλον δε φοβάμαι τα λάθη όσο τις επιπτώσεις τους. Αλλά προσπαθώ να προχωρώ άφοβα μπροστά κι ό,τι θέλει ας γίνει. Ή όπως πολύ όμορφα λέει ένα τραγουδάκι

Que Sera, Sera,
Whatever will be, will be
The future’s not ours, to see
Que Sera, Sera
What will be, will be.

About amelinia

blogger, animal-lover, avid reader,webaholic, giggler, cyclothymic https://amelinia.wordpress.com

Posted on 16/04/2010, in Feelings, Αναμνήσεις, Σκέψεις and tagged , . Bookmark the permalink. 4 σχόλια.

  1. «Το συναίσθημα έκλεινε μάτια, έκλεινε αυτία και τραγουδούσε ‘λαλαλαλαλαλαλαλαλα‘ για να μην την ακούει»
    Χαχαχαχαχαχαχααα! Πολύ καλό!
    Τι μου θυμίζει… τι μου θυμίζει… 😆
    Κι’ εγώ μετανιώνω για τα πράγματα που δεν έκανα… ή που δεν διεκδίκησα αυτά που έπρεπε να διεκδικήσω.
    Μετανιώνω όμως και για πράγματα που έκανα.
    Γιατί όσο κι αν – μεγαλώνοντας – καταλαβαίνω ότι μάλλον έπρεπε να γίνουν για να μάθω, δεν μπορώ από το να μην αναρωτιέμαι πώς θα ήταν τα πράγματα αν είχα πράξει αλλιώς.
    Κι’ εγώ, σαν και σένα, έζησα κάπως έτσι:
    «Οι περισσότερες επιλογές μου ήταν με γνώμονα να ζήσω, να μην κάνω πίσω, να μη φοβάμαι γιατί μια ζωή την έχουμε κι αν δεν κάνω τα λάθη μου τώρα που’μαι νέα πότε θα τα κάνω; Στο νεκροκρέβατο μου;»
    Άρα, δεν μπορώ να διαμαρτύρομαι για τα λάθη μου.
    Και όπως λέει και το τραγούδι που λες…
    The future’s not ours to see.
    Well… never was, never will be. 🙂

    Φιλιά πολλά!

    ΥΓ: Διάβασα και το ποστ με τον πρώτο σου έρωτα και πίστεψέ με… i KNOWwhat you’re talking about!🙂

    • Κι εγώ μετανιώνω για πράγματα που έκανα. Δε λέω αλλά είναι μικρά κι ασήμαντα κοντά σ’αυτά που δεν έκανα και θα με οδηγούσαν σε μια εντελώς διαφορετική ζωή.

      Αχ ναι εκείνο το ποστ ήταν πολύ ειλικρινές τώρα που το διάβασα ξανά. Νομίζω ξεγυμνώνοντας το παρελθόν νιώθω ότι απελευθερώνομαι απ’αυτό. Μάλλον πρέπει να γράψω κι άλλα τόσο απελευθερωτικά κείμενα🙂

      Φιλιά Liilith μου

  2. ΑΣε με να κανω λαθος! Μην παριστανεις τον τρελλο! λαλλαλα!
    Φιλακια Αμελινια μου!
    Από τα λάθη μας μαθαινουμε! κι αν δεν μαθουμε μην τα αποκυρησεις! Ειναι κοματι του εαυτού μας!

    • Λιακάδα μου δεν τα αποκυρήσσω. Ίσα-ίσα τ’αγαπάω!🙂
      Αχ αυτό το τραγουδάκι ταιριάζει απόλυτα με την ανάρτηση μου.
      Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: