Ντοναλτ Ντακ ολέ!

Από μικρή λάτρευω τον Ντόναλτ Ντακ. Από όλους τους ήρωες του Ντίσνευ αυτός που άρεσε πάντα. Που όλα του πάνε στραβά, που τον βασανίζει ο θείος Σκούρτζ αλλά αυτός εκεί στην τεμπελιά, την ανεμελιά και τις σκευωρίες του, που πάντα γίνονται μπουμεραγκ και τον κτυπούν στα μούτρα.

Πόσα γέλια δεν έκανα να τον παρακολουθώ να τρέχει, να προσπαθεί να ξεγελάσει το θείο Σκουρτζ, να βάλει σε τάξη τα άτακτα και πανέξυπνα ανιψάκια του Χιουι, Ντιούι και Λιούι και να γλυτώσει απ’τη μουρμούρα της Νταίζης :)

Όταν πήγαινα στο περίπτερο πάντα αγόραζα ιστορίες του Ντόναλτ, αν και τότε όλα λέγονταν “μίκυ μάους” εγώ διάλεγα να έχει κάθε τεύχος τουλάχιστον μια ιστορία του. Αυτός κι ο Φέρθυ μου ο άλλος ανιψιός του Σκρουτζ μου άρεσαν πάρα πολύ. Και τώρα που θυμάμαι κι ο Ρομπαξ ο αιώνιος εχθρός κι ανταγωνιστής του Σκρουτζ που έλεγε συνέχεια “θα φάω το καπέλο μου” και συνήθως το έτρωγε σε κάποια φάση :lol:

Είχα πάρα πολλά τεύχη και ιστορίες με τον Ντόναλτ αλλά ένας γέρος περιπτεράς στη γειτονιά με το σύστημα που είχε επινοήσει κατάφερε να μου μειώσει σημαντικά τη συλλογή μου. Τότε δεν είχα δικά μου λεφτά παρά αυτά που μου έδιναν για το σχολείο. Αν ήθελα να πάρω “μίκυ μάους” έπρεπε να μου δώσουν οι γονείς μου. Εγώ διάβαζα γρήγορα τις παπιοπεριπέτειες και ήθελα αμέσως άλλες αλλά οι γονείς μου έλεγαν συχνά όταν τους ζητούσα “έχεις πολλά” κι έτσι έπεσα κι εγώ “θύμα” του παμπόνηρου περιπτερά.

Τι σύστημα είχε επινοήσει; Ότι μπορούσαμε να ανταλλάζουμε 2 “μίκυ μάους” με 1 που δεν είχαμε διαβάσει. Έτσι δεν χρειαζόμασταν λεφτά για να πάρουμε νέες ιστορίες, αλλά μειώνονταν σημαντικά αυτά που είχαμε χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Άσε που πολλά παιδιά δεν πρόσεχαν τα δικά τους κι ήταν σχισμένα ή χωρίς εξώφυλο κι άλλα τέτοια. Για χρόνια πήγαινα στον Πετρή κι αντάλλαζα τα μίκυ μάους μου. Έτσι τον φωνάζαμε ‘Πετρή’ χωρίς κύριο μπροστά κι ας ήταν πολύ γέρος, δηλαδή γύρω στα 60 αλλά εμείς 6-7 χρονών τον βλέπαμε υπεραιωνόβιο! :lol:

Αν τα είχα πολλά απ’ αυτά τα τεύχη θα ήταν σίγουρα συλλεκτικά και θα μ’άρεσε να τα έχω να τα διαβάζω ακόμα και τώρα που μεγάλωσα.

Θυμήθηκα τώρα ότι αν δεν με έπαιρνε ο ύπνος έφτιαχνα ιστορίες με τον ντόναλτ στο μυαλό μου και τις έβλεπα με κλειστά τα μάτια νοερά, σαν κινούμενα σχέδια. Τόσο συχνά το έκανα αυτό που κάποια στιγμή άρχισα να βλέπω και όνειρα με τους πρωταγωνιστές τους. Ήταν πάντα ευχάριστα όνειρα και με έκαναν να γελώ.

About these ads

About amelinia

blogger, animal-lover, avid reader,webaholic, giggler, cyclothymic https://amelinia.wordpress.com

Posted on 16/06/2010, in Αναμνήσεις and tagged , , . Bookmark the permalink. 6 σχόλια.

  1. Η καλύτερη μου φίλη ήταν μεγάλη φαν!
    Είμαι σίγουρη ότι ακόμα και σήμερα θα τα αγοράζει (αν υπάρχουν)!
    Όπου και να πηγαίναμε τα είχε μαζί της. Και αργότερα όταν γίναμε 17, 18, 20, 22… ακόμα και στην παραλία… πάντα μαζί της! :lol:
    Εγώ τα διάβαζα πολύ ευχαρίστως, αλλά δεν είχα το ίδιο “ψώνιο”.
    Άλλωστε, δεν χρειαζόταν να αγοράσω ποτέ δικά μου, αφού ήταν (κυριολεκτικά) συνέχεια μες στα πόδια μου!
    Χαχααχαχαχααα!!!
    Σε ταξίδευαν πάντως, αυτό είμαι μεγάλη αλήθεια.
    Το τέλειωνες όμως μέσα σε δέκα λεπτά και αυτό ήταν ένα μικρό προβληματάκι… :lol:

    Φιλιά πολλά Amelinia μου!

    • Λιλιθ μου υπάρχουν φυσικά! Απλά έχουν πιο γυαλιστερά εξώφυλλα, πιο ιλουστρασιον σχέδια κτλ. Κι είναι πολύ πιο ακριβά. Αν θυμάμαι καλά τότε αυτά στοίχιζαν κάτι λίγες δραχμούλες :)
      Τυχερή ήσουν που’χες τη φίλη τη μανιακή! Κι εγώ τα λάτρευα αλλά όχι σαν τη φίλη σου κιόλας :lol:
      Φιλάκια πολλά Λιλιθάκι!

  2. Αμελίνια μου, είπα να σου επιστρέψω την επίσκεψη και να διαβάσω κάτι ευχάριστο και πολύχρωμο πριν πάω να κοιμηθώ απόψε. Εγώ αγαπούσα τον Μπάγκς Μπάνυ. Δεν ξέρω γιατί. Κάθε Σάββατο ο μπαμπάκας μου γύριζε απ΄τη δουλειά μέ 3 πράγματα στο χέρι. Την εφημερίδα του, την σοκολάτα για μένα και την μαμά και το Μίκυ Μάους γία κείνον και γιά μένα. Πάντα το διάβαζε κι εκείνος. Τελικά ό μπαμπούλης μου απολάμβανε το Μίκυ Μάους περισσότερο από μένα. Εγώ μάλλον βιαζόμουν να μεγαλώσω. Τι ανόητη! Και τώρα που έχω μισό αιώνα και, πίσω μου τί κατάλαβα! Φιλάκια και καλή σου νύχτα…….

    • Πιπερόριζα μου χαίρομαι που σ’άρεσε η ανάρτηση μου :)
      Κι εμένα μ’άρεσε ο Μπαγκς Μπάνυ αλλά όχι σαν τον Ντόναλτ. Ίσως γιατί τον Μπαγκς δεν μπορούσα να τον βρω σε μίκυ μάους.
      Κι εμένα ο πατέρας μου διάβαζε πάντα ό,τι κι εγώ και μάλιστα παρακολουθούσαμε μαζί τα καρτούν στην τηλεόραση. Τόσο που του μουρμουρούσε η μάνα μου αν είναι παιδί και κάθεται να τα δει αυτά μαζί μας. Μάλλον είχε δίκιο πάντα ήταν παιδί μέσα του και νομίζω παραμένει :)
      Φιλάκια πολλά

  3. Κι εγω τον Μπαγκς Μπαννυ προτιμουσα! Γελαγα ασυγκρατητα με το τι τραβαγε ο Ελμεγ Φαντ απο αυτον!
    Επισης μου αρεσε πολυ και Γουντυ ο τρυποκαρυδος! Αχ τι μουσικη ηταν αυτη!
    μετ οταν ειχα μικρη την κορη μου μου αρεσε να βλεπω μαζι της Ανταμς φαμιλυ και να ακουμε Λιλιπουπολη! ( Μαλλον εγω την απολαμβανα παρα η μικρ, και σιγοτραγουδουσα.. ” το μικρο μπιζελι ..χορευει τσιφτετελι .. χορευει τσιφτετελι στο ρυθμο των μπιζελιων!) Με παρεσερνε ι ο ρυθμός και η αλήθεια του. Με … ταξιδευε στα παιδικα μου χρονια!
    Αχ τι μου θυμησες βρε Αμελινια.. !

    • Λιακάδα μου όμορφες αναμνήσεις σου θύμισα και χαίρομαι πολύ γι’αυτο :)

      Ο Μπαγκς Μπάνυ και ο Γούντυ μ’αρεσαν κι εμένα. Όλα τα καρτούν ήταν αθώα, γλυκά και με γέμιζαν πάντα χαμόγελα.

      Τώρα απ’ ότι βλέπω τα νέα καρτούν δεν είναι έτσι. Γιατί άραγε;

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: