Ο καημός της μάνας..

H μάνα μου και τις δύο φορές που ήταν έγκυος ήθελε διακαώς αγόρι. Σε μένα είχε ετοιμάσει και το γαλάζιο δωμάτιο, τα γαλάζια ρουχαλάκια, μου’χε και το όνομα έτοιμο. Ήρθα όμως εγώ κοριτσάκι και της χάλασα τα σχέδια. Στην αδελφή μου, έχοντας ήδη απογοητευτεί μια φορά, επέλεξε το κίτρινο για τα ρουχαλάκια (το δωμάτιο παρέμεινε γαλάζιο αφού ένα ήταν και για τις δυο) κι είχε κρυφές ελπίδες ότι θα ερχόταν ο πολυπόθητος γιος. Δεν της έκανε τη χάρη ο Θεός όμως και της έμεινε ο καημός.

Ίσως σε μένα να μεταφέρθηκε αυτός ο καημός γιατί όταν ήμουν μικρή ήμουν αγοροκόριτσο. Μ’ άρεσε να παίζω με αυτοκινητάκια, το γαλάζιο ήταν το αγαπημένο μου χρώμα κι έτρεχα στις αλάνες παρέα με τα αγόρια. Θυμάμαι πως δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί εκείνοι μπορουσαν να κυκλοφορούν γυμνοί απ’τη μέση και πάνω το καλοκαίρι κι εγώ έπρεπε να φοράω μπλούζα. Αφου κι εγώ στήθος πλάκα είχα σαν κι αυτούς. Δεν το χωρούσε το 4χρονο μυαλουδάκι μου.

Στην εφηβεία το γαλάζιο εξακολουθούσε να είναι το αγαπημένο μου χρώμα κι αν και καταλαβαίνα πλέον γιατί έπρεπε να φοράω μπλούζα, ακόμα θεωρούσα άδικο που τ’αγόρια μπορούσαν να γυρνούν στις γειτονιές μέχρι αργά το βράδυ κι εγώ έπρεπε να μαζεύομαι από νωρίς. Αυτοί έπαιρναν το ποδήλατο τους και πήγαιναν σε άλλες γειτονιές αλλά εμένα δε μ’αφηναν οι γονείς μου να πάω κι αυτό με έκαιγε. «Γιατί αυτοί είναι καλύτεροι;» αναρωτιόμουν και μ’ έπνιγε η αδικία.

Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια, μεγάλωσα, έφτασα σχεδόν τα 25 για να αρχίσω να χαίρομαι που είμαι γυναίκα, ν’αγαπήσω το ροζ, το κόκκινο, τις θηλυκές μου ιδιότητες. Ίσως γιατί συνειδητοποίησα ότι εμείς οι γυναίκες έχουμε περισσότερες ευκαιρίες στη ζωή να κάνουμε αυτά που θέλουμε.

Όπως και να’χει πολύ χαίρομαι που από μια ηλικία και μετά χαίρομαι που είμαι κοριτσάκι και έπαψα επιτέλους να ζηλεύω τα αγοράκια😆

Φυσικά θα μπορούσα να κυκλοφορώ γυμνόστηθη κι έτσι ο βασικός λόγος που τα ζήλευα να εκλείψει😉

About amelinia

blogger, animal-lover, avid reader,webaholic, giggler, cyclothymic https://amelinia.wordpress.com

Posted on 22/07/2010, in Αναμνήσεις, Καλοκαίρι and tagged , . Bookmark the permalink. 3 σχόλια.

  1. Δεν φταίει πάντως η μάνα σου που δεν έκανε γιο.
    Απ’ ότι ξέρω, οι άντρες «ορίζουν» το φύλο.
    Να της το πεις αυτό… μήπως μετριαστεί κάπως ο καημός της. 😆
    «Ίσως γιατί συνειδητοποίησα ότι εμείς οι γυναίκες έχουμε περισσότερες ευκαιρίες στη ζωή να κάνουμε αυτά που θέλουμε. »
    Αυτό, δεν το «έπιασα» ακριβώς…
    Πώς και έχουμε περισσότερες ευκαιρίες;
    Τις ευκαιρίες δεν σου τις δίνει το φύλο.
    Σου τις δίνει το αστέρι κάτω από το οποίο θα γεννηθείς (δεν μιλάω για ζώδια, εννοείται) και το μυαλό σου.

    Φιλιά πολλά!!!

    • Lilith μου εννούσα ότι εμείς οι γυναίκες μπορούμε και να κλαίμε, μπορούμε και να γελάμε μέχρι δακρύων χωρίς να παρεξηγηθούμε τόσο εύκολα. Και χωρίς να χρειαστεί να κρύψουμε τα συναισθήματα μας για να το παίξουμε δυνατοί και ‘άντρες’. Μπορούμε και να φιλάμε τις φιλενάδες μας χωρίς να φοβόμαστε ότι θα χαρακτηριστούμε ερωμένες τους κτλ. Μάλλον δεν το διατύπωσα καθόλου καλά🙂

      Αν εννοείς γενικά για τις ευκαιρίες συμφωνώ απολύτως ο εαυτός σου, ο χαρακτήρας και το μυαλό σου παίζουν το βασικό ρόλο.

      Φιλάκια πολλά!!!!

      υγ. η μάνα μου δεν το’ξερε τότε αλλιώς ποιος τον έσωζε απ’τη μουρμούρα τον καημένο τον μπαμπάκα μου😆

  2. Μετά τη δεύτερη «διατύπωση», θα συμφωνήσω μαζί σου.🙂
    Σ’ αυτόν τον «τομέα» σίγουρα είμαστε ευνοημένες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: