To «αδελφάκι» μας..

Όταν ήμασταν μικρές εγώ κι η αδελφή μου είχαμε καημό να αποκτήσουμε ένα αδελφό. Θες ο καημός της μάνας μου που μεινε ανεκπλήρωτος, θες η απουσία ενός μωρού που θα μπορούσαμε να νταντεύουμε, είχαμε παθιαστεί να πείσουμε τους γονείς να μας κάνουν αδελφάκι για να παίζουμε.

Η μάνα μου όταν παντρεύτηκε τον πατέρα μου ήταν 36 χρονών, 8 χρόνια μεγαλύτερη απ’τον μπαμπά μου και μέχρι να κάνει την αδελφή μου ήταν 40. Έτσι όταν ζητούσαμε εμείς αδελφάκι μάλλον δε μπορούσε να κάνει ακόμα κι αν ήθελε. Όχι μόνο από άποψη βιολογίας, αλλά κι από οικονομική άποψη, αφού δούλευε μόνο ο πατέρας μου και τα έφερναν πολύ δύσκολα βόλτα.

Εμείς όμως ήμασταν παιδιά δεν καταλαβαίναμε από τέτοια, όχι πως ποτέ μπήκε στη διαδικασία να μας εξηγήσει κανείς οτιδήποτε. Απλά μας έλεγε όχι δε γίνεται ή κάτι τέτοιο και να σου εμείς να επιμένουμε και να παρακαλάμε.

Στα πολλά, που είδαμε κι αποδαμε υιοθετήσαμε εμείς ένα «αγοράκι» κι ησυχάσαμε… Ήταν ένα μεγάλο γαλάζιο παγούρι με βρύση που ερχόταν σετ με τη γαλάζια παγωνίερα. Το «αδελφάκι» μας καθόταν ανάμεσα μας σε κάθε ταξίδι με το αυτοκίνητο. Παίζαμε κι εμείς μαζί του και λέγαμε ότι είναι ο αδελφός μας, ίσως του δώσαμε κι όνομα δε θυμάμαι. Μοιραζόμασταν μαζί του τα παιχνίδια μας μες το αυτοκίνητο, του χαϊδεύαμε τα «μαλιά» (δηλ. το λευκό καπάκι) και γενικά του συμπεριφερόμασταν μες το αυτοκίνητο σαν ένα μέλος της οικογένειας μας. Ίσως μ’αυτό τον τρόπο να περνούσαμε την ώρα μας γιατί θυμάμαι ότι πάντα τα ταξίδια μου φαινόντουσαν βαρετά και τεράστια. Μια φορά μάλιστα θυμάμαι ότι «του» είχα φορέσει και τα ακουστικά του γουοκμαν για ν’ακούσει μουσική🙂

Όταν μεγαλώσαμε σταματήσαμε να του συμπεριφερόμαστε σαν αδελφό μας αν κι εξακολούθησε να μας συντροφεύει στα ταξίδια μας για πολλά χρόνια ακόμη. Είμαι σίγουρη πως η μάνα μου ακόμα κάπου το’χει καταχωνιασμένο γιατί δεν πετάει ποτέ της τίποτα… αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ..😆

About amelinia

blogger, animal-lover, avid reader,webaholic, giggler, cyclothymic https://amelinia.wordpress.com

Posted on 03/08/2010, in Αναμνήσεις, Καλοκαίρι and tagged , . Bookmark the permalink. 6 σχόλια.

  1. Χα χα χα !… Υπέροχος ο συμβολισμός του αγοριού-αδεφάκι , με το … γαλάζιο του παγουριού , και την … βρυσούλα (για … κατούρημα) …
    Αλλά ακόμα πιο αξιοθαύμαστο το παιδικό μυαλό με τις προεκτάσεις και την φαντασία του .
    Υπέροχο … Μου άρεσε υπερβολικά .
    Φιλιά .

    • Σίλια μου ακριβώς ο συμβολισμός ήταν ξεκάθαρος😉
      Έτσι κάναμε όταν ήμασταν παιδιά… ό,τι δεν είχαμε το φτιάχναμε στην φαντασία μας. Καλά δεν ήταν;
      Φιλιά πολλά

  2. Υ Π Ε Ρ Ο Χ Ο ! ! !
    Από τις πιο όμορφες «παιδικές» ιστορίες που έχω ακούσει ποτέ!🙂
    Απίστευτα γλυκό αυτό που κάνατε!
    Φαντάζομαι η μάνα σου θα σας κοίταγε και θα κούναγε το κεφάλι!
    Χαχαχαχααα!!!
    Πάλι καλά που δεν την βάλατε κι’ αυτήν στο «τριπ» να του συμπεριφέρεται κι’ αυτή σαν να ήταν ο μοναχογιός της!😆
    Εγώ πάντως, ΟΥΤΕ που το σκέφτηκα ποτέ ότι θα ήθελα αδελφάκι!
    Έβλεπα τα μικρά της γειτονιάς και ήθελα να γίνω Ηρώδης στη θέση του Ηρώδη!
    Αν είχα αδελφάκι, ίσως και να γινόμουν στ’ αλήθεια!
    Χαχαχαχα!!! 😆
    Πολύ όμορφη ιστορία!

    Φιλιά πολλά!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: