Δύο πουλάκια κάθονται..;

Michael Rymer

Το Μάρτιο του 2009 όταν πρωτοέφτιαξα αυτό το μπλογκ ήμουν ερωτευμένη μ’ένα τύπο κρυφά. Πάνε δυο χρόνια από τότε κι ας μου φαίνεται λες και πέρασαν δυο δεκαετίες περίπου..

Τον τύπο τον ξεπέρασα. Δεν ήταν κάτι σημαντικό ή άξιο αναφοράς.
Έμεινε το μπλογκ μόνο και το ζηλιάρικο όνομα του.

Ζηλιαρόγατα ήμουν τότε έτοιμη να βγάλω τα νύχια μου να κατασπαράξω.

Όμως αντί να το κάνω αυτό έγραψα εδώ αρκετές φορές. Όσες χρειαζόταν για να μου φύγει ο πόνος, ο καημός, το πάθος.
Κι έφυγε το άτιμο.

Θυμήθηκα μια φορά, πριν χρόνια. Μάρτης πάλι αρχές της νέας χιλιετίας. Η γκαρσονιέρα χαμογελαστή, ορθάνοιχτα τα παραθύρια να μπαίνουν οι ευωδιές απ’τα λουλούδια. Ο ήλιος έτοιμος να δύσει. Ήρθε εκείνος. Πέρασα πολλά μαζί του εκείνο το απόγευμα μέχρι που βράδυασε. Κάποιες ώρες μοναχά… μα με σημάδεψαν μια ζωή. Τα παράθυρα ολάνοιχτα, αλλά η καρδιά του κλειστή. Κι ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Μα στάσου! Δεν ήταν Μάρτης, αλλά Οκτώβρης. Τι κόλπα παίζει η μνήμη τελικά. Οκτώβρης προς το τέλος η χρονιά όχι προς την αρχή. Δεν ήταν τυχαίο. Το τέλος ήρθε χιλιάδες φορές, με άπειρους τρόπους. To πάθος όταν πεθαίνει το κάνει θεαματικά. Όπως κι όταν γεννιέται..

Κι από τότε χαλί δεν έχω βάλει στο σπίτι. Και το φαναράκι που ανάβαμε κάθε φορά που ερχόταν δεν το κράτησα. Το άφησα δώρο στην γκαρσονιέρα για τον επόμενο ενοικιαστή. Άφησα και τα δώρα του πίσω. Μόνο οι αναμνήσεις λαθρεπιβάτες με ακολούθησαν.

Απ’αλλού ξεκίνησε το ποστ κι αλλού πήγε. Όμως το σημαντικό είναι τα γενέθλια του μπλογκ που είναι αισίως τα δεύτερα! Να μου ζήσει το άτιμο, ζηλιάρικο, τρελό μπλογκ🙂

ΥΓ. τελικά καλά λένε ότι ο έρωτας κάνει περίεργα πράγματα σε μας τους ανθρώπους.. μέχρι και μπλογκ είναι ικανός να γεννήσει!

About amelinia

blogger, animal-lover, avid reader,webaholic, giggler, cyclothymic https://amelinia.wordpress.com

Posted on 10/03/2011, in Άνοιξη and tagged , , . Bookmark the permalink. 10 σχόλια.

  1. τα blog είναι μια αφορμή να φωνάξουμε στον κόσμο αυτά που θέλαμε πάντα να φωνάξουμε. Κάποια ενημερωτικά, κάποια προσωπικά και κάποια ψυχοθεραπευτικά! Να το χαίρεσε και εις ανώτερα. 🙂

    πάντως και οι ανικανοποίητοι έρωτες πάντα αφήνουν ένα γλυκό χαμόγελο πίσω.

    • πόσο δίκιο έχεις, τα μπλογκς είναι καλή αφορμή να πουμε πολλά ανείπωτα.
      ευχαριστώ!
      οι ανικανοποίητοι έρωτες αφήνουν χαμόγελο όταν δεν πλήγωσαν, παίδεψαν για καιρό αυτόν που κυρίευσαν. αλλιώς..

  2. Κι εγώ για τον ίδιο ακριβώς λόγο έφτιαξα το blog μου αγαπητή! Για να χω κάπου να εκφράσω τον καημό μου για την μονόπλευρη καψούρα που ζω. Μην κοιτάς που τώρα γράφω για πολλά παραπάνω, για εκείνον άρχισε.

    Να σου ζήσει και να το χρησιμοποιείς παραπάνω!

    • χαχα yiorstrouli μου τώρα που το λες το λέει και το νικ σου ε;🙂
      αυτές οι μονόπλευρες καψούρες κάνουν πολλά τελικά!
      ευχαριστώ ευχαριστώ!
      x

  3. «To πάθος όταν πεθαίνει το κάνει θεαματικά. Όπως κι όταν γεννιέται…»

    Πολύ ωραία το είπες.
    Το ανικανοποίητο πάθος, όμως, δεν πεθαίνει ποτέ.
    Ζει για πάντα και σε ακολουθεί (ίσως) και στην επόμενη ζωή.
    Δεν ξέρω αν το δικό σου πέθανε εντελώς.
    Άλλωστε, ακόμα γράφεις γι’ αυτόν.😉
    Πάντως, ένα καλό έκανε σίγουρα ο συγκεκριμένος έρωτας.
    Στάθηκε η αφορμή να σε γνωρίσουμε.🙂
    Χρόνια Πολλά στο μπλογκ σου, Amelinia μου!
    Είναι όμορφο και αληθινό.
    Άσε που αυτό το πανέμορφο ασπρόμαυρο ‘Νιάου’ πάνω δεξιά, μου ανοίγει την καρδιά κάθε φορά που σε επισκέπτομαι!🙂

    Νά ‘σαι πάντα καλά!
    Φιλιά πολλά!

    • το ανικανοποίητο πάθος είναι ανώριμο, εγωιστικό μωρό που όλο θέλει, απαιτεί και τίποτα δε δίνει. πατάει πόδι κάτω και ουρλιάζει σαν κακομαθημένο παλιόπαιδο🙂
      εντελώς δεν πέθανε όχι. ειδικά τέτοια εποχή έρχεται στη μνήμη..

      ευχαριστώ για τις ευχές! να’σαι καλά Λιιιιιλιθ μου!

      το νιαου μου είναι γλυκούτσικο το ξέρω. χωρίς αυτό μπλογκ δε γίνεται😉
      σε φιλώ σταυρωτά!

  4. Νέστορας Καλφίδης

    Να το χαίρεσαι κι από μένα!

    Οτι μας δίνει ανάσες, μας βοηθά να εκφραζόμαστε, να χαμογελάμε και γενικά να βιώνουμε, όλο και κάτι αξίζει!

  5. Το ερωτικό πάθος μοιάζει σαν την πεταλούδα … Ζει όλη του την ζωή , μέσα σε μια ημέρα (το «ημέρα» , με την μεταφορική του έννοια ) .
    ————————
    Ξαναβρέθηκα πριν λίγες μέρες ,με το μεγάλο πάθος της ζωής μου για καφέ στην Θεσσαλονίκη , μετά από …40 χρόνια , 4 μήνες , 11 ημέρες και … κάποιες ώρες … 6 ίσως … ίσως και 8 … Δεν θυμάμαι πια καλά , μετά από τόσα χρόνια …
    Καλά ήταν …
    —————————
    Νά είναι καλά το παληκάρι … που έγινε αιτία να ανοίξει αυτό το μπλογκ
    Να είσαι κι εσύ καλά και κοίτα … μη γίνει αιτία το επόμενο παληκάρι να το κλείσεις .
    Φιλιά .

    • και καίγεται λες σαν την πεταλούδα όταν πάει κοντά στη φωτιά; ναι-ναι καίγεται και ανασταίνεται εκατοντάδες φορές σε μια μέρα!

      φαντάζομαι τι περίεργο θα ήταν μετά από τόσο καιρό που θυμάσαι ακριβώς πόσος είναι!😉
      όμως μάλλον το δικό σου πάθος δεν ήταν ανεκπλήρωτο ε;

      αιτία δεν έγινε.. αφορμή μάλλον.
      άλλο παληκάρι για να το κλείσω δε θα υπάρξει γιατί το μπλογκ τωρα είναι αυτόνομο από παληκάρια😆

      xx

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: