Ο έρως..

Όταν ο έρωτας καίει το μέσα σου τότε η ψυχή σου είναι σαν τη βαρκούλα στην τρικυμισμένη θάλασσα.

Γράφεις λόγια αγάπης, αιώνιας αφοσίωσης, παράδοσης. Τα ξεστομίζεις, τα φωνάζεις. Δεν μπορείς και δε θες να τα κρατήσεις μέσα σου. Όλα όσα κάνεις όμως νιώθεις να μην είναι αρκετά. Το πάθος σε καθοδηγεί να πέσεις απ’τον γκρεμμό για να αποδείξεις τα δυνατά συναισθήματα σου που σε κατακλύζουν, που σε παιδεύουν, που σε μαγεύουν.

Όταν ερωτεύτηκα για πρώτη φορά τα συναισθήματα μου είχαν μια κατακλυσμιαία δύναμη που συνεπήρε όλο μου το είναι. Δεν μπορούσα να σκεφτώ κανένα άλλο παρά εκείνον, δεν είχα όρεξη να φάω, να πιω, να κάνω οτιδήποτε δεν τον περιελάμβανε. Όλη η ζωή μου ηταν ασήμαντη μέχρι εκείνη τη στιγμή που όλα συγκεντρώθηκαν πάνω σ’αυτό το ένα άτομο. Κι όλα αυτά ανεξαρτήτως του πως ένιωθε εκείνος.

Ίσως να με συνεπήρε τόσο το συναίσθημα γιατί ήμουν πολύ μικρή, δεν το’χα ξανααισθανθεί, δεν ήξερα να το εκλογικεύσω, να το μειώσω, να το βάλω σε καλούπια. Το άφησα λοιπόν άθελα μου και μ’άρπαξε απ’το λαιμό, απ’το σώμα ολάκερο, απ’τις άκρες των μαλλιών ως τις άκρες των δακτύλων των ποδιών.

Αλλά στάσου, η ηλικία δεν είχε και τόσο ρόλο τελικά. Γιατί και κάποια χρόνια μετά πάλι έπεσα δέσμια του παράφορου έρωτα. Ερωτεύτηκα κάποια μαύρα, κατάμαυρα μάτια και ό,τι κι αν έγινε στο μεταξύ ακόμα θυμάμαι πως ένιωθα όταν τα κοιτούσα. Για χάρη του λεγάμενου έγινα μέχρι και stalker (άθελα μου και χωρίς να ξέρω τον όρο τότε) αφού τον έπερνα τηλέφωνο συνέχεια και του το έκλεινα μόνο για να ακούσω τη φωνή του! Αρρώστια, μανία, κόλλημα όσο λίγα.

Και δεν ξέρω τι λέει για μένα αυτό, αλλά ουσιαστικά ενηλικιώθηκα με τη σκέψη αυτού του ανθρώπου. Έξι ολάκερα χρόνια κοιμόμουν και ξυπνούσα με τη σκέψη του. Σχέση κανονική δεν ήθελα. Έδιωχνα κάθε πιθανότητα. Ήθελα μόνο εκείνον κι αφού δεν τον είχα γέμιζα σελίδες με τις σκέψεις μου για κείνον, με τις τυχαίες ή όχι και τόσο τυχαίες συναντήσεις.

Όταν τον είδα πρόσφατα μετά από αρκετά χρόνια πια δεν ένιωσα κάτι. Όμως για κάποια λεπτά έτσι όπως τον κοιτούσα να τραγουδά ένιωσα το ομολογώ, λες και τα χρόνια έπεσαν σαν ροδοπέταλα και μάδησαν στο πάτωμα – ήμουν πάλι στο σχολείο, μπρος απ’το πιάνο και τον άκουγα.

Είναι λες κι αυτός ο τύπος ήταν μια συνήθεια τόσο έντονη και για τόσο πολύ καιρό που ακόμα κι αν κόπηκε με το μαχαίρι κάποια στιγμή και προχώρησα μέσα μου, όταν τον είδα ήμουν πάλι εκείνο το ερωτευμένο κοριτσόπουλο.

Ανεκπλήρωτος έρωτας ήταν αυτός. Κάτι να μη μου θύμιζε;

About amelinia

blogger, animal-lover, avid reader,webaholic, giggler, cyclothymic https://amelinia.wordpress.com

Posted on 18/03/2011, in Feelings, Άνοιξη, Αναμνήσεις, Συναισθήματα and tagged , . Bookmark the permalink. 7 σχόλια.

  1. Νέστορας Καλφίδης

    Πόσο βαρετή που θα ‘ταν η ζωή χωρίς ανεκπλήρωτα, χωρίς πάθη, εμμονές, χωρίς ζωντάνια!

  2. Έγραψα ένα σχόλιο ίσως και μεγαλύτερο απο την ανάρτηση σου και αποφάσισα να μην το δημοσιεύσω! Αντ’αυτού θα πω, άτιμοι μονόπλευροι έρωτες, πως μας έχετε σημαδέψει/καταστρέψει/αλλάξει… [αναστεναγμός]

    Επίσης δεν μπορώ να μην σχολιάσω το ‘εξι χρόνια’. ΕΞΙ χρόνια ερωτευμένη; Εντυπωσιακό!

    • ατιμοι και πονεμένοι ανεκπλήρωτοι έρωτες..
      τουλάχιστον τους ζήσαμε κι αυτούς😆
      έξι ναι ναι. όχι ερωτευμένη μάλλον άρρωστη-κολλημένη-τρελαμένη😉

  3. Οι ανεκπλήρωτοι έρωτες είναι οι χειρότεροι γιατί τους μυθοποιούμε και είναι δύσκολο να τους ξεπεράσουμε.
    Θα ήταν καλό όσο περνάει απ’ το χέρι μας (γιατί δεν είναι πάντα αμοιβαίοι οι έρωτες) να μην αφήνουμε απωθημένα γιατί αυτό το ‘what if’ αργεί πολύ να φύγει από το μυαλό μας. Πάρε παράδειγμα τα 6 χρόνια τα δικά σου και τα αντίστοιχα 6 τα δικά μας.🙂

    Φιλιά πολλά, Amelinia μου!

    • όμως όταν τους απομυθοποιήσουμε πάει τέλειωσε, το’χασαν το ρημάδι το τρένο!🙂

      τελικά το δικό μου what if μ’αυτόν τον τύπο το έλυσα. θα ήταν πολύ χάλια αν τα είχα μαζί του και θα έπερνε πολύ πίσω γιατί ήθελα πολύ διαφορετικά πράγματα απ’τη ζωή. άργησα αλλά το κατάλαβα.

      φιλιά Λιλιθίνι μου!

      υγ. τι εννοείς «τα αντίστοιχα 6 τα δικά μας»; κι εσύ 6 χρόνια κόλλημα;

      • Εννοώ ότι όλες (σχεδόν) είχαμε ένα (τουλάχιστον) κόλλημα (αυτού του είδους) στη ζωή μας. Το ‘αντίστοιχα 6 δικά μας’, το είπα συμβολικά. Συγκεκριμένα, το δικό μου κράτησε 3 με 4 χρόνια.
        Αλλά έχεις δίκιο.
        «όταν τους απομυθοποιήσουμε πάει τέλειωσε, το’χασαν το ρημάδι το τρένο!» 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: