Category Archives: Αναμνήσεις

Καλοκαίριιιιιιιιιιιι

Σήμερα πήγα να βάλω την άδεια μου για το καλοκαίρι πράγμα που σημαίνει μόνο ένα πράγμα: αναμονή για τις πολυπόθητες διακοπές! 🙂
Αν και φέτος δεν είμαστε τόσο οργανωμένοι όσο πέρυσι που τέτοια εποχή τα’χαμε βρει όλα, τα ‘χαμε πληρώσει και δεν έμεναν εκρεμμότητες.

Θάλασσα άγρια κι αγαπημένη


Read the rest of this entry

Γεννητούρια

Γέννησε η Αμαλία που λέγαμε παλιά (τελικά η ιστορία της έχει γίνει σήριαλ σ’αυτό το μπλογκ 🙂 ) κι έκανε κοριτσάκι. Πήγα να τη δω δυο βδομάδες μετά που γέννησε γιατί πριν ήμουν ψιλοκρυωμένη κι εγώ κι ο άντρας μου κανονικά κρυωμένος και δεν ήθελα να κινδέψει να κολλήσει το νεογέννητο.

Read the rest of this entry

Ο έρως..

Όταν ο έρωτας καίει το μέσα σου τότε η ψυχή σου είναι σαν τη βαρκούλα στην τρικυμισμένη θάλασσα.

Γράφεις λόγια αγάπης, αιώνιας αφοσίωσης, παράδοσης. Τα ξεστομίζεις, τα φωνάζεις. Δεν μπορείς και δε θες να τα κρατήσεις μέσα σου. Όλα όσα κάνεις όμως νιώθεις να μην είναι αρκετά. Το πάθος σε καθοδηγεί να πέσεις απ’τον γκρεμμό για να αποδείξεις τα δυνατά συναισθήματα σου που σε κατακλύζουν, που σε παιδεύουν, που σε μαγεύουν. Read the rest of this entry

Ο Νοέμβρης

Είναι ο μήνας μου. Μ’αρέσει τρελά. Μου συμβαίνουν όμορφα πράγματα κατά τη διάρκεια του. Απ’όλους τους μήνες του χρόνου είναι ο μήνας που ξεχωρίζω.

Πρώτα-πρώτα αυτό το μήνα με ‘συνέλαβε’ η μάνα μου. Πως το ξέρω; Αφού γεννήθηκα ακριβώς 9 μήνες μετά το γάμο των γονιών μου βρε 🙂

Δεύτερο είναι ο μήνας που γνώρισα κι ερωτεύτηκα τον άνθρωπο που έκανα την πρώτη σοβαρή μου σχέση.

Τρίτο είναι ο μήνας που πέφτει η θερμοκρασία, υποχωρεί η υγρασία και μπορώ να φοράω τις μποτούλες μου. Ξέρω όχι τόσο σημαντικό με τα προηγούμενα αλλά αρκετά σημαντικό για μένα!

Τέταρτο είναι ο μήνας κατά τη διάρκεια του οποίου έκανα για πρώτη φορά έρωτα με κάποιον που πολύ τον αγαπούσα κι ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Εκείνο το βράδυ έβρεχε καταρρακτωδώς θυμάμαι και απ’το θόρυβο μας άκουσαν οι γονείς του κι έκαναν παράπονα! Τι ντροπή 🙂

Πέμπτο είναι ο μήνας που γιορτάζει η καλύτερη μου φίλη.

Έκτο είναι ο μήνας που τα βλέπω όλα θετικά, όμορφα, χαμογελαστά κι αισιόδοξα.

Έβδομο είναι ο μήνας που έμαθα ότι πέρασα στο μεταπτυχιακό. Είχαμε δώσει 200 άτομα και πήραν μόνο 15 ανάμεσα σ’αυτούς κι εμένα! Ακόμα θυμάμαι πως δεν πίστευα ότι έβλεπα το όνομα μου κι έκανα συνέχεια βόλτες γύρω απ’τον πίνακα ανακοινώσεων για να το κοιτώ. Κρίμα που δεν είχα κινητό με κάμερα τότε γιατί σίγουρα θα το’χα βγάλει καμιά δεκαριά φωτογραφίες!

Όγδοο είναι ο μήνας που παντρεύτηκα. Τυχαίο ήτανε; Όχι τον διάλεξα γιατί τον αγαπώ τόσο βρε 🙂

Καλό μήνα!!!
Φιλιά στο Νοέμβρη μου.
Είθε να μου φέρει ό,τι κάθε χρόνο-> χαρά, αισιοδοξία, χαμόγελα!

Η φιλία… που λέγαμε…

Λοιπόν η συνέχεια της ιστορίας «το τέλος της φιλίας» και «το τέλος της φιλίας 2» ακολουθεί. Ναι έχει και συνέχεια…

Αλλά πρώτα για να έχετε μια σφαιρική εικόνα θα πάω λίγο πίσω..

Είμαι φίλη με την Αμαλία για πολλά χρόνια. Στο λύκειο ήμασταν συμμαθήτριες αλλά όχι φίλες. Όταν όμως πήγαμε να σπουδάσουμε μαζί στο ίδιο πανεπιστήμιο, το ίδιο θέμα ήμασταν συγκάτοικοι για 3 χρόνια. Η συγκατοίκηση είναι κάπως σαν γάμος, πρέπει να ξέρεις να κάνεις συμβιβασμούς, να ανέχεσαι τον άλλο να τον πονάς, να τον αγαπάς με λίγα λόγια.

Στην αρχή είχαμε κάποια μικροπροβλήματα αλλά στην πορεία τα βρήκαμε μεταξύ μας και περνάγαμε πολύ όμορφα μαζί. Πόσα βράδυα δεν περάσαμε η μια στο δωμάτιο της άλλης, να καθόμαστε στο κρεβάτι, να παίζουμε τάβλι, να μοιραζόμαστε τις αναμνήσεις μας, τα όνειρα, τα θέλω μας. Να αναλύουμε όλα όσα μας συνέβαιναν σε καθημερινή βάση. Και η μουσική που κι οι δυο αγαπούσαμε να συντροφεύει πάντα τις βραδινές μας κουβέντες.

Με τα χρόνια μάθαμε καλά η μια την άλλη. Γίναμε φίλες αδελφικές όπως λέγαμε. Όταν έληξε το συμβόλαιο στο διαμέρισμα μετακομίσαμε και νοικιάσαμε ξεχωριστά σε δύο γκαρσονιέρες αλλά ή έμενα εγώ στο σπίτι της ή εκείνη ήταν στο δικό μου. Όλες τις ώρες μας τις περνούσαμε και πάλι μαζί.

Φίλες κοινές είχαμε πολλές και φίλες ξεχωριστές οι κάθε μια αλλά διαλέγαμε να ακολουθά η μια την άλλη στις εξόδους μας. Τόσο συχνά μας έβλεπαν μαζί οι φίλοι κι οι γνωστοί μας που δεν ήταν λίγες οι φορές που μας περνούσαν για αδελφές τα νέα άτομα στην παρέα. Read the rest of this entry

Tα κ*λόπαιδα

Με αφορμή ένα ποστ του φίλου writersblokc αποφάσισα να γράψω για τα κ*λόπαιδα.

Όταν ήμουν μικρή στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού μου άρεσε ένας συμμαθητής μου. Τον έλεγαν Αντώνη κι ήταν κ*λοπαιδο. Στην αρχή φαινόταν καλώς χαρακτήρας, χαμογελαστός, γεμάτος χιουμορ και μεγάλο πειρακτήρι… αλλά αποδείχτηκε κ*λόπαιδο. Το ότι κ*λοπαιδο δεν του φαινόταν με τη μια φυσικά. Έπρεπε να τον γνωρίσεις κάπως για να δεις κι αυτήν πλευρά του χαρακτήρα του. Read the rest of this entry

Lady D και τα λοιπά..

Σαν σήμερα πριν κάμποσα χρόνια πέθανε η Νταϊάνα. Ποια Νταϊάνα; Μα μια ήταν καλέ. Τεσπα. Θυμάμαι είχα πολύ συγκινηθεί και κολλησει μπρος απ’το χαζοκούτι να παρακολουθώ την κηδεία. Η μάνα μου βρήκε μάλιστα μια αφίσσα της σ’ ένα περιοδικό και την έβαλε στον τοίχο! Ναι ναι τέτοια τρέλα η μάνα μου με την Νταϊάνα, αφού είχε μια λάμψη πως να το κάνουμε. Άσε που την είχε μετά στον τοίχο για κάποια χρόνια κι έπρεπε να πεθάνει ή να κερδίσει κανένα μετάλιο κανένας άλλος για την παραμερίσει 😆

Την αμέσως προηγούμενη χρονιά η μάνα μου είχε αγοράσει τη βιογραφία της απ’τον Αντριου Μόρτον και με προέτρεπε να τη διαβάσω. ‘Σιγά μη χάσω το χρόνο μου με βασιλο-βλακείες’ σκεφτόμουν και δεν το ακουμπούσα το βιβλίο. Και με το που πέθανε να σου η Αμελίνια με τη βιογραφία της στο χέρι. Και να κοιτάω προσεχτικά τις φωτογραφίες, να σκέφτομαι τι καλή πλην τίμια που ήταν και λοιπές αηδίες. Read the rest of this entry