Category Archives: Αστεία

Ποδαράκια και χεράκια

Σήμερα ξύπνησα γελώντας γιατί η μικρούλα μου είχε γυρίσει με τέτοιο τρόπο στην κοιλιά μου που το ποδαράκι ή το χεράκι της προεξύχε στον ομφαλό μου. Το έπιασα κι εγώ και το ζούληξα παιχνιδιάρικα κι αμέσως με κλώτσησε 😀

Εμ τι, σου λέει ‘άσε ρε μάνα το πόδι που είναι μακρύ και δε χωρά στην κοιλιά σου, άσε να δω που θα το βολέψω’ 😆

Read the rest of this entry

Advertisements

Πλένοντας κ.τ.λ.3

Λοιπόν αυτό το πλένοντας μου βγήκε σήριαλ! 😆 Read the rest of this entry

Παγωτό…

Όταν ήμουν μικρή αγαπούσα τα παγωτά. Όλων των ειδών τα παγωτά, φτάνει να ήταν κρύα, και γλυκά. Ήθελα να τα τρώω όλες τις εποχές, ανεξαρτήτως κρύου ή ζέστης.

Έχω πολλές φωτογραφίες σαν πιτσιρίκι μέσα στο καροτσάκι στο ένα χέρι ένα παγωτό χωνάκι και το καροτσάκι, το πρόσωπο, τα χέρια πασαλείμενα όλα με το παγωτό. Ήμουν τόσο αστεία. Με είχανε μυήσει από μικρή στο παγωτό αλλά όχι στον τρόπο που το τρώμε μάλλον!


πηγή

Μια ζεστή και υγρή καλοκαιρινή μέρα, πήγαμε να πάρουμε παγωτό από τη γειτονιά. Διάλεξα τις αγαπημένες μου γεύσεις όλο καμάρι, καραμέλλα και φράουλα με σιρόπι καραμέλας και σοκολάτας (Βλέπεις ό,τι πιο γλυκό μου τραβούσε πάντα την όρεξη) και ξεκινήσαμε με τα πόδια να γυρίσουμε σπίτι γλείφοντας αργά τα παγωτάκια μας. Έλα όμως που το κορίτσι που με σέρβιρε δεν έβαλε καλά το παγωτό στο χωνάκι. Δεν πρόλαβα να κάνω δέκα βήματα και ΜΠΑΜ! πάει το παγωτό! Κάνει τούμπα και βρίσκεται μπροστά στα πόδια μου ξαπλωμένο. Τι κλάμα έκανα. Τι παράπονο με έπιασε. Τόση λαχτάρα για παγωτό και το παγωτάκι πήγε χαμένο. Δεν με παρηγορούσε τίποτα. Ούτε ήθελα άλλο.. Ήθελα αυτό εκεί που κείτοταν νεκρό στα πόδια μου. Για τέτοιο πείσμα μιλάμε!


πηγή

Μια περίοδο μου είπαν ότι αν έκανα εγχείρηση τις αμυγδαλές μου θα έπρεπε να τρώω συνέχεια παγωτά. Νόμιζα ότι θα με έστελναν στον παράδεισο! Ήταν το όνειρο μου. Έλα ομως που βρέθηκε ένας «κακός» γιατρός και με έσωσε από την εγχείρηση. Πάνε τα παγωτά! Πάει η μαγεία.


πηγή

Τώρα γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Ένεκα καλοκαίρι, παραλία, μαγίο έχουν κοπεί τα παγωτάκια. Άρα ένα οφθαλμόλουτρό είναι ότι πρέπει νομίζω και δεν έχει και θερμίδες!


πήγη

100 hits!

Ουάου! Το μπλογκάκι αυτό έχει φτάσει τα 100 συναπτά κτυπήματα! Μα ποιος το κτυπά αλύπητα καλέ? E?

Μανία με τους εθισμούς!

Τι μανία κι αυτή από κάποιους το τελευταίο καιρό να μας κάνουν σώνει και καλά να αισθανθούμε άσχημα γιατί λεεί είμαστε εθισμένοι στο διαδίκτυο. Μωρέ ναι μπορεί να είναι «εθισμός», αλλα ειναι κακό να ασχολείσαι παθιασμένα με κάτι που αγαπάς; Μήπως πρέπει όλα όσα κάνουμε στη ζωή μας να είναι χλιαρά, μέτρια και αδιάφορα; Ναι μ’αρέσει το ιντερνετ, ναι ασχολούμαι πολλές ώρες καθημερινά και με ευχαριστεί. Που είναι το πρόβλημα;

Έχουμε καταντήσει στο σημείο οτιδήποτε κάνουμε και μας ευχαριστεί να μας κάνει να αισθανόμαστε ενοχές γιατί είμαστε δήθεν εξαρτημένοι; Κάνουμε πολύ σεξ είμαστε σεξομανείς, διαβάζουμε πολλά βιβλία ζούμε σ’ένα ονειρικό κόσμο, είμαστε πολλές ώρες στο ιντερνετ είμαστε εθισμένοι, βλέπουμε πολύ τηλεόραση είμαστε τηλεορασόπληκτοι, ψωνίζουμε πολύ είμαστε shopacholics, πίνουμε ένα ποτηράκι παραπάνω είμαστε αλκοολικοί, δουλεύουμε πολύ γιατί μας αρέσει η δουλειά μας είμαστε εργασιομανείς κ.ο.κ. Ας μας αφήσουν μωρε να κάνουμε ό,τι μας ευχαριστεί χωρίς ταμπέλες!

Απ’τη στιγμή που αυτό που κάνουμε δεν ενοχλεί, προσβάλει, θίγει κανένα γιατί να πρέπει να το κόψουμε, σταματήσουμε, ελαττώσουμε; Ποιος είναι αυτός που έχει βγάλει εγχειρίδιο πως πρέπει να ζει ο καθε άνθρωπος τη ζωή του και προσπαθει να μας εξαναγκάσει να το ακολουθήσουμε;

Εχουμε τοσα πραγματα για τα οποια – σωστά ή λανθασμένα – αισθανομαστε ενοχές και για το ιντερνετ πρεπει να τους αφησουμε να μας πουνε πως να νιωσουμε; Νισάφι πια!

Προσωπικα δηλωνω εθισμενη ως τα μπουνια με το ιντερνετ και ειμαι και περηφανη γι αυτο! Πριν λίγες μέρες ειχα παει ταξίδι και δεν ειχα σερφάρει στο ιντερνετ για 4 μερες. Τη μέρα του γυρισμού στο αεροδρομιο στηθηκα στο πιο κεντρικό σημείο – αμέσως μετα τη θεώρηση των διαβατηρίων – και μπήκα να δω τα mail μου. Το ομολογώ ενιωσα αγαλιαση. Λες και ημουν σπιτι μου, ξεχάστηκα κι άρχισα να σερφάρω..

Σε μια φάση γυρνώ το κεφάλι μου λίγο δεξιά, λίγο αριστερά και συνειδητοποιώ ότι ειχαν μαζευτεί ένα σωρό περιεργοι από όλες τις φυλές του Ισραήλ πισω απ’τη πλατη μου και παρακολουθούσαν με προσύλωση τι έκανα! Δεν άργησα να προσγειωθώ και να κάνω log out. Τι άλλο να έκανα; Έπρεπε να περιμένω ακόμα λίγες ώρες για να σερφάρω στο σπίτι μου χωρίς τη συμμετοχή κοινού!

ComputerAddiction6

πηγή φωτο

περιπέτειες

η γάτα ξυπνά και τεντώνεται. τεντώνεται αργά, νωχελικά.

μετά κάθεται σε μια γωνιά, στον ήλιο, και γλύφει το τρίχωμα της. το καθαρίζει αργά αλλά προσεχτικά.

μια άλλη γάτα περνά από μπροστά της. σταματά το καθάρισμα και την κοιτά. δεν την έχει ξαναδεί στη γειτονιά.

επιστρέφει στο καθάρισμα, αλλά βαριεστημένα τώρα.

ξαπλώνει στο ζεστό τσιμέντο και σκέφτεται που να πάει για πιπί.

ξάφνου ένας άλλος γάτος, που την έχει βάλει στο μάτι καιρό τώρα ξεπροβάλλει. άραγε θα προλάβει να του ξεφύγει πριν τη δει…

Νέα Γατούλα

Νέα σ’ αυτές τις γειτονιές. Αγαπά τις γάτες, τους σκύλους, τα ζώα γενικά. Α! ναι και τους ανθρώπους ενίοτε 🙂

Νιαουρίζει πρωινά, γιατί ξυπνά πολύ πρωί χωρίς να θέλει. Νιαουρίζει τις νύχτες γιατί αγαπά τα βράδυα, το φεγγάρι, τη θάλασσα.

Το μπλε του ουρανού και τα μπλε της θάλασσας αγαπημένα χρώματα.

Ο έρωτας πάθος ζωής, χαρά, λύπη, πίκρα, αισιοδοξία.

Απαραίτητος ο έρωτας.