Category Archives: Καθημερινή τρέλα

ατσιουυυυυυυυυυυυυυ!

Έχω τουλάχιστον 2 χρόνια να κρυολογήσω και τώρα με την εγκυμοσύνη πρόσεχα πολύ η καψερή… Μέχρι που πήγα τη Δευτέρα να κάνω αναλύσεις. Στο εργαστήριο αυτή που με εξυπηρέτησε μου φάνηκε κάπως κρυωμένη η φωνή της μόνο, δεν είχε άλλα συμπτώματα. Όταν πήγα να πληρώσω το’χα ξεχάσει εντελώς δυστυχώς και δεν πρόσεξα να βάλω απολυμαντικό χεριών που έχω πάντα μαζί μου.

Aποτέλεσμα; Μέχρι το μεσημέρι της Δευτέρας άρχισε το κάψιμο στο λαιμό. Επειδή είχα κοιμηθεί λιγάκι και το στόμα μου ήταν ανοιχτό είχα μια μικρή ελπίδα μπας και ο λόγος ήταν αυτός.. Αμ δε! Μέχρι το βράδυ έκαιγε όλος ο λαιμός. Την επόμενη άρχισε η καταρροή, το μπούκωμα, και το χειρότερο ο βήχας. Δε θέλω με τίποτα να βήχω για να μην επηρεάζω το μωρό που με ακούει, αλλά το καταπιέζω όσο μπορώ. Δεν τα καταφέρνω συνέχεια… Άσε που’χω και φλέγματα 😦

Read the rest of this entry

Be careful what you wish for…

..it might come true!!

Πόσο σωστή είναι αυτή η κουβέντα. Εκεί που είχα ηρεμήσει και ξεχάσει το θέμα της μετάθεσης… ήρθε σαν κεραμίδα! Από βδομάδα πάω αλλού κι αγχώνομαι. Είναι το ότι είναι πολύ πιο μακρυά, θα ξυπνώ αναγκαστικά πιο πρωί, θα περνώ ώρα στη συγκοινωνία για να φτάσω.. Άλλα αυτό ήθελα. Να φύγω απ’το νοσοκομείο, άρα πρέπει να’μαι ευχαριστημένη. Και η αλήθεια; Είμαι ευχαριστημένη. Φτάνει η αλλαγή να μην επηρεάσει την εγκυμοσύνη μου με οποιοδήποτε τρόπο. Αυτό με ενδιαφέρει μόνο, να’ναι το μπεμπελίνο μου καλά κι από κει και πέρα ό,τι είναι να γίνει ας γίνει!!

Μετά από 15 μήνες στο νοσοκομείο, μου φαινεται κάπως περίεργο που φεύγω γιατί νόμιζα ότι είχα κολλήσει εκεί. Και ήμουν μισο-έτοιμη να πω στον εαυτό μου ότι αποδέχομαι τη μοίρα μου, όταν ήρθε η θετική απάντηση που ήθελα.

Εύχομαι κι ελπίζω όλα μα όλα να πάνε καλά εκεί που θα πάω και να θυμάμαι το νοσοκομείο σαν μια ανάπαυλα που μου έδωσε κάποιες εμπειρίες και γνώσεις – αν μη τ άλλο για το τι να αποφεύγω και τι δε μου πάει σαν άτομο…! 🙂

 

 

υγ. δεν είναι τέλεια τα αρκουδάκια της αγάπης; θυμάστε τι αισιόδοξο και χαρωπό μήνυμα είχαν κάθε φορά; 🙂

Kαθάρισε το βρωμόσπιτο σου!

Βλέπω αυτή την εκπομπή και τη λατρεύω! Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως αφήνουν κάποιοι το σπίτι τους να γίνει τέτοιο τεράστιο αχούρι. Δεν είμαι καμιά μανιακή της καθαριότητας, συνήθως κάνω τα βασικά, αλλά όσα βαριέμαι να κάνω φέρνω μια γυναίκα κάποιες φορές το μήνα και τα κάνει. Δε λέω ότι είναι φτηνό αλλά δεν είναι καλύτερα απ’το να ζεις σε μια αηδία, ν’αναπνέεις ο Θεός ξέρει τι στον αέρα και να’σαι συνέχεια μες τη βρωμιά και τη δυσοδοία;

Read the rest of this entry

Μακριά..!

Το πήρα απόφαση να φύγω απ’το νοσοκομείο κι ας είναι μακριά το άλλο πόστο που θα πάω. Δεν αντέχω καθημερινά αυτή την κατάσταση εκεί μέσα όπου έχω συνέχεια να αντιμετωπίσω προβλήματα, οι συνάδελφοι μεταξύ τους δε βοηθά καθόλου ο ένας τον άλλο αλλά κοιτάνε πως να αλληλοφαγωθούν, ο διευθυντής στην κοσμάρα του και γενικά όλα είναι δυσοίωνα και αρνητικά.

Read the rest of this entry

Άγχη στο τετράγωνο!

Πήγαμε, γυρίσαμε, πότε πέρασε ο καιρός καλέ; Περάσαμε όμορφα, ευτυχώς και το φασολάκι δεν πολυδιαμαρτυρήθηκε απ’το πηγαινε-έλα. Μόνο την τελευταία μέρα που ήταν πιο κουραστικό το ταξίδι είχα κάτι πόνους, αλλά γυρίσαμε, ξεκουράστηκα και όλα καλά. Αύριο πάω στο γυναικολόγο να με κοιτάξει ένα μήνα μετά απ’την τελευταία φορά και ανυπομονώ να δω πόσο μεγάλωσε το μικρούλικο 🙂

Στη δουλειά έπεσε σήμα ότι θα φύγω για τη θέση που ήθελα… όμως (πάντα βρίσκω ένα όμως τρομάρα μου!) προβληματίζομαι τώρα με την εγκυμοσύνη γιατί η νέα θέση είναι μακριά και θα θέλω 2 συγκοινωνίες και μια ώρα πήγαινε μια ώρα έλα καθημερινά. Ενώ το παλιονοσοκομείο είναι κανένα 10λεπτο μακριά και αυτό είναι το μόνο θετικό που έχει φυσικά. Οριστικά θα ξέρω τι θα γίνει τον άλλο μήνα, αλλά τώρα δεν ξέρω τι θέλω, τι μου γίνεται ή τι να κάνω… Ουφ! Read the rest of this entry

Είναι να μην μπλέξεις

..γιατί άμα φτάσεις και μπλέξεις με μ@λ@κες πάει την έβαψες.

Read the rest of this entry

Ωχ!

Περυσι τέτοιο καιρό με είχε πιάσει μια φοβερή ανυπομονησία. Φέτος πάλι τα ίδια. Ανυπομονώ, δεν μπορώ να κάτσω ήσυχη, θέλω κάτι να αλλάξει και δεν έχω υπομονή καθόλου.

Αυτό προφανώς δείχνει πως έμεινα στάσιμη ανεξαρτήτως των όποιων αλλαγών έγιναν, κι έγιναν κάποιες. Όμως δε με πήγαν μπροστά, ίσα-ίσα οι παλιές αλλαγές αν έκαναν κάτι είναι να με αποτελματώσουν τελείως.

Έτσι η ανυπομονησία με άρπαξε για τα καλά και δεν ήρθε καν καλά-καλά η άνοιξη. Ημερολογιακά φτάνει όπου να’ναι αλλά μάλλον την νιώθω στο πετσί μου πολύ νωρίτερα.

Θέλω οι νέα αλλαγή που προσπαθώ να πετύχω να’ναι ένα βήμα έξω απ’το τέλμα κι όχι ένα νέο βήμα εισχώρησης.

Το ιδανικό θα’ταν να έβρισκα κάτι που θα αγαπούσα να κάνω.. Το ιδανικό όμως που’ντο; Υπάρχει; Ή κρέμεται μπροστά μου σαν καροτάκι για να μην επαναπαύομαι για να τρέχω αέναα ξοπίσω του χωρίς τελειωμό;

Read the rest of this entry