Category Archives: Καθημερινή τρέλα

Ολική αλλαγή

Xάθηκα ολίγον τι, το ξέρω αλλά δεν είχα κάτι να γράψω. Δε λένε no news it’s good news? Κάπως έτσι.

Read the rest of this entry

Advertisements

Όνειρα σημάδια

Τελευταία βλέπω όνειρα με λεωφορεία. Μπαίνω σε λεωφορεία και πρέπει να κατεβώ πολύ νωρίτερα απ’ότι πρέπει για να φτάσω στον προορισμό μου. Μπαίνω και κατεβαίνω μετά από μια στάση.

Read the rest of this entry

Ανάποδα Χριστούγεννα

Όχι όχι δε μου’ρθαν όλα τούμπα κι αναπογυρίστηκα η γυναίκα μέρες γιορτών.
Απλά αναρωτίομουν πως θα ήταν αν όλα τα στολίδια αυτές τις μέρες ήταν ανάποδα.
Π.χ. το δέντρο να’ταν έτσι:

Ο Santa κάπως έτσι:

O χιονάθρωπος έτσι:

Και τα μελομακάρονα γεμάτα σοκολάτα σαν της Ρομίνας:

Ωραία δε θα’τανε; Όλα να ‘ναι κάπως διαφορετικά. Να σπάσουμε λίγο, λιγουλάκι τις παραδόσεις και να φτιάξουμε νέες, ενδιαφέρουσες, φρέσκιες και πολύ πολύ τρελές!

Χαρούμενα να περνάτε όλο το χρόνο και όσο το δυνατό λιγότερους καβγάδες γύρω απ’το γιορτινό τραπέζι εύχομαι 😉

Να τα τρώμε ή να τα σκορπάμε;

Η ερώτηση για τα λεφτά.

Κάποιοι ‘συνετοί’ λένε ότι είναι καλά να τα φυλάμε μπας και μας χρειαστούν σε περίπτωση ανάγκης. Κάνουν συχνά αιματηρές οικονομίες, στερούνται ταξίδια, καινούργια ρούχα, εξόδους. Τραπέζι σε φίλους σπάνια κάνουν. Δώρα δεν πέρνουν. Όλα για να αυγατέψουν τα λεφτά στις τράπεζες.

Αν μια μέρα όμως κάτι γίνει (μια θανατηφόρα αρρώστια, ένα τροχαίο, όλα πιθανά είναι στη ζωή) κι αποδημήσουν νωρίτερα εις Κύριον, τότε μένουν όλα τα λεφτά στους συγγενείς κι αυτοί πάνε στο χώμα χωρίς να’χουν χαρεί και πολλά στη ζωή.

Έπειτα είναι οι άλλοι, οι γλεντζέδες, οι έξω καρδιά που ό,τι βγάλουν το χαλάνε και ζουνε με το ‘μια ζωή την έχουμε κι αν δε τη γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντήσουμε‘ Αυτοί πάνε ταξίδια, βγαίνουν συχνά με φίλους, ψωνίζουν, διασκεδάζουν. Τραπεζώνουν αβέρτα-κουβέρτα γνωστούς και φίλους. Ξέρουν πολύ καλά ότι σήμερα είμαστε αύριο δεν είμαστε και χαίρονται τη στιγμή.

Φυσικά υπάρχει κι ενδιάμεση κατάσταση. Κάποιοι που ναι μεν ξοδεύουν, αλλά προσέχουν ώστε να μην μένουν χωρίς φράγκο στα μέσα του μήνα. Που βγαίνουν, χαίρονται τη στιγμή, τη ζωή αλλά κοιτάνε και λίγο μπροστά και προσπαθούν να προνοήσουν και για καμιά στραβή.

Εσείς αλήθεια τι κάνετε;

Προσωπικά θα ήθελα να’μαι σαν τους τελευταίους που δεν στερούνται αλλά φυλάνε και κάτι αλλά δεν τα καταφέρνω. Ό,τι βγάζω φεύγει λες κι έχει φτερά και πούπουλα. Ένα μισθό πέρνω και στο τέλος τίποτα δε μένει. Έχει ακριβήνει κι η ζωή πάρα πολύ αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Και πριν που ήταν πιο φτηνά τα πράγματα εγώ έτσι ήμουν. Μάλλον φταίει ο άκρατος καταναλωτισμός που μας κάνει να νομίζουμε ότι το περιττό είναι απαραίτητο. Αλλιώς δεν εξηγείται.

Όμως αυτά που ζούμε είναι αυτά που μας μένουν. Όλες οι στερήσεις στο τέλος της ζωής δε θα μας φαίνονται καθόλου σημαντικές. Γι’αυτό κι εγώ λέω

Τι τα θέλεις τα λεφτά
Nα τα κάψεις, τι τα θες
Χέρια αλλάζουν τακτικά
Mήπως τα ΄χες κι από χτες

Γλέντα τη ζωή, Γλέντα τη ζωή
Όλοι δυο μέτρα παίρνουν γη
Τα λεφτά είναι δανεικά
Xέρια αλλάζουν τακτικά

Ραβδάκι μαγικό;

Τελικά όσο πιο λίγη σχέση έχω να κάνω με γιατρούς στο νοσοκομείο τόσο το καλύτερο. Φυσικά είναι αδύνατο να τους αποφεύγω (γιατί αν μπορούσα θα το έκανα!), αλλά όσο πιο λίγο τους βλέπω σε μια μέρα τόσο πιο καλά πάει η μέρα. Και δουλεύει κι αντιστρόφως ανάλογα, όσο πιο πολύ τους βλέπω τόσο πιο στραβά πάει.

Read the rest of this entry

Μέσα-έξω

Χθες είχα να συναντήσω μια φίλη που’χω να δω από κοντά απ’το καλοκαίρι. Τελευταία στιγμή όμως βρήκα μια δικαιολογία και ακύρωσα. Είχαμε κανονίσει να βρεθούμε σε μεγάλο πολυκατάστημα επίπλων κι ήξερα ότι θα’χε συνωστισμό. Δεν ήθελα να πάω, να ψάχνω χώρο ν’αφήσω το αμάξι, να με σπρώχνουν παντού, να γίνει το κεφάλι μου καζάνι απ’το θόρυβο. Της είχα προτείνει να πάμε κάπου αλλού, αλλά εκείνη ήθελε εκεί σώνει και ντε, έτσι τελικά δεν πήγα. Ένιωσα ενοχές που ακύρωσα γιατί περίμενε με ανυπομονησία να με δει αλλά δεν ένιωθα καλά να πάω. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω.

Μερικές φορές γίνομαι ακοινώνητη, αγοραφοβική. Αν δε δούλευα θα καθόμουν μέρες ολάκερες στο σπίτι χωρίς να ξεμυτίσω εκτός κι αν εξαναγκαστώ. Δεν είναι ότι λατρεύω το σπίτι είναι ότι απεχθάνομαι το έξω. Παλιά όταν ήμουν μικρή έβγαινα κάθε μέρα ένα σωρό φορές, με τα πόδια συχνά ή τη συγκοινωνία. Νόμιζα ότι όταν αποκτούσα αμάξι δε θα έμενα μέσα καθόλου. Για ένα διάστημα έτσι ήταν. Μετά αποτραβήχτηκα. Ίσως να’ναι κι η ζωή που με κάνει έτσι, ή μάλλον το πως βλέπω τα πράγματα. Όλη τη βδομάδα κάνω πράγματα που μισώ, καταπιέζομαι να πηγαίνω σε μια δουλειά που δε θέλω, το σαββατοκύριακο λογικό δεν είναι να θέλω να κάνω ότι πραγματικά επιθυμώ; Ακόμα κι αν αυτό είναι να μείνω μέσα για ένα ή δυο εικοσιτετραώρα.

Γάμος και χαρά

Την παντρέψαμε την Αμαλίτσα! Το Σάββατο ήταν ο γάμος. Πήγα με τη μητέρα μου στην εκκλησία γιατί ο άντρας μου κι ο πατέρας μου δε θα ερχόντουσαν εκεί αλλά μόνο μετά στο τραπέζι. Στην εκκλησία ήταν όλη της η οικογένεια κι ένα σωρό κόσμος που δεν ήξερα. Μου΄χε πει ότι θα είναι σε στενό οικογενειακό κύκλο η τελετή και υπέθεσα ότι όλοι αυτοί ήταν συγγενείς.

Το φόρεμα της ήταν γεμάτο στρας και η φούστα ήταν από ένα λαμπερό ύφασμα. Το πάνω μέρος ήταν σαν τιραντέ μπλουζάκι και γι’αυτό κρατούσε μια σάρπα. Τρεις κουμπάρες είχε και τρεις κουμπάρους ο σύζυγος της και τους πάντρεψαν τρεις παπάδες! Μικρό το ιερό ήταν όλοι τους στριμωγμένοι και το τι έγινε την ώρα του ησαία χόρευε δεν περιγράφεται. Προσπάθησαν οι κουμπάροι να κάνουν άκρη. Οι κουμπάρες όμως ως γυναίκες κι άρα πιο καπάτσες όρμηξαν πίσω απ΄το ζευγάρι μ’αποτέλεσμα να ντραπούν οι κουμπάροι που παραμέρησαν τόσο εύκολα και να χυμήξουν κι αυτή να πάρουν τη θέση που δικαιωματικά τους άνηκε. Ακολούθησε γερό σπρώξιμο με τους παπάδες και τα παρανυφάκια που έκπληξη…! ήταν τρια! 😆

Τελοσπάντων κουτσά-στραβά τα κατάφεραν με το στριμωξίδι και παντρεύτηκαν. Πάμε στο τραπέζι που ήταν σε ένα κυριλέ χώρο διεξιώσεων. Και να τα φαναράκια και να τα λουλούδια και να τα πανάκριβα δώρα για τους καλεσμένους από ακριβό κοσμηματοπωλείο. Δεν έκαναν καμιά οικονομία. Το φαγητό ήταν μέτριο, μου’χει τύχει σε τραπέζι γάμου και πολύ χειρότερο είναι η αλήθεια. Το κακό ήταν που αντί να μας βάλουν με τους γονείς μου στο ίδιο τραπέζι μας έβαλαν σε διαφορετικό που δεν ξέραμε κανένα. Δύο θέσεις όμως έμεναν κενές και αποφάσισε η μητέρα μου να μετακομίσει για να μην μείνει να φάει σε αλλο τραπέζι με άγνωστους. Σε μια φάση είχαμε όλοι σηκωθεί και όταν επιστρέψαμε βρήκαμε πράγματα άλλων στη θέση των γονιών μου. Τα πέρνει η μάνα μου κουνιστή και λυγιστή και τα βάζει στο άλλο τραπέζι.

Αναγκάστηκε να έρθει ο υπεύθυνος του χώρου (ο οποίος άνετα θα μπορούσε να παίξει στο Νονό-είχε μουσάκι αλά τρεις σωματοφύλακες, φόραγε μαύρο κουστούμι με λευκή γραβάτα και το κεφάλι του είναι ξυρισμένο γουλί, το ύφος του δε ήταν ‘έρχομαι να καθαρίσω!’ και δεν εννοώ τα χαλιά αλλά τα ενοχλητικά άτομα!) για να διευθετήσει το ζήτημα όταν εμφανίστηκαν τα άτομα που δεν ήταν άλλοι από μια παλιά μου συμμαθήτρια με τον άντρα της. Μεγάλο ρεζίλι η όλη φάση και στο τέλος ούτε οι γονείς μου πέρασαν καλά ούτε οι άλλοι που κάθονταν σ’αναμμενα κάρβουνα και ένιωθαν άβολα με τη φάση! Άσε που κάποια στιγμή είδα κι ένα Κινέζο με την Κινέζα του σε ένα τραπέζι να’ναι ντυμένοι στην τρίχα με κουστούμι ο άντρας και τουαλέτα η γυναίκα και να τρώνε. Ήταν κι αυτοί καλεσμένοι. Πολύ θέλω να τη ρωτήσω την Αμαλία άραγε ήταν κι αυτοί συγγενείς; 🙂

Το κλίμα όταν πήγα να της ευχηθώ στην αρχή ήταν τεταμένο και ψυχρό, αλλά στην πορεία της βραδυάς που ξαναμιλήσαμε ήταν πιο φιλική. Ίσως στην αρχή να’ταν απλά αγχωμένη. Την έσφιξε και το νυφικό στην κοιλιά κι ένιωθε πολύ άβολα. Της λέω και γω ‘ευτυχώς που τα φοράμε μια φορά στη ζωή μας τα νυφικά!’ 🙂 Πολύ κουραστικό να παντρευτείς με την κοιλιά τούρλα. Πάλι καλά που δε λιποθίμησε όπως είχε κάνει η αδελφή της όταν παντρεύτηκε κι εκείνη έγκυος πριν κάποια χρόνια.

Ο γαμπρός ήταν υπερβολικά φιλικός και πρόσχαρος. Φόραγε ένα γκρι κουστούμι που ήταν δυο μεγέθη μεγαλύτερο και δεν του ταίριαζε, αλλά τι να κάνουμε;!

Όπως και να’χει και περά απ’τις κακιούλες που ξέρω πολύ καλά ότι αμόλησα κατά κόρον εδώ, ήταν ωραίο ζευγάρι κι εύχομαι όλα να τους πάνε καλά!