Category Archives: Καθημερινή τρέλα

Μαγειρέματα; Γιατί όχι;!

Γίνεται πολλή κουβέντα για τα παιχνίδια μαγειρικής στην τηλεόραση κι όλοι τα σκυλοβρίζουν. Ειδικά οι ηθοποιοί μένονται γιατί έχασαν τη δουλειά τους. Οι άλλοι οι «κουλτουρέ» και καλά, φωνάσκουν γιατί δήθεν πέφτει το επίπεδο μας όταν τα παρακολουθούμε .

Αυτό που όλοι αυτοί δεν καταλαβαίνουν είναι ότι τα παιχνιδια μαγειρικής προσφέρουν μια αθώα, διασκεδαστική και ευχάριστη νότα. Δε σε βάζουν να προβληματιστείς, να στεναχωρηθείς ή να γελάσεις. Δεν αναγκάζεσαι να παρακολουθείς ως επί τω πλείστω ατάλαντους κι ατάλαντες να βαυκαλίζονται μέσα στο χαζοκούτι. Γιατί εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων οι πιο πολλοί ηθοποιοί παίζουν στην τηλεόραση για τα λεφτά. Άλλωστε το λένε με καμάρι σε κάθε ευκαιρία πως «Εγώ χρυσή μου αγαπώ το θέατρο» με άλλα λόγια χέστηκα (με τα συγχωρήσεως) για το σήριαλ που παίζω. Τώρα λοιπόν που κοπήκαν οι αηδίες τους τι φωνάζουν;

Αυτοί που άξιζαν κι αυτοί που δεν θεωρούν υποτιμητικό να παίζουν στην τηλεόραση διαπρέπουν και φέτος και τα πάνε μια χαρά. Δες τρανό παράδειγμα «Το Νησί». Οι υπόλοιποι που έπαιζαν σε χαζοσειρές για να γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο απλά αντικαταστάθηκαν απ’τις ξένες τηλενουβέλες που είναι πιο φτηνές και στο ίδιο επίπεδο. Αυτός που θέλει χαζό πρόγραμμα ευχαριστιέται και μ’αυτές δεν χρειάζεται το εγχώριο «σοου-μπιζ» για να αποβλακωθεί.

Όσο για τους «κουλτουρέ» ένα έχω να πω: αν έχει κάποιος επίπεδο δεν φαίνεται από το τι παρακολουθεί, αλλά απ’τις πράξεις του. Όλοι όσοι έχουν επίπεδο δεν επηρεάζονται. Οι υπόλοιποι απλά δεν έχουν ή δεν τους νοιάζει.

Με άλλα λόγια ας αφήσουν όλοι αυτοί τα παιχνίδια μαγειρικής κι ας κοιτάξουν τον εαυτό τους και το τι έχουν αυτοί να προσφέρουν.

Ειδικά οι ηθοποιοί ας συνειδητοποιήσουν ότι δεν γίνεται σε τέτοιες εποχές να πηγαίνουν καλά 100 θέατρα με 150 παραστάσεις (γιατί αρκετά είχαν 2-3 σκηνές) και με ακριβότατα εισητήρια. Αυτοί που ακολουθούν τους καιρούς επιβιωνουν και στα δύσκολα. Τους άλλους απλά τους πέρνει το ρέμα. Και στο κάτω κάτω της γραφής μειώνεται η σαβούρα απ’το θεατρικό γίγνεσθαι – γιατί υπήρχε αρκετή. Κανένας δεν μπορεί να πει ότι κάθε θεατρική παράσταση που υπήρχε ποιούσε ήθος γιατί αυτό απλά δεν ισχύει.

Αφήστε μας λοιπόν να παρακολουθούμε τα μαγειρέματα και να γουστάρουμε. Κι αν είστε μάγκες ετοιμάστε κάτι ποιότητας και προσφέρετε το στο κοινό σε καλή τιμή. Να’στε σίγουροι ότι αν τα καταφέρετε να συνδυάσετε αυτά τα δύο η επιτυχία θα ακολουθήσει κατά πόδας.

Ο χρόνος και ο πόνος

Ο χρόνος και η αίσθηση του είναι έννοιες σχετικές. Όταν περνάς καλά κυλά και φεύγει τόσο γρήγορα που δεν τον προλαβαίνεις. Όταν περνάς άσχημα ή βαρετά αρνείται να κυλήσει, σταματά, σέρνεται – δεν προχωρά με τίποτα. Ειδικά αν αρχίσεις να κοιτάς το ρολόι το’χεις χάσει το παιχνίδι – μόλις αρχίσεις να το κοιτάς θα κολλήσουν οι λεπτοδείκτες και θα επιμένουν πεισματικά να μην κινηθούν.

Στη δουλειά όταν παράγω έργο, όταν τσακώνομαι, όταν πνίγομαι, τρέχω, αγωνιώ, αγχώνομαι, μιλώ, γελώ, κανονίζω τότε νιώθω ζωντανή, ότι προσφέρω ότι είμαι χρήσιμη, απαραίτητη σημαντική. Έτσι περνά κι η ώρα γρήγορα και δεν καταλαβαίνω πότε ήρθε η ώρα να φύγω.

Όταν όμως είναι μια περίοδος κάπως ήσυχη, που έχω δουλειά αλλά τίποτα πιεστικό τότε με πιάνει βαρεμάρα και δε θέλω να κάνω ούτε τα λίγα. Δεν είναι ότι λατρεύω το άγχος, κάθε άλλο, απλά θέλω να’χω πολλά να κάνω. Όταν δεν έχω βαριέμαι, η ώρα δεν περνά, οι σκέψεις κλίνουν προς την απαισιοδοξία…

Τότε είναι που ψάχνω εξόδους διαφυγής. Είτε φανταστικούς, είτε σχεδιάζω κινήσεις, βάζω στόχους, εφικτούς σκοπούς.

Δεν μπορώ να ηρεμήσω με άλλα λόγια. Όλο ψάχνομαι, όλο προγραμμίζω αλλαγές, κινήσεις. Δεν είναι ότι κάνω όλα αυτά που σκέφτομαι, είναι ότι θέλω να βρίσκω έξοδους διαφυγής. Δεν μπορώ να νιώθω στάσιμη, τελματισμένη στα ίδια και τα ίδια. Ξέρω η ρουτίνα προσφέρει ηρεμία… αλλά και αποβλάκωση. Αυτό θέλω ν’αποφύγω.

~~~~~~~~~~~~

Κι επείτα είναι ο πόνος, όταν πονάς ο χρόνος διαστρεβλώνεται εντελώς. Το μόνο που θες ειναι να περάσει μέχρι να γίνεις και πάλι όπως πριν. Ή να μην τον νιώθεις, να του ξεφύγεις, να κρυφτείς να μη σε βρίσκει.

Γιατί σ’αυτή την εξίσωση ο χρόνος είναι πολύ χαμηλά, ασήμαντος και άχρηστος αν συνοδεύεται απ’τον πόνο. Ο πόνος διαμορφώνει ζωές, συναισθήματα, επιλογές, ανθρώπους. Ο πόνος έχει τον τρόπο και τρυπώνει παντού κι όταν τον νιώσεις το μόνο που θες είναι να κυνηγήσεις με νύχια και δοντια το αντίθετο του: τη χαρά, τη γαλήνη, την ηρεμία.

Και το σημαντικότερο; Ο χρόνος δεν γιατρεύει τον πόνο. Ούτε τον δυναμώνει. «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός σε καίει σε σκορπάει και σε παγώνει» όπως έγραψε ο Αγγελάκας. Κάθε ανάμνηση του πόνου δείχνει τη δύναμη του, το πόσο υπαρκτός είναι, το ποσο σε διαλύει ξανά και ξανά.

Ίσως γιατρός του πόνου να’ναι η λησμονιά ίσως κι όχι. Πάντως ο χρόνος τίποτα δεν κάνει τίποτα για τον πραγματικό πόνο. Ίσα-ίσα που όσο περνά ο χρονος τόσο εντείνεται ο πόνος.

Αν μπορούσα θα σβηνα τον πόνο και τον χρόνο.

Στο νοσοκομείο…

… οι γιατροί σκοτώνονται μεταξύ τους. Ο καθένας πιστεύει ακράδαντα ότι είναι ο καλύτερος. Δεν συνεργάζονται μεταξύ τους. Φωνάζουν. Τσακώνονται με ψύλλου πήδημα.

Και δε μιλώ για τους απλούς γιατρούς. Μιλώ για τους διευθυντάδες.

Όσο πιο μεγάλο ‘εγώ’ έχει ο καθένας τους τόσο πιο πολύ δίκιο νομίζει ότι έχει, τόσο πιο πολύ φωνάζει, τόσο λιγότερο ακούει.

Ξέρω άνθρωποι είναι. Αλλά δε θα’ πρεπε να βάζουν την υγεία του ασθενη πάνω από τους εγωισμούς τους; Δε θα ‘πρεπε να συνεργάζονται για το κοινό καλό;

Από τότε που’χω πάει μόνο διχόνοια κι αλληλοφαγώματα είδα. Ελάχιστα καλά δείγματα που χάνονται μες τον κυκεώνα των καβγάδων. Ύστερα φταίω εγώ που δεν τους εμπιστεύομαι; Τώρα που τους ζω από κοντά ακόμα πιο πολύ από ότι προηγουμένως.

Lady D και τα λοιπά..

Σαν σήμερα πριν κάμποσα χρόνια πέθανε η Νταϊάνα. Ποια Νταϊάνα; Μα μια ήταν καλέ. Τεσπα. Θυμάμαι είχα πολύ συγκινηθεί και κολλησει μπρος απ’το χαζοκούτι να παρακολουθώ την κηδεία. Η μάνα μου βρήκε μάλιστα μια αφίσσα της σ’ ένα περιοδικό και την έβαλε στον τοίχο! Ναι ναι τέτοια τρέλα η μάνα μου με την Νταϊάνα, αφού είχε μια λάμψη πως να το κάνουμε. Άσε που την είχε μετά στον τοίχο για κάποια χρόνια κι έπρεπε να πεθάνει ή να κερδίσει κανένα μετάλιο κανένας άλλος για την παραμερίσει 😆

Την αμέσως προηγούμενη χρονιά η μάνα μου είχε αγοράσει τη βιογραφία της απ’τον Αντριου Μόρτον και με προέτρεπε να τη διαβάσω. ‘Σιγά μη χάσω το χρόνο μου με βασιλο-βλακείες’ σκεφτόμουν και δεν το ακουμπούσα το βιβλίο. Και με το που πέθανε να σου η Αμελίνια με τη βιογραφία της στο χέρι. Και να κοιτάω προσεχτικά τις φωτογραφίες, να σκέφτομαι τι καλή πλην τίμια που ήταν και λοιπές αηδίες. Read the rest of this entry

Το σεξ-οκομείο;

H αλλαγή στη δουλειά έγινε και το κλίμα στο νέο χώρο φαίνεται πολύ καλό. Θετικές οι πρώτες εντυπώσεις. Τώρα δουλεύω σε νοσοκομείο και μου φαίνεται περίεργο. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ αφού εκεί που είναι ο χώρος εργασίας μου πέρασα πολλές ώρες αγωνίας και πόνο στο παρελθόν. Όχι δικού μου πόνου αλλά αγαπημένων μου ατόμων. Προσπαθώ να το δω θετικά αλλά νιώθω, πιστεύω ότι όπως οι άνθρωποι έτσι και οι χώροι κουβαλούν πόνο μέσα τους. Πόσο πόνο να’χει ένα κτίριο νοσοκομείου…

Ευτυχώς δεν έχω να κάνω με ασθενείς γιατί γιατρός ή νοσοκόμος δεν είμαι. Γενικά δεν μπορώ τα αίματα, τις εγχειρίσεις και τα διάφορα. Αφού όποτε βλέπω καμία ιατρική σειρά την ώρα που δείχνει το παραμικρό κλείνω τα μάτια σαν παιδάκι και ρωτώ τον άντρα μου αν τέλειωσε για να τ’ ανοίξω. Κάνω εγώ για γιατρός; Με τίποτα. Αν περίμενε από μένα η ανθρωπότητα για να γιατρευτεί θα’χαμε όλοι πεθάνει απ’τις αρρώστιες 😆

Πάντως μου κανε κάποια εντύπωση πως οι απλοί γιατροί είναι οι πιο προσιτοί ενώ οι γιατροί-διευθυντές σε μεγάλο ποσοστό είναι κάπως ψηλομύτηδες. Τουλάχιστον μου φάνηκε ότι κοιτούν αφ’ υψηλού. Α και τσακώνονται όλοι μεταξύ τους για ψίλου πήδημα! Έλεγε και μια συνάδελφος σήμερα ότι κάνουν σαν μικρά παιδιά και νομίζω έχει δικιο.

Να μου πεις γιατροί είναι δεν είναι θεοί. Λογικό είναι να’χουν τις έχθρες και τις αντιπαλότητες τους. Σίγουρα. Απλά δεν το’χα ξαναζήσει. Αλλιώς είναι να το ζεις κι αλλιώς να το ακούς ή να το παρακολουθείς στο χαζοκούτι.

Σήμερα βγήκε κι αυτή η είδηση ότι γυρίστηκε τσόντα σε αγγλικό νοσοκομείο.. υπάρχει κι αυτή η φήμη ότι οι γιατροί κάνουν χαριτωμενιές με τις νοσοκόμες… Δεν ξέρω αν ισχύει κάτι απ’ όλα αυτά που ακούγονται. Δεν πάει και πολύς καιρός άλλωστε που ακούστηκε ότι νοσοκόμα βίασε ηλικιωμένο ασθενή. Φυσικά αυτό μπορεί να είναι ράδιο αρβύλα. Αλλά και το ένα τρίτο να ισχύει απ΄όσα ακούγονται.. είναι πολύ σεξ σε χώρο για ασθενείς! Εσείς τι νομίζετε;

ΥΓ. ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως ξεκίνησα να γράψω για τη νέα δουλειά και μου βγήκε αυτό το έκτρωμα για σεξ σε νοσοκομεία κτλ! 😆 😆 😆 😆

Καλοκαιρινά καλούδια

Δε μ’αρέσει να ψωνίζω ρούχα τόσο όσο παπούτσια, τσάντες και αξεσουάρ. Τρελαίνομαι απ’τη ποικιλία, τα χρώματα, τα σχέδια. Τελευταία αγόρασα κάτι τρελές παντοφλίτσες με μαργαριτούλες, μελισσούλες όλο χαρά και άνοιξη που όποια της δει με ρωτά από που τις πήρα για να πάρει κι εκείνη 🙂

Μ’ αρέσει που μπορείς με τα κατάλληλα παπούτσια κι αξεσουάρ να ανανεώσεις ένα σύνολο, να φτιάξεις όμορφους συνδυασμούς, να φοράς κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό. Κι όλα αυτά με λίγα λεφτά. Ένα βραχιολάκι σε έντονα χρώματα με πολλά μπιχλιμπίδια γύρω-γύρω μου μυρίζει καλοκαίρι. Ένα μεγάλο δακτυλίδι ομορφίζει το δάκτυλο. Μια μεγάλη τυρκουάζ τσάντα φαίρνει τη θάλασσα στο δωμάτιο.

Εκτός όμως απ’ όλα αυτά το καλοκαίρι μ’ αρέσει να βάφω νύχια χεριών και ποδιών σε καλοκαιρινά χρώματα, τυρκουάζ (αγαπημένο χρώμα προφανώς 😆 ), κίτρινο, πορτοκαλί, φούξια, απαλό μωβ, πράσινο, κόκκινο, ροζ, γαλάζιο κι άλλες παρόμοιες αποχρώσεις που όποτε τις κοιτώ μου φτιάχνουν τη διάθεση και με κάνουν να χαμογελώ 🙂

Εφηβικό σκίρτημα 3

Συνέχεια από εδώ.

Την επόμενη χρονιά ο Χ. παράτησε το σχολείο και ερχόταν αραιά και που στο σχολείο. Συνέχισα όμως εγώ να γεμίζω σελίδες ημερολογίου γι’αυτόν. Τον έβλεπα στο σχολείο και στη γειτονιά αλλά είχα μάθει το τηλέφωνο του δυστυχώς (δε θυμάμαι πλέον πως) και τον έπερνα μόνο για να ακούσω τη φωνή του. Το χειρότερο ήταν ότι τις περισσότερες φορές απαντούσε η μάνα του και την ενοχλούσα τη γυναίκα. Δεν το συνειδητοποιούσα τότε και προφανώς δεν θα ήμουν κι η μόνη γιατί ποτέ δε φαντάστηκε ποια έκανε φάρσες για να κάνει κάτι γι’αυτό. Read the rest of this entry