Category Archives: Κατάθλιψη

OUΣT στα UFO ΤΩΡΑ!

Δε μ’αρέσει να γράφω συνήθως για πολιτικά θέματα αλλά σήμερα δεν μπορώ θα σκάσω.

Βλέπω τι γίνεται στο Σύνταγμα, ακούω και τις ανταποκρίσεις κι ένα πράγμα αναρωτιέμαι: οι πολιτικοί είναι εξωγήινοι; Από ποιο πλανήτη κατέβηκαν;

Γιατί δεν μπορεί να είναι άνθρωποι και να αντέχουν να βλέπουν τέτοια κατακραυγή, τέτοια αντίδραση μαζική και έντονη από παντού και παρόλα αυτά να ακούνε το βαλτό γαπ-ο-τρολ που παπαγαλίζει όσα του λένε τα αφεντικά του από γερμανία.

Αν οι πολιτικοί είναι άνθρωποι, αν έχουν συνείδηση, αν θέλουν να παραδώσουν χώρα όπως χώρα παρέλαβαν ας ψηφίσουν υπερ του ελληνικού κράτους και του λαού κι ενάντια στους πιστωτές, τους γερμαναράδες, και τα συμφέροντα.

Αν θέλουν όλα αυτά τα μέτρα εναντίον του λαού τότε καλύτερα ας μετακομίσουν σε άλλο πλανήτη γιατί αυτός δεν χωρεί τέτοια εξωγήινα αποβράσματα!

ΟΥΣΤ! ΟΥΣΤ! ΟΥΣΤ! ΟΥΣΤ! 10000000 Χ ΟΥΣΤ!!

Ωχ!

Περυσι τέτοιο καιρό με είχε πιάσει μια φοβερή ανυπομονησία. Φέτος πάλι τα ίδια. Ανυπομονώ, δεν μπορώ να κάτσω ήσυχη, θέλω κάτι να αλλάξει και δεν έχω υπομονή καθόλου.

Αυτό προφανώς δείχνει πως έμεινα στάσιμη ανεξαρτήτως των όποιων αλλαγών έγιναν, κι έγιναν κάποιες. Όμως δε με πήγαν μπροστά, ίσα-ίσα οι παλιές αλλαγές αν έκαναν κάτι είναι να με αποτελματώσουν τελείως.

Έτσι η ανυπομονησία με άρπαξε για τα καλά και δεν ήρθε καν καλά-καλά η άνοιξη. Ημερολογιακά φτάνει όπου να’ναι αλλά μάλλον την νιώθω στο πετσί μου πολύ νωρίτερα.

Θέλω οι νέα αλλαγή που προσπαθώ να πετύχω να’ναι ένα βήμα έξω απ’το τέλμα κι όχι ένα νέο βήμα εισχώρησης.

Το ιδανικό θα’ταν να έβρισκα κάτι που θα αγαπούσα να κάνω.. Το ιδανικό όμως που’ντο; Υπάρχει; Ή κρέμεται μπροστά μου σαν καροτάκι για να μην επαναπαύομαι για να τρέχω αέναα ξοπίσω του χωρίς τελειωμό;

Read the rest of this entry

Mama

Μάνα, μαμά, μανούλα, mummy, maman κ.ο.κ. μια λέξη σχεδόν διεθνής και πανανθρώπινη γιατί τη λένε όλοι οι άνθρωποι σ’όλο το κόσμο από παιδιά. Συνήθως είναι η πρώτη λέξη που μαθαίνει ο καθένας μας. Με τη μάνα υπάρχει πάντα ένα διαφορετικό δέσιμο απ’ όλους τους άλλους ανθρώπους γιατί είναι εκείνη που σ’έχει φέρει στον κόσμο. Θες την αποδοχή της, την άνευ όρων αγάπη της.

Τι γίνεται όμως όταν αυτή η γυναίκα δίνει την αγάπη και την αποδοχή της κάτω από ορισμένους όρους και προϋποθέσεις; Κάτι σαν δάνειο τράπεζας με άλλα λόγια..
Read the rest of this entry

Σαν τα πουλιά

Είναι ένα ήσυχο απόγευμα. Κάθομαι εδώ κι αναρωτιέμαι τι να γράψω.

Ο ήλιος παίρνει σιγά-σιγά την κατιούσα και τα πουλιά κελαηδούν σημάδι ότι τέλειωσε γι’αυτά άλλη μια μέρα. Κάθε πρωί που ξυπνώ τα ακούω που ξεκινούν με κελαήδημα την νέα μέρα πριν φύγουν για τις δουλειές τους.

Κάποτε άκουσα ή διάβασα ότι υμνούν το Θεό που άλλη μια μέρα είναι στην αρχή ή στο τέλος της. Όμορφη σκέψη..

Όμορφα δε θα’ταν αν κάναμε κι εμείς οι άνθρωποι το ίδιο;

Εγώ αντίθετα απ’τα πουλιά κάθε πρωί ξυπνώ και βρίζω από μέσα μου γιατί θα πάω στο νοσοκομείο. Μόνο που γράφω τη λέξη νιώθω ένα σφίξιμο. Μήπως να προσπαθήσω να δω αλλιώς τη ζωή, τη δουλειά; Σαν τα πουλιά;

Η φιλία… που λέγαμε…

Λοιπόν η συνέχεια της ιστορίας «το τέλος της φιλίας» και «το τέλος της φιλίας 2» ακολουθεί. Ναι έχει και συνέχεια…

Αλλά πρώτα για να έχετε μια σφαιρική εικόνα θα πάω λίγο πίσω..

Είμαι φίλη με την Αμαλία για πολλά χρόνια. Στο λύκειο ήμασταν συμμαθήτριες αλλά όχι φίλες. Όταν όμως πήγαμε να σπουδάσουμε μαζί στο ίδιο πανεπιστήμιο, το ίδιο θέμα ήμασταν συγκάτοικοι για 3 χρόνια. Η συγκατοίκηση είναι κάπως σαν γάμος, πρέπει να ξέρεις να κάνεις συμβιβασμούς, να ανέχεσαι τον άλλο να τον πονάς, να τον αγαπάς με λίγα λόγια.

Στην αρχή είχαμε κάποια μικροπροβλήματα αλλά στην πορεία τα βρήκαμε μεταξύ μας και περνάγαμε πολύ όμορφα μαζί. Πόσα βράδυα δεν περάσαμε η μια στο δωμάτιο της άλλης, να καθόμαστε στο κρεβάτι, να παίζουμε τάβλι, να μοιραζόμαστε τις αναμνήσεις μας, τα όνειρα, τα θέλω μας. Να αναλύουμε όλα όσα μας συνέβαιναν σε καθημερινή βάση. Και η μουσική που κι οι δυο αγαπούσαμε να συντροφεύει πάντα τις βραδινές μας κουβέντες.

Με τα χρόνια μάθαμε καλά η μια την άλλη. Γίναμε φίλες αδελφικές όπως λέγαμε. Όταν έληξε το συμβόλαιο στο διαμέρισμα μετακομίσαμε και νοικιάσαμε ξεχωριστά σε δύο γκαρσονιέρες αλλά ή έμενα εγώ στο σπίτι της ή εκείνη ήταν στο δικό μου. Όλες τις ώρες μας τις περνούσαμε και πάλι μαζί.

Φίλες κοινές είχαμε πολλές και φίλες ξεχωριστές οι κάθε μια αλλά διαλέγαμε να ακολουθά η μια την άλλη στις εξόδους μας. Τόσο συχνά μας έβλεπαν μαζί οι φίλοι κι οι γνωστοί μας που δεν ήταν λίγες οι φορές που μας περνούσαν για αδελφές τα νέα άτομα στην παρέα. Read the rest of this entry

Όταν κλείνεις τα μάτια πέφτεις..

Τι να κάνεις όταν νομίζεις ότι κάτι πάει να συμβεί και δεν μπορείς ούτε να το αντιμετωπίσεις ούτε να το σταματήσεις; Πως τα λόγια να χρησιμοποιήσεις για να προστατευτείς; Πόσα κάστρα να κτίσεις και μέσα τους να κρυφτείς, να οχυρωθείς, να ταμπουρωθείς πίσω τους. Πώς να μη νιώθεις τα σημάδια; Πώς να μην τα βλέπεις; Read the rest of this entry

Υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ

Δακρύζω μπροστά στις εικόνες που βλέπω από χθες.
Δακρύζω για τους ανθρώπους που πέθαναν τόσο άδικα.
Δακρύζω για τα λαμόγια που τη βγάζουν μια ζωή καθαρή.
Δακρύζω που κατάστρεψαν την Αθήνα.
Δακρύζω που κατάστρεψαν την Ελλάδα.
Δακρύζω που’χουμε ένα πρωθυπουργό που νιώθει ξένος στην Ελλάδα.
Δακρύζω που δεν θέλει να την υπερασπιστεί.
Δακρύζω που πάντα οι φτωχοί καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα.
Δακρύζω, πονάω, θλίβομαι βαθιά.

Υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ;
Θα πιάσουμε επίτελους πάτο;

Θέλω να ελπίζω ξανά.
Θέλω ο ήλιος ν’ανατείλει πάνω από μια χώρα που είναι έτοιμη στέκεται όρθια.
Θέλω να είμαι περήφανη για τη χώρα μου.