Category Archives: Συναισθήματα

Γεννητούρια

Γέννησε η Αμαλία που λέγαμε παλιά (τελικά η ιστορία της έχει γίνει σήριαλ σ’αυτό το μπλογκ 🙂 ) κι έκανε κοριτσάκι. Πήγα να τη δω δυο βδομάδες μετά που γέννησε γιατί πριν ήμουν ψιλοκρυωμένη κι εγώ κι ο άντρας μου κανονικά κρυωμένος και δεν ήθελα να κινδέψει να κολλήσει το νεογέννητο.

Read the rest of this entry

Ο έρως..

Όταν ο έρωτας καίει το μέσα σου τότε η ψυχή σου είναι σαν τη βαρκούλα στην τρικυμισμένη θάλασσα.

Γράφεις λόγια αγάπης, αιώνιας αφοσίωσης, παράδοσης. Τα ξεστομίζεις, τα φωνάζεις. Δεν μπορείς και δε θες να τα κρατήσεις μέσα σου. Όλα όσα κάνεις όμως νιώθεις να μην είναι αρκετά. Το πάθος σε καθοδηγεί να πέσεις απ’τον γκρεμμό για να αποδείξεις τα δυνατά συναισθήματα σου που σε κατακλύζουν, που σε παιδεύουν, που σε μαγεύουν. Read the rest of this entry

Απιστία ή παιχνίδι…;

Έχω μια απορία: είναι το ίδιο κάποιος να είναι άπιστος προς το σύντροφο του με ένα άτομο που γνωρίζει προσωπικά και το ίδιο να έχει μια φανταστική σχέση με κάποιον από μακριά μέσω του νετ; Πρόκειτα για απιστία και στις δυο περιπτώσεις;

Read the rest of this entry

ουα-ουα

Εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο έχω περικυκλωθεί κυριολεκτικά από έγκυους και μωρά.

Αρχικά γνώρισα στη δουλειά μια κοπέλα, την Α. που είχε ένα αγοράκι 8 μηνών. Κάθε μέρα στο διάλειμμα μου μιλούσε για τα δοντάκια του, για το αν κοιμάται το βράδυ, τα κακάκια του, τα ρουχαλάκια του κι ό,τι άλλο σχετικό. Δε λέω μιλούσαμε και για άλλα θέματα αλλά το αγοράκι ήταν το κύριο θέμα συζήτησης μας κι ήταν φυσικό αφού ήταν το πρώτο της.

Ύστερα από πολύ λίγο έμεινε έγκυος μια συνάδελφος, η Ε. που είχε στο παρελθόν πολλά γυναικολογικά προβλήματα και έκανε θεραπεία. Πολύ χάρηκα που τα κατάφερε γιατί ήταν κάτι που ήθελε διακαώς. Γέννησε πέρισυ το Μάιο ένα αγοράκι στρουμπουλούλικο και είναι πολύ ευτυχισμένη.

Μετά έμεινε έγκυος μια συνάδελφος, η Ν. που είχαμε μοιραστεί στο παρελθόν το ίδιο γραφείο για περίπου δυο χρόνια κι είμαστε φίλες. Δύσκολη εγκυμοσύνη, αποκόλληση του πλακούντα, ουσιαστικά 9 μήνες ακινησία στο κρεβάτι. Ευτυχώς γέννησε μια χαρά το Μάρτιο ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Read the rest of this entry

Η φιλία… που λέγαμε…

Λοιπόν η συνέχεια της ιστορίας «το τέλος της φιλίας» και «το τέλος της φιλίας 2» ακολουθεί. Ναι έχει και συνέχεια…

Αλλά πρώτα για να έχετε μια σφαιρική εικόνα θα πάω λίγο πίσω..

Είμαι φίλη με την Αμαλία για πολλά χρόνια. Στο λύκειο ήμασταν συμμαθήτριες αλλά όχι φίλες. Όταν όμως πήγαμε να σπουδάσουμε μαζί στο ίδιο πανεπιστήμιο, το ίδιο θέμα ήμασταν συγκάτοικοι για 3 χρόνια. Η συγκατοίκηση είναι κάπως σαν γάμος, πρέπει να ξέρεις να κάνεις συμβιβασμούς, να ανέχεσαι τον άλλο να τον πονάς, να τον αγαπάς με λίγα λόγια.

Στην αρχή είχαμε κάποια μικροπροβλήματα αλλά στην πορεία τα βρήκαμε μεταξύ μας και περνάγαμε πολύ όμορφα μαζί. Πόσα βράδυα δεν περάσαμε η μια στο δωμάτιο της άλλης, να καθόμαστε στο κρεβάτι, να παίζουμε τάβλι, να μοιραζόμαστε τις αναμνήσεις μας, τα όνειρα, τα θέλω μας. Να αναλύουμε όλα όσα μας συνέβαιναν σε καθημερινή βάση. Και η μουσική που κι οι δυο αγαπούσαμε να συντροφεύει πάντα τις βραδινές μας κουβέντες.

Με τα χρόνια μάθαμε καλά η μια την άλλη. Γίναμε φίλες αδελφικές όπως λέγαμε. Όταν έληξε το συμβόλαιο στο διαμέρισμα μετακομίσαμε και νοικιάσαμε ξεχωριστά σε δύο γκαρσονιέρες αλλά ή έμενα εγώ στο σπίτι της ή εκείνη ήταν στο δικό μου. Όλες τις ώρες μας τις περνούσαμε και πάλι μαζί.

Φίλες κοινές είχαμε πολλές και φίλες ξεχωριστές οι κάθε μια αλλά διαλέγαμε να ακολουθά η μια την άλλη στις εξόδους μας. Τόσο συχνά μας έβλεπαν μαζί οι φίλοι κι οι γνωστοί μας που δεν ήταν λίγες οι φορές που μας περνούσαν για αδελφές τα νέα άτομα στην παρέα. Read the rest of this entry

Εφηβικό σκίρτημα..2

Συνέχεια από εδώ

Ο Χ. ήταν κακός μαθητής, έλειπε πολύ συχνά απ’το σχολείο κι όταν ήταν έκανε οτιδήποτε εκτός απ’το να παρακολουθεί το μάθημα. Όσο πιο πολύ τον ερωτευόμουν τόσο περισσότερο άθελα μου τον αντίγραφα. Εκεί που είχα μέτριους προς καλούς βαθμούς άρχισαν όλοι να πέφτουν κι έφτασα να κοπώ στα μαθηματικά. Ποτέ δε μου ξανάτυχε να κοπώ σε κανένα μάθημα. Όταν έλειπε εκείνος απ’το σχολείο ένιωθα ότι η μέρα δεν περνούσε. Άρχισα να κάνω κι εγώ κοπάνες. Κόντεψα να χάσω τη χρονιά απ’τις απουσίες.

Δεν είχα όμως κανέναν άλλο και τίποτα στο μυαλό μου. Σκεφτόμουν ότι αν άνοιγαν την καρδιά μου θα έβρισκαν το ονομα του χαραγμένο πάνω της. Γέμιζα σελίδες ημερολογίου για κάθε φορά που τον είδα. Για κάθε ματιά, κάθε χαμόγελο, κάθε νεύμα. Read the rest of this entry

Εφηβικό σκίρτημα

Ένα πρωί του Οκτώβρη του ’90 εκεί που καθόμουν βαριεστημένη στο προτελευταίο θρανίο της Γ2 μπήκε ένας κοντούλης τύπος, με μαύρα μαλιά καπελάκι που’ταν τότε της μόδας, μαύρα μάτια και μια λευκή ζακετούλα. Εμείς φορούσαμε στολή που ήταν γκρίζα και μπλε σκούρο. Άρα η λευκή ζακέτα ήταν εκτός τόπου και χρόνου.

Άδεια θέση είχε μόνο πίσω μου στο τελευταίο θρανίο, όπου καθόταν ένα άλλο αγόρι μόνο του. Εκεί τον έβαλε να καθίσει ο καθηγητής. Απ’την αρχή ο Χ. αποδείκτηκε πειρακτήρι ολκής. Μου τραβούσε τα μαλιά. Μου έπαιρνε το στυλό και δε μου το επέστρεφε. Με τσιμπούσε. Εγώ σπαζόμουν πάρα πολύ άσχημα. Έβαζα τις φωνές την ώρα του μαθήματος, με αποτέλεσμα να εισπράττω παρατηρήσεις από τους καθηγητές. Μέχρι τότε ήμουν ένα ήσυχο κοριτσάκι που μιλούσε λίγο στην ώρα του μαθήματος με τη διπλανή της. Απο τη στιγμή που εμφανίστηκε ο Χ. άλλαξα.. Read the rest of this entry