Category Archives: Σώμα

Το αποτέλεσμα μετρά

Βλέπω μια εκπομπή που δείχνει πως κάνουν εξωσωματική γονιμοποιήση και έχει ένα σωρό επιστημονικές τεχνικές, υγρά, ενέσεις κ.ο.κ. Όλα αυτά για να πετύχει ο άνθρωπος αυτό που η φύση κι ο Θεός εν τη σοφία του κατορθώνει. Ευτυχώς που υπάρχουν βέβαια αυτές οι τεχνικές και βοηθούν πολλά ζευγάρια που δεν μπορούν από μόνα τους να κάνουν παιδιά. Όμως όλα αυτά τα επιστημονικά που χρειάζονται σε κάνουν ακόμα πιο πολύ να συνειδητοποιείς τι θαύμα είναι να μείνεις έγκυος και να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί.

Ο γιατρός είπε ότι μετά από 1 χρόνο προσπάθεια που δεν έχει καταλήξει σε εγκυμοσύνη τα ζευγάρια πρέπει να ψάχνουν το θέμα και να πηγαίνουν για εξωσωματική. Με βάση τη δική μου εμπειρία προσπαθούσαμε δύο χρόνια και κάπου με όλα όσα είχαμε ακούσει και διαβάσει είχαμε κάπως πάψει να το πιστεύουμε ότι θα συμβεί από μόνο του. Read the rest of this entry

Advertisements

ουα-ουα

Εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο έχω περικυκλωθεί κυριολεκτικά από έγκυους και μωρά.

Αρχικά γνώρισα στη δουλειά μια κοπέλα, την Α. που είχε ένα αγοράκι 8 μηνών. Κάθε μέρα στο διάλειμμα μου μιλούσε για τα δοντάκια του, για το αν κοιμάται το βράδυ, τα κακάκια του, τα ρουχαλάκια του κι ό,τι άλλο σχετικό. Δε λέω μιλούσαμε και για άλλα θέματα αλλά το αγοράκι ήταν το κύριο θέμα συζήτησης μας κι ήταν φυσικό αφού ήταν το πρώτο της.

Ύστερα από πολύ λίγο έμεινε έγκυος μια συνάδελφος, η Ε. που είχε στο παρελθόν πολλά γυναικολογικά προβλήματα και έκανε θεραπεία. Πολύ χάρηκα που τα κατάφερε γιατί ήταν κάτι που ήθελε διακαώς. Γέννησε πέρισυ το Μάιο ένα αγοράκι στρουμπουλούλικο και είναι πολύ ευτυχισμένη.

Μετά έμεινε έγκυος μια συνάδελφος, η Ν. που είχαμε μοιραστεί στο παρελθόν το ίδιο γραφείο για περίπου δυο χρόνια κι είμαστε φίλες. Δύσκολη εγκυμοσύνη, αποκόλληση του πλακούντα, ουσιαστικά 9 μήνες ακινησία στο κρεβάτι. Ευτυχώς γέννησε μια χαρά το Μάρτιο ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Read the rest of this entry

Προσμονή…

Πολυγραφότατη είμαι αυτό το μήνα. Φανερά και κρυμμένα κείμενα γράφω, όπως φανερά και κρυμμένα συναισθήματα αισθάνομαι.

Πάω να γράψω για ένα θέμα και το πάθος βρίσκει τρόπο και παρεισδύει παντού. Παντού παρόν το πάθος.

Ίσως να φταίει η άνοιξη δεν ξέρω, αλλά τα τελευταία χρόνια ζω αυτή τη περίοδο με σωματικό πόνο και λαχτάρα στη ψυχή.

Είναι λες και περιμένω κάτι; κάποιον; να’ρθει. Λες και γίνομαι όλη μια προσμονή.

Λες και βρίσκομαι καθισμένη σ’ένα παγκάκι ενός εγκαταλελειμένου σιδηροδρομικού σταθμού και περιμένω. Και αναμένω. Και προσμένω.

Πόνος ανίκατε μάχαν

Μερικές φορές ισχύει εκείνη η πανάρχαια ρύση «το δε πνεύμα πρόθυμο η δε σαρξ ασθενής.» Δηλαδή θες να κάνεις κάτι, το φαντάζεσαι, το νιώθεις, σου πάει, αλλά δεν μπορεί να αποδώσει το σώμα σου. Και δεν είναι ότι με πήραν τα χρόνια. Καμιά σχέση, απλά το σώμα μου τελεί υπό καθεστώς ομηρίας του πόνου.

Πονάει η μέση μου. Αλλά όταν λέμε πονάει εννοούμε πονάει πραγματικά. Δεν μπορώ να κάτσω, να σταθώ, να χορέψω, να ξαπλώσω, χωρίς να’χω συντροφιά αυτό το ρημάδι τον πόνο.


Read the rest of this entry