Αρχεία Ιστολογίου

Καλοκαιρινές διακοπές… για πάντααα!

Όχι μη ζηλεύετε ακόμα δεν έφυγα για διακοπές. Είπα απλά να βάλω αυτό τον όμορφο στίχο απ’το τραγουδάκι του Καρβέλα μπας και νιώσω ότι πλησιάζουν οι διακοπούλες. Ότι πλησιάζει η ανεμελιά, η ξεκούραση, το γαλάζιο της θάλασσας μέχρι εκεί που βλέπει το μάτι, ο παφλασμός των κυμάτων, η ιαχή των γλάρων, τα χαμόγελα και τα ξεφωνιτά των παιδιών, τα παγωτά, η γλυκιά βαρεμάρα.

Πόσο θα’θελα να κάθομαι τώρα σε μια απλώστρα μπροστά στο κύμα, να πίνω ένα παγωμένο ποτάκι και να αδειάζω το μυαλό μου. Όταν ζεσταίνομαι να βουτώ στο καταγάλανο κύμα και μετά να γυρνώ ηλιοκαμένη, με την αλμύρα της θάλασσας στο σώμα και να κάθομαι αναπαυτικά κάτω απ’τη ψάθινη ομπρέλα να ξανακοιτώ νωχελικά το πέλαγο.

Δεν είναι τρομερό πόσο ωραία μυρίζει το σώμα μετά το μπάνιο στη θάλασσα;! Τόσο πολύ μ’αρέσει που σχεδόν μελαγχολώ που πρέπει να ξεπλύνω την αλμύρα όταν γυρίσω σπίτι 🙂

Τη λατρεύω τη θάλασσα. Όσο και να την κοιτώ δεν τη χορταίνω. Όσες φωτογραφίες και να βγάλω το μάτι μου δεν ικανοποιείται να κοιτά αυτό το φωτεινό, καταπληκτικό γαλανό χρώμα, που μόνο εδώ είναι τόσο έντονο, τόσο όμορφο και τόσο προσιτό.

Πάθος για λάθος

Μου κόλησε αυτή η φράση κι είπα να τη γράψω μπας και την εξορκίσω και φύγει 🙂

Αλήθεια το λάθος με έμαθε πολλά στη ζωή. Όσες φορές τόλμησα, άφησα τον εαυτό μου να κάνει λάθη έμαθα πολλά. Καλές είναι και οι θεωρίες δε λέω, καλές οι εγκυκλοπαιδικές γνώσεις αλλά αν δεν κάνεις, δεν πάθεις τίποτα δε μαθαίνεις.

Κι ας λέμε στα παιδιά συχνά ‘πρόσεχε! μη κάνεις αυτό το λάθος!’ Μα αν δεν το κάνει δε θα μάθει πραγματικά ποτέ! Read the rest of this entry

Relaxing in the sun

Τελικά απλά πράγματα όπως το να ξεκουραστώ λίγο με βοήθησαν να έχω άλλη, νέα προοπτική. Χρειαζόμουν πάρα πολύ αυτό το διάλειμμα του Πάσχα. Είδα λίγο τα πράγματα από απόσταση και ηρέμησα ειλικρινά. Ξεκουράστηκα. Κάθισα στον ήλιο. Έκανα βόλτες. Ξαναερωτεύτηκα τον άντρα μου. Είδα τη ζωή με χαμόγελο κι αισιοδοξία. Όπως είναι καλό να τη βλέπω συνέχεια δηλαδή.. 🙂 Read the rest of this entry

Προσμονή…

Πολυγραφότατη είμαι αυτό το μήνα. Φανερά και κρυμμένα κείμενα γράφω, όπως φανερά και κρυμμένα συναισθήματα αισθάνομαι.

Πάω να γράψω για ένα θέμα και το πάθος βρίσκει τρόπο και παρεισδύει παντού. Παντού παρόν το πάθος.

Ίσως να φταίει η άνοιξη δεν ξέρω, αλλά τα τελευταία χρόνια ζω αυτή τη περίοδο με σωματικό πόνο και λαχτάρα στη ψυχή.

Είναι λες και περιμένω κάτι; κάποιον; να’ρθει. Λες και γίνομαι όλη μια προσμονή.

Λες και βρίσκομαι καθισμένη σ’ένα παγκάκι ενός εγκαταλελειμένου σιδηροδρομικού σταθμού και περιμένω. Και αναμένω. Και προσμένω.

Η καρδιά δεν ρίχνει άγκυρα

Η καρδιά δεν έχει σχοινιά να ρίξει άγκυρα κάπου.

Συχνά βολοδέρνει με αφορμές ή κι αιτίες πολλές. Read the rest of this entry

Nightmare – Msg

Αυτό το κομμάτι το λάτρευω και για πολλά χρόνια πίστευα ότι το τραγουδούσε ο Freddy Mercury. Τελικά το τραγουδούν κάποιοι Msg.

Είναι ένα τραγούδι που αγαπώ για τους στίχους και την καταπληκτική μουσική του.
Με συγκινεί.
Μόλις αρχίσει άνοιγω την ένταση και τραγουδώ.

Nightmare – From MSG (McAuley Schenker Group) 1991

Nightmare lying here in the dark
Scared like my dreams made their mark
I wonder
Dreamer always alone
Lost in a part of myself I can’t find anymore
I wonder
if it’s gonna end tonight
I can’t sleep alone anymore
I need you here with me
Even though I closed all the doors
There’s somethin’ holdin’ me

*Never Ending Nightmare
Always there instead of you
Never Ending Nightmare
No escape this time from you

Lately been around someone new
Needed to fill in the space That once sheltered you
Still I worry,
if you’re gonna be alright
I can’t sleep alone anymore
Need someone here with me
All I ever wanted and more
My dreams are fighting for
** Never Ending Nightmare
Always there instead of you
Never Ending Nightmare
Punishing me for the things I do
Never ending Nightmare
No escape this time from you
[ Nightmare Lyrics on http://www.lyricsmania.com/ ]

Μου λείπεις

Παλιά όταν έγραφα ένα γράμμα που ήξερα πως ποτέ δε θα στείλω στο τέλος το έσκιζα σε πολύ μικρά κομματάκια και το πετούσα. Οι λέξεις χωρίζονταν, τα κομματάκια το χαρτί έπεφταν σαν χαρτοπόλεμος στο καλάθι.

Τώρα, όταν γράψω ένα email που θέλω διακαώς, αλλά δεν τολμώ για χίλιους δυο λόγους να στείλω, απλά πατώ ένα discard κι εξαφανίζεται σαν να μην υπήρξε ποτέ. Δεν αφήνει ίχνη, δεν καταλήγει σε κάλαθο αχρήστων δεν ταξιδεύει ως τη χωματερή. Read the rest of this entry