Αρχεία Ιστολογίου

Μακριά..!

Το πήρα απόφαση να φύγω απ’το νοσοκομείο κι ας είναι μακριά το άλλο πόστο που θα πάω. Δεν αντέχω καθημερινά αυτή την κατάσταση εκεί μέσα όπου έχω συνέχεια να αντιμετωπίσω προβλήματα, οι συνάδελφοι μεταξύ τους δε βοηθά καθόλου ο ένας τον άλλο αλλά κοιτάνε πως να αλληλοφαγωθούν, ο διευθυντής στην κοσμάρα του και γενικά όλα είναι δυσοίωνα και αρνητικά.

Read the rest of this entry

OUΣT στα UFO ΤΩΡΑ!

Δε μ’αρέσει να γράφω συνήθως για πολιτικά θέματα αλλά σήμερα δεν μπορώ θα σκάσω.

Βλέπω τι γίνεται στο Σύνταγμα, ακούω και τις ανταποκρίσεις κι ένα πράγμα αναρωτιέμαι: οι πολιτικοί είναι εξωγήινοι; Από ποιο πλανήτη κατέβηκαν;

Γιατί δεν μπορεί να είναι άνθρωποι και να αντέχουν να βλέπουν τέτοια κατακραυγή, τέτοια αντίδραση μαζική και έντονη από παντού και παρόλα αυτά να ακούνε το βαλτό γαπ-ο-τρολ που παπαγαλίζει όσα του λένε τα αφεντικά του από γερμανία.

Αν οι πολιτικοί είναι άνθρωποι, αν έχουν συνείδηση, αν θέλουν να παραδώσουν χώρα όπως χώρα παρέλαβαν ας ψηφίσουν υπερ του ελληνικού κράτους και του λαού κι ενάντια στους πιστωτές, τους γερμαναράδες, και τα συμφέροντα.

Αν θέλουν όλα αυτά τα μέτρα εναντίον του λαού τότε καλύτερα ας μετακομίσουν σε άλλο πλανήτη γιατί αυτός δεν χωρεί τέτοια εξωγήινα αποβράσματα!

ΟΥΣΤ! ΟΥΣΤ! ΟΥΣΤ! ΟΥΣΤ! 10000000 Χ ΟΥΣΤ!!

Είναι να μην μπλέξεις

..γιατί άμα φτάσεις και μπλέξεις με μ@λ@κες πάει την έβαψες.

Read the rest of this entry

Γεννητούρια

Γέννησε η Αμαλία που λέγαμε παλιά (τελικά η ιστορία της έχει γίνει σήριαλ σ’αυτό το μπλογκ 🙂 ) κι έκανε κοριτσάκι. Πήγα να τη δω δυο βδομάδες μετά που γέννησε γιατί πριν ήμουν ψιλοκρυωμένη κι εγώ κι ο άντρας μου κανονικά κρυωμένος και δεν ήθελα να κινδέψει να κολλήσει το νεογέννητο.

Read the rest of this entry

Ωχ!

Περυσι τέτοιο καιρό με είχε πιάσει μια φοβερή ανυπομονησία. Φέτος πάλι τα ίδια. Ανυπομονώ, δεν μπορώ να κάτσω ήσυχη, θέλω κάτι να αλλάξει και δεν έχω υπομονή καθόλου.

Αυτό προφανώς δείχνει πως έμεινα στάσιμη ανεξαρτήτως των όποιων αλλαγών έγιναν, κι έγιναν κάποιες. Όμως δε με πήγαν μπροστά, ίσα-ίσα οι παλιές αλλαγές αν έκαναν κάτι είναι να με αποτελματώσουν τελείως.

Έτσι η ανυπομονησία με άρπαξε για τα καλά και δεν ήρθε καν καλά-καλά η άνοιξη. Ημερολογιακά φτάνει όπου να’ναι αλλά μάλλον την νιώθω στο πετσί μου πολύ νωρίτερα.

Θέλω οι νέα αλλαγή που προσπαθώ να πετύχω να’ναι ένα βήμα έξω απ’το τέλμα κι όχι ένα νέο βήμα εισχώρησης.

Το ιδανικό θα’ταν να έβρισκα κάτι που θα αγαπούσα να κάνω.. Το ιδανικό όμως που’ντο; Υπάρχει; Ή κρέμεται μπροστά μου σαν καροτάκι για να μην επαναπαύομαι για να τρέχω αέναα ξοπίσω του χωρίς τελειωμό;

Read the rest of this entry

Σαν τα πουλιά

Είναι ένα ήσυχο απόγευμα. Κάθομαι εδώ κι αναρωτιέμαι τι να γράψω.

Ο ήλιος παίρνει σιγά-σιγά την κατιούσα και τα πουλιά κελαηδούν σημάδι ότι τέλειωσε γι’αυτά άλλη μια μέρα. Κάθε πρωί που ξυπνώ τα ακούω που ξεκινούν με κελαήδημα την νέα μέρα πριν φύγουν για τις δουλειές τους.

Κάποτε άκουσα ή διάβασα ότι υμνούν το Θεό που άλλη μια μέρα είναι στην αρχή ή στο τέλος της. Όμορφη σκέψη..

Όμορφα δε θα’ταν αν κάναμε κι εμείς οι άνθρωποι το ίδιο;

Εγώ αντίθετα απ’τα πουλιά κάθε πρωί ξυπνώ και βρίζω από μέσα μου γιατί θα πάω στο νοσοκομείο. Μόνο που γράφω τη λέξη νιώθω ένα σφίξιμο. Μήπως να προσπαθήσω να δω αλλιώς τη ζωή, τη δουλειά; Σαν τα πουλιά;

Άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε…

Με την Αμαλία βρεθήκαμε την προηγούμενη βδομάδα. Της έστειλα μήνυμα και μου’πε να βρεθούμε. Προθυμοποιήθηκα να πάω εγώ στο σπίτι της για να μην ταλαιπωρείται αφού είναι έγκυος. Βεβαιώθηκα πρώτα αν θα’ταν εκεί ο λεγάμενος κι ευτυχώς κάτι έτυχε και θα απουσιάζε μέχρι την επομένη.

Πάω λοιπόν και καθόμαστε στη βεράντα να τα πούμε. Μιλήσαμε για πολλά αλλά…. Read the rest of this entry