Αρχεία Ιστολογίου

Η φιλία… που λέγαμε…

Λοιπόν η συνέχεια της ιστορίας «το τέλος της φιλίας» και «το τέλος της φιλίας 2» ακολουθεί. Ναι έχει και συνέχεια…

Αλλά πρώτα για να έχετε μια σφαιρική εικόνα θα πάω λίγο πίσω..

Είμαι φίλη με την Αμαλία για πολλά χρόνια. Στο λύκειο ήμασταν συμμαθήτριες αλλά όχι φίλες. Όταν όμως πήγαμε να σπουδάσουμε μαζί στο ίδιο πανεπιστήμιο, το ίδιο θέμα ήμασταν συγκάτοικοι για 3 χρόνια. Η συγκατοίκηση είναι κάπως σαν γάμος, πρέπει να ξέρεις να κάνεις συμβιβασμούς, να ανέχεσαι τον άλλο να τον πονάς, να τον αγαπάς με λίγα λόγια.

Στην αρχή είχαμε κάποια μικροπροβλήματα αλλά στην πορεία τα βρήκαμε μεταξύ μας και περνάγαμε πολύ όμορφα μαζί. Πόσα βράδυα δεν περάσαμε η μια στο δωμάτιο της άλλης, να καθόμαστε στο κρεβάτι, να παίζουμε τάβλι, να μοιραζόμαστε τις αναμνήσεις μας, τα όνειρα, τα θέλω μας. Να αναλύουμε όλα όσα μας συνέβαιναν σε καθημερινή βάση. Και η μουσική που κι οι δυο αγαπούσαμε να συντροφεύει πάντα τις βραδινές μας κουβέντες.

Με τα χρόνια μάθαμε καλά η μια την άλλη. Γίναμε φίλες αδελφικές όπως λέγαμε. Όταν έληξε το συμβόλαιο στο διαμέρισμα μετακομίσαμε και νοικιάσαμε ξεχωριστά σε δύο γκαρσονιέρες αλλά ή έμενα εγώ στο σπίτι της ή εκείνη ήταν στο δικό μου. Όλες τις ώρες μας τις περνούσαμε και πάλι μαζί.

Φίλες κοινές είχαμε πολλές και φίλες ξεχωριστές οι κάθε μια αλλά διαλέγαμε να ακολουθά η μια την άλλη στις εξόδους μας. Τόσο συχνά μας έβλεπαν μαζί οι φίλοι κι οι γνωστοί μας που δεν ήταν λίγες οι φορές που μας περνούσαν για αδελφές τα νέα άτομα στην παρέα. Read the rest of this entry

Όταν κλείνεις τα μάτια πέφτεις..

Τι να κάνεις όταν νομίζεις ότι κάτι πάει να συμβεί και δεν μπορείς ούτε να το αντιμετωπίσεις ούτε να το σταματήσεις; Πως τα λόγια να χρησιμοποιήσεις για να προστατευτείς; Πόσα κάστρα να κτίσεις και μέσα τους να κρυφτείς, να οχυρωθείς, να ταμπουρωθείς πίσω τους. Πώς να μη νιώθεις τα σημάδια; Πώς να μην τα βλέπεις; Read the rest of this entry

Εφηβικό σκίρτημα 3

Συνέχεια από εδώ.

Την επόμενη χρονιά ο Χ. παράτησε το σχολείο και ερχόταν αραιά και που στο σχολείο. Συνέχισα όμως εγώ να γεμίζω σελίδες ημερολογίου γι’αυτόν. Τον έβλεπα στο σχολείο και στη γειτονιά αλλά είχα μάθει το τηλέφωνο του δυστυχώς (δε θυμάμαι πλέον πως) και τον έπερνα μόνο για να ακούσω τη φωνή του. Το χειρότερο ήταν ότι τις περισσότερες φορές απαντούσε η μάνα του και την ενοχλούσα τη γυναίκα. Δεν το συνειδητοποιούσα τότε και προφανώς δεν θα ήμουν κι η μόνη γιατί ποτέ δε φαντάστηκε ποια έκανε φάρσες για να κάνει κάτι γι’αυτό. Read the rest of this entry

Υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ

Δακρύζω μπροστά στις εικόνες που βλέπω από χθες.
Δακρύζω για τους ανθρώπους που πέθαναν τόσο άδικα.
Δακρύζω για τα λαμόγια που τη βγάζουν μια ζωή καθαρή.
Δακρύζω που κατάστρεψαν την Αθήνα.
Δακρύζω που κατάστρεψαν την Ελλάδα.
Δακρύζω που’χουμε ένα πρωθυπουργό που νιώθει ξένος στην Ελλάδα.
Δακρύζω που δεν θέλει να την υπερασπιστεί.
Δακρύζω που πάντα οι φτωχοί καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα.
Δακρύζω, πονάω, θλίβομαι βαθιά.

Υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ;
Θα πιάσουμε επίτελους πάτο;

Θέλω να ελπίζω ξανά.
Θέλω ο ήλιος ν’ανατείλει πάνω από μια χώρα που είναι έτοιμη στέκεται όρθια.
Θέλω να είμαι περήφανη για τη χώρα μου.

Άραγε..

Είναι στιγμές που δεν έχεις όρεξη να κάνεις τίποτα, που δε θες να κινηθείς, δε θες να μιλάς, δε θες να έχεις οποιουδήποτε είδους επαφή με κανένα. Read the rest of this entry

μπλα μπλα

Ξεκινά σήμερα μια βδομάδα γεμάτη, με απόγευμα, πέντε μέρες χωρίς μια διακοπή ή κάτι να περιμένω. Το σκέφτομαι και με πιάνει κατάθλιψη. Η επόμενη αργία αργεί να’ρθει… Άσχημο να μην έχεις κάτι να περιμένεις, να προσδοκείς. Read the rest of this entry

800 οικόπεδα;!!!!!

Άκουγα σήμερα το πρωί το ράδιο κι έλεγε ότι κτηματομεσίτες στην Αθήνα μιλώντας σε γαλλικά κανάλια είπαν ότι τώρα έχουν δημιουργηθεί άλλα 800 νέα οικόπεδα κι ότι από τις πυρκαγιές πριν 2 χρόνια ήδη έχουν κτιστεί και πουληθεί σπίτια και μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο, κυριολεκτικά ανατρίχιασα.

Είναι προφανές ότι συντελείται ένα συνεχές έγκλημα εδώ. Το θέμα είναι ποιοι είναι οι εγκληματίες:

1) οι εμπρηστές;

2) οι οικοπεδοφάγοι;

3) οι κτηματομεσίτες;

4) οι αγοραστές;

5) το ελληνικό δημόσιο και κατεπέκταση η ελληνική βουλή που δεν αλλάζει τη νομοθεσία ώστε ΚΑΝΕΙΣ να μην μπορεί να κτίσει ούτε ΕΝΑ καλύβι σε δάση χωρίς να του το κατεδαφίσουν την άλλη μέρα το πρωί οι μπουλντόζες;

6) η ανοχή από την κοινωνία;

Read the rest of this entry