Αρχεία Ιστολογίου

Tα κ*λόπαιδα

Με αφορμή ένα ποστ του φίλου writersblokc αποφάσισα να γράψω για τα κ*λόπαιδα.

Όταν ήμουν μικρή στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού μου άρεσε ένας συμμαθητής μου. Τον έλεγαν Αντώνη κι ήταν κ*λοπαιδο. Στην αρχή φαινόταν καλώς χαρακτήρας, χαμογελαστός, γεμάτος χιουμορ και μεγάλο πειρακτήρι… αλλά αποδείχτηκε κ*λόπαιδο. Το ότι κ*λοπαιδο δεν του φαινόταν με τη μια φυσικά. Έπρεπε να τον γνωρίσεις κάπως για να δεις κι αυτήν πλευρά του χαρακτήρα του. Read the rest of this entry

Advertisements

Δε λες ευτυχώς;

Όταν ήμουν στην τελευταία τάξη του Λυκείου ήθελα διακαώς να περάσω στο πανεπιστήμιο για να φύγω απ’το σπίτι. Είχαμε και σχολές κοντά, αλλά εγώ ήθελα να πάω σε Αθήνα ή Θεσσαλονίκη για να απομακρυνθω απ’την οικογένεια και να αναλάβω μόνη μου τις ευθύνες μου.

Αρχές της χρονιάς που θα έδινα για το πανεπιστήμιο γνώρισα τον Γιάννη. Ήταν πολύ πιο μεγάλος από μένα δηλ. 24ων αλλά εμένα τότε μου φαινόταν λες κι ήταν 50 🙂 Και δούλευε σε μια ιδιωτική εταιρεία. Είχε και δικό του αυτοκίνητο.

Οι γονείς μου ήταν πολύ αυστηροί και δεν μπορούσα με τίποτα να του μιλήσω στο τηλέφωνο έτσι του’δωσα το νούμερο της γιαγιούλας μου και μιλούσαμε από κει. Μέχρι τότε δεν είχα ποτέ κάποια σχέση γιατί πέρα απ’τα φροντιστήρια και το σχολείο σπάνια μ’άφηναν οι γονείς μου να βγω εκεί που πήγαιναν όλοι της ηλικίας μου. Ή αν με άφηναν έπρεπε συνήθως να συνοδεύομαι και να γυρίσω τόσο νωρίς που σχεδόν δεν είχε νόημα να πάω. Read the rest of this entry

Ο καημός της μάνας..

H μάνα μου και τις δύο φορές που ήταν έγκυος ήθελε διακαώς αγόρι. Σε μένα είχε ετοιμάσει και το γαλάζιο δωμάτιο, τα γαλάζια ρουχαλάκια, μου’χε και το όνομα έτοιμο. Ήρθα όμως εγώ κοριτσάκι και της χάλασα τα σχέδια. Στην αδελφή μου, έχοντας ήδη απογοητευτεί μια φορά, επέλεξε το κίτρινο για τα ρουχαλάκια (το δωμάτιο παρέμεινε γαλάζιο αφού ένα ήταν και για τις δυο) κι είχε κρυφές ελπίδες ότι θα ερχόταν ο πολυπόθητος γιος. Δεν της έκανε τη χάρη ο Θεός όμως και της έμεινε ο καημός.

Read the rest of this entry

Ντοναλτ Ντακ ολέ!

Από μικρή λάτρευω τον Ντόναλτ Ντακ. Από όλους τους ήρωες του Ντίσνευ αυτός που άρεσε πάντα. Που όλα του πάνε στραβά, που τον βασανίζει ο θείος Σκούρτζ αλλά αυτός εκεί στην τεμπελιά, την ανεμελιά και τις σκευωρίες του, που πάντα γίνονται μπουμεραγκ και τον κτυπούν στα μούτρα.

Πόσα γέλια δεν έκανα να τον παρακολουθώ να τρέχει, να προσπαθεί να ξεγελάσει το θείο Σκουρτζ, να βάλει σε τάξη τα άτακτα και πανέξυπνα ανιψάκια του Χιουι, Ντιούι και Λιούι και να γλυτώσει απ’τη μουρμούρα της Νταίζης 🙂

Read the rest of this entry

Πλένοντας κ.τ.λ.3

Λοιπόν αυτό το πλένοντας μου βγήκε σήριαλ! 😆 Read the rest of this entry

Πλένοντας κι αγναντεύοντας part 2

Θυμάστε τις προάλλες τι ευχάριστα που πέρασα την ώρα μου πλένοντας πιάτα;

Χθες που είχα να πλύνω – λίγα αυτή τη φορά – πάλι κάποιος απέναντι έκανε μπάνιο.. αυτή τη φορά στο δεύτερο αντί στο τρίτο.. Read the rest of this entry