Αρχεία Ιστολογίου

Το θαύμα μου!

Το κοριτσάκι μου κλωτσάει πιο πολύ την ώρα που τρώω 🙂

Είναι λες και μου λέει «άντε ρε μάνα και πεινάσαμε» 😆

Το μαγικό όμως έγινε χθες το απόγευμα που είχα ξαπλώσει να ξεκουραστώ λίγο και της τραγουδούσα και όταν σταματούσα κλωτσούσε λες και ήθελε ν’ακούσει κι άλλο! Δάκρυσα με δάκρυα ευτυχίας. Ποτέ δεν περίμενα ένα μικρό μωράκι που ακόμα δεν έχω γνωρίσει να μου προσφέρει τόση μα τόση χαρά και να το αγαπήσω τόσο μα τόσο πολύ. Να το ΄χει ο Θεός καλά κι η Παναγιά και να γεννηθεί με υγεία εύχομαι.

Είναι εντελώς μαγικό να’σαι έγκυος τελικά. Είναι ένα θαύμα κι ένα δώρο Θεού μοναδικό για μας τις γυναίκες που μπορούμε να φέρουμε μια νέα ζωή στην κόσμο. Ευχαριστώ!

Τώρα που μεγάλωσε το μωράκι κι η κοιλιά μου, δυσκολεύομαι πολύ στη δουλειά και κοντεύει νομίζω ο καιρός να σταματήσω, να καθίσω λίγο να ξεκουραστώ πριν τη μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή μου.

Advertisements

Επιτέλους χαμόγελο στη δουλειά!!

Ειλικρινά δε θυμάμαι την τελευταία φορά που ένιωσα καλά στη δουλειά. Ευτυχώς αυτό άλλαξε και οι τελευταίες δυο μέρες στη δουλειά ένιωσα καλά και χαρούμενη που είμαι εκεί. Δεν είναι ότι δεν έχει πολλή δουλειά, καθυστερημένες υποθέσεις, άγχος και πίεση. Είναι ότι το κλίμα μες το γραφείο είναι καλό και δεν είμαι σε νοσοκομείο βρε αδελφέ! Λυτρώθηκα που έφυγα πραγματικά.

Συνειδητοποιώ πόση αλήθεια είχε αυτό που έλεγα ότι το μόνο καλό ήταν ότι βρισκόταν σε κοντινή απόσταση απ’το σπίτι μου. Όσο καιρό ήμουν εκεί μια μέρα καλή που να προχωρά με χαρά δεν είχα. Άσε που η ώρα στη νέα δουλειά κυλά σαν νεράκι. Ενώ στο νοσοκομείο σερνόταν σαν φίδι με πατερίτσες.

Και δεν είναι ότι τα βλέπω όλα ρόδινα. Είναι ότι ανάσανα και νιώθω καλά τις ώρες που περνώ εκεί με δύναμη να αντιμετωπίσω και τα στραβά όταν εμφανίστουν. Ευτυχώς που δεν άκουσα τους άλλους (κι ήταν πάρα πολλοί) που μου έλεγαν να μείνω και να υπομείνω. Τις πιο πολλές φορές στις σημαντικές αποφάσεις ακούω το ένστικτό μου και με έχει βγάλει ασπροπρόσωπη και μου ‘χει κάνει πολύ καλό αυτό.

Και τώρα στα σημαντικά μας νέα: τη Δεύτερα πάμε για να μάθουμε το φύλο του μωρού και να δούμε ότι όλα πάνε καλά!!!! Ανυπομονώ όσο δεν φαντάζεστε κι ακόμα πιο πολύ!! Τώρα που το νιώθω που και που να κινείται τρελλαίνομαι από χαρά. Είναι ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται. Τόση χαρά νιώθω δε που αναρωτιέμαι γιατί δεν απέκτησα τόσα χρόνια καμιά 10ριά! 🙂

Υπερβολή το ξέρω αλλά είναι τρομερό και μεγάλη χαρά, ανείπωτη να είσαι έγκυος.

Παρόλα αυτά που γράφω ακόμα υπάρχουν στιγμές που δεν συνειδητοποιώ ότι είμαι έγκυος ή ξεχνώ να το υπενθυμίσω στον εαυτό μου κι όταν το ξαναθυμηθώ αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια ;ή αν το’χω φανταστεί.. Μια συνάδελφος μου έλεγε ότι δεν το είχε συνειδητοποιήσει ούτε στο μαιευτήριο αλλά μόνο όταν πήγαν με το μωράκι στο σπίτι!! Έχω καιρό ακόμα δηλαδή 😆

Κλώτσα με mucho!!!

Έφυγα απ’το νοσοκομείο επιτέλους και πήγα αλλού. Δεν είναι βέβαια τέλεια εκεί αλλά δεν είναι και νοσοκομείο! Τώρα θέλουν να πάω να παραδώσω τις εκκρεμότητες του νέου υπαλλήλου και όσο κι αν ξέρω ότι πρέπει να πάω για λίγες ώρες πίσω εκεί δε θέλω με τίποτα να ξαναπάω! Γενικά όταν φύγω από κάπου, ειδικά κάπου όπως το νοσοκομείο που δε μου άρεσε καθόλου μ’αρέσει να ρίχνω κυριολεκτικά μαύρη πέτρα πίσω μου και να μην επιστρέφω. Τελοσπάντων θα πάω αύριο και ελπίζω κι εύχομαι να’ναι η τελευταία φορά.

Η εγκυμοσύνη προχωρά σταθερά ευτυχώς. Το μωράκι μεγαλώνει και προχθες την ώρα μιας σύσκεψης έφαγα την πρώτη επίσημη κλωτσιά μου και αντί να ακούω τι λεγόταν χαζογελούσα για την κλωτσιά 😆 Read the rest of this entry

Be careful what you wish for…

..it might come true!!

Πόσο σωστή είναι αυτή η κουβέντα. Εκεί που είχα ηρεμήσει και ξεχάσει το θέμα της μετάθεσης… ήρθε σαν κεραμίδα! Από βδομάδα πάω αλλού κι αγχώνομαι. Είναι το ότι είναι πολύ πιο μακρυά, θα ξυπνώ αναγκαστικά πιο πρωί, θα περνώ ώρα στη συγκοινωνία για να φτάσω.. Άλλα αυτό ήθελα. Να φύγω απ’το νοσοκομείο, άρα πρέπει να’μαι ευχαριστημένη. Και η αλήθεια; Είμαι ευχαριστημένη. Φτάνει η αλλαγή να μην επηρεάσει την εγκυμοσύνη μου με οποιοδήποτε τρόπο. Αυτό με ενδιαφέρει μόνο, να’ναι το μπεμπελίνο μου καλά κι από κει και πέρα ό,τι είναι να γίνει ας γίνει!!

Μετά από 15 μήνες στο νοσοκομείο, μου φαινεται κάπως περίεργο που φεύγω γιατί νόμιζα ότι είχα κολλήσει εκεί. Και ήμουν μισο-έτοιμη να πω στον εαυτό μου ότι αποδέχομαι τη μοίρα μου, όταν ήρθε η θετική απάντηση που ήθελα.

Εύχομαι κι ελπίζω όλα μα όλα να πάνε καλά εκεί που θα πάω και να θυμάμαι το νοσοκομείο σαν μια ανάπαυλα που μου έδωσε κάποιες εμπειρίες και γνώσεις – αν μη τ άλλο για το τι να αποφεύγω και τι δε μου πάει σαν άτομο…! 🙂

 

 

υγ. δεν είναι τέλεια τα αρκουδάκια της αγάπης; θυμάστε τι αισιόδοξο και χαρωπό μήνυμα είχαν κάθε φορά; 🙂

Μακριά..!

Το πήρα απόφαση να φύγω απ’το νοσοκομείο κι ας είναι μακριά το άλλο πόστο που θα πάω. Δεν αντέχω καθημερινά αυτή την κατάσταση εκεί μέσα όπου έχω συνέχεια να αντιμετωπίσω προβλήματα, οι συνάδελφοι μεταξύ τους δε βοηθά καθόλου ο ένας τον άλλο αλλά κοιτάνε πως να αλληλοφαγωθούν, ο διευθυντής στην κοσμάρα του και γενικά όλα είναι δυσοίωνα και αρνητικά.

Read the rest of this entry

Άγχη στο τετράγωνο!

Πήγαμε, γυρίσαμε, πότε πέρασε ο καιρός καλέ; Περάσαμε όμορφα, ευτυχώς και το φασολάκι δεν πολυδιαμαρτυρήθηκε απ’το πηγαινε-έλα. Μόνο την τελευταία μέρα που ήταν πιο κουραστικό το ταξίδι είχα κάτι πόνους, αλλά γυρίσαμε, ξεκουράστηκα και όλα καλά. Αύριο πάω στο γυναικολόγο να με κοιτάξει ένα μήνα μετά απ’την τελευταία φορά και ανυπομονώ να δω πόσο μεγάλωσε το μικρούλικο 🙂

Στη δουλειά έπεσε σήμα ότι θα φύγω για τη θέση που ήθελα… όμως (πάντα βρίσκω ένα όμως τρομάρα μου!) προβληματίζομαι τώρα με την εγκυμοσύνη γιατί η νέα θέση είναι μακριά και θα θέλω 2 συγκοινωνίες και μια ώρα πήγαινε μια ώρα έλα καθημερινά. Ενώ το παλιονοσοκομείο είναι κανένα 10λεπτο μακριά και αυτό είναι το μόνο θετικό που έχει φυσικά. Οριστικά θα ξέρω τι θα γίνει τον άλλο μήνα, αλλά τώρα δεν ξέρω τι θέλω, τι μου γίνεται ή τι να κάνω… Ουφ! Read the rest of this entry

Αλλαγές – αλλαγές

Από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ άλλαξαν δραματικά πολλά στη ζωή μου.
Καταρχάς ήρθε η πολυπόθητη και πολυαναμενόμενη μετάθεση…. κι εκεί που ήμουν έτοιμη να φύγω… μου είπαν να περιμένω.. και περιμένω ακόμα. Νεότερα θα’χω από Σεπτέμβρη μάλλον αφού όλοι τώρα διακοπεύουν. Ελπίζω να ισχύσει η μετάθεση γιατί το νοσοκομείο όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο εφιαλτικό.

Read the rest of this entry