Αρχεία Ιστολογίου

Είναι να μην μπλέξεις

..γιατί άμα φτάσεις και μπλέξεις με μ@λ@κες πάει την έβαψες.

Read the rest of this entry

Θα φύγω..

.. οχι με τους φίλους μου για Κάιρο ταξίδι αναψυχής να σε ξεχάσω που τραγούδαγε παλιά η Κωνσταντίνα.

… αλλά μάλλον θα φύγω απ’το νοσοκομείο σύντομα! Μακάρι!

Όλοι μου λένε ν’αντέξω και πως συνηθίζεται ο πόνος ο καθημερινός που συναντάς σε όλους γύρω.

Εγώ όμως δε θέλω να συνηθίσω. Δεν μπορώ και ΔΕ ΘΕΛΩ!

υγ. μάλλον το όνειρο με το λεωφορείο ήταν πιο σημαδιακό παρά αυτό με την πόρτα που το πιο πιθανό βγήκε απ’τον φόβο…;

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
Έρχονται 2 τριήμερα! ΟΛΕ!

Ωχ!

Περυσι τέτοιο καιρό με είχε πιάσει μια φοβερή ανυπομονησία. Φέτος πάλι τα ίδια. Ανυπομονώ, δεν μπορώ να κάτσω ήσυχη, θέλω κάτι να αλλάξει και δεν έχω υπομονή καθόλου.

Αυτό προφανώς δείχνει πως έμεινα στάσιμη ανεξαρτήτως των όποιων αλλαγών έγιναν, κι έγιναν κάποιες. Όμως δε με πήγαν μπροστά, ίσα-ίσα οι παλιές αλλαγές αν έκαναν κάτι είναι να με αποτελματώσουν τελείως.

Έτσι η ανυπομονησία με άρπαξε για τα καλά και δεν ήρθε καν καλά-καλά η άνοιξη. Ημερολογιακά φτάνει όπου να’ναι αλλά μάλλον την νιώθω στο πετσί μου πολύ νωρίτερα.

Θέλω οι νέα αλλαγή που προσπαθώ να πετύχω να’ναι ένα βήμα έξω απ’το τέλμα κι όχι ένα νέο βήμα εισχώρησης.

Το ιδανικό θα’ταν να έβρισκα κάτι που θα αγαπούσα να κάνω.. Το ιδανικό όμως που’ντο; Υπάρχει; Ή κρέμεται μπροστά μου σαν καροτάκι για να μην επαναπαύομαι για να τρέχω αέναα ξοπίσω του χωρίς τελειωμό;

Read the rest of this entry

Ολική αλλαγή

Xάθηκα ολίγον τι, το ξέρω αλλά δεν είχα κάτι να γράψω. Δε λένε no news it’s good news? Κάπως έτσι.

Read the rest of this entry

Σαν τα πουλιά

Είναι ένα ήσυχο απόγευμα. Κάθομαι εδώ κι αναρωτιέμαι τι να γράψω.

Ο ήλιος παίρνει σιγά-σιγά την κατιούσα και τα πουλιά κελαηδούν σημάδι ότι τέλειωσε γι’αυτά άλλη μια μέρα. Κάθε πρωί που ξυπνώ τα ακούω που ξεκινούν με κελαήδημα την νέα μέρα πριν φύγουν για τις δουλειές τους.

Κάποτε άκουσα ή διάβασα ότι υμνούν το Θεό που άλλη μια μέρα είναι στην αρχή ή στο τέλος της. Όμορφη σκέψη..

Όμορφα δε θα’ταν αν κάναμε κι εμείς οι άνθρωποι το ίδιο;

Εγώ αντίθετα απ’τα πουλιά κάθε πρωί ξυπνώ και βρίζω από μέσα μου γιατί θα πάω στο νοσοκομείο. Μόνο που γράφω τη λέξη νιώθω ένα σφίξιμο. Μήπως να προσπαθήσω να δω αλλιώς τη ζωή, τη δουλειά; Σαν τα πουλιά;

Ραβδάκι μαγικό;

Τελικά όσο πιο λίγη σχέση έχω να κάνω με γιατρούς στο νοσοκομείο τόσο το καλύτερο. Φυσικά είναι αδύνατο να τους αποφεύγω (γιατί αν μπορούσα θα το έκανα!), αλλά όσο πιο λίγο τους βλέπω σε μια μέρα τόσο πιο καλά πάει η μέρα. Και δουλεύει κι αντιστρόφως ανάλογα, όσο πιο πολύ τους βλέπω τόσο πιο στραβά πάει.

Read the rest of this entry

Ο χρόνος και ο πόνος

Ο χρόνος και η αίσθηση του είναι έννοιες σχετικές. Όταν περνάς καλά κυλά και φεύγει τόσο γρήγορα που δεν τον προλαβαίνεις. Όταν περνάς άσχημα ή βαρετά αρνείται να κυλήσει, σταματά, σέρνεται – δεν προχωρά με τίποτα. Ειδικά αν αρχίσεις να κοιτάς το ρολόι το’χεις χάσει το παιχνίδι – μόλις αρχίσεις να το κοιτάς θα κολλήσουν οι λεπτοδείκτες και θα επιμένουν πεισματικά να μην κινηθούν.

Στη δουλειά όταν παράγω έργο, όταν τσακώνομαι, όταν πνίγομαι, τρέχω, αγωνιώ, αγχώνομαι, μιλώ, γελώ, κανονίζω τότε νιώθω ζωντανή, ότι προσφέρω ότι είμαι χρήσιμη, απαραίτητη σημαντική. Έτσι περνά κι η ώρα γρήγορα και δεν καταλαβαίνω πότε ήρθε η ώρα να φύγω.

Όταν όμως είναι μια περίοδος κάπως ήσυχη, που έχω δουλειά αλλά τίποτα πιεστικό τότε με πιάνει βαρεμάρα και δε θέλω να κάνω ούτε τα λίγα. Δεν είναι ότι λατρεύω το άγχος, κάθε άλλο, απλά θέλω να’χω πολλά να κάνω. Όταν δεν έχω βαριέμαι, η ώρα δεν περνά, οι σκέψεις κλίνουν προς την απαισιοδοξία…

Τότε είναι που ψάχνω εξόδους διαφυγής. Είτε φανταστικούς, είτε σχεδιάζω κινήσεις, βάζω στόχους, εφικτούς σκοπούς.

Δεν μπορώ να ηρεμήσω με άλλα λόγια. Όλο ψάχνομαι, όλο προγραμμίζω αλλαγές, κινήσεις. Δεν είναι ότι κάνω όλα αυτά που σκέφτομαι, είναι ότι θέλω να βρίσκω έξοδους διαφυγής. Δεν μπορώ να νιώθω στάσιμη, τελματισμένη στα ίδια και τα ίδια. Ξέρω η ρουτίνα προσφέρει ηρεμία… αλλά και αποβλάκωση. Αυτό θέλω ν’αποφύγω.

~~~~~~~~~~~~

Κι επείτα είναι ο πόνος, όταν πονάς ο χρόνος διαστρεβλώνεται εντελώς. Το μόνο που θες ειναι να περάσει μέχρι να γίνεις και πάλι όπως πριν. Ή να μην τον νιώθεις, να του ξεφύγεις, να κρυφτείς να μη σε βρίσκει.

Γιατί σ’αυτή την εξίσωση ο χρόνος είναι πολύ χαμηλά, ασήμαντος και άχρηστος αν συνοδεύεται απ’τον πόνο. Ο πόνος διαμορφώνει ζωές, συναισθήματα, επιλογές, ανθρώπους. Ο πόνος έχει τον τρόπο και τρυπώνει παντού κι όταν τον νιώσεις το μόνο που θες είναι να κυνηγήσεις με νύχια και δοντια το αντίθετο του: τη χαρά, τη γαλήνη, την ηρεμία.

Και το σημαντικότερο; Ο χρόνος δεν γιατρεύει τον πόνο. Ούτε τον δυναμώνει. «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός σε καίει σε σκορπάει και σε παγώνει» όπως έγραψε ο Αγγελάκας. Κάθε ανάμνηση του πόνου δείχνει τη δύναμη του, το πόσο υπαρκτός είναι, το ποσο σε διαλύει ξανά και ξανά.

Ίσως γιατρός του πόνου να’ναι η λησμονιά ίσως κι όχι. Πάντως ο χρόνος τίποτα δεν κάνει τίποτα για τον πραγματικό πόνο. Ίσα-ίσα που όσο περνά ο χρονος τόσο εντείνεται ο πόνος.

Αν μπορούσα θα σβηνα τον πόνο και τον χρόνο.