Αρχεία Ιστολογίου

Ποδαράκια και χεράκια

Σήμερα ξύπνησα γελώντας γιατί η μικρούλα μου είχε γυρίσει με τέτοιο τρόπο στην κοιλιά μου που το ποδαράκι ή το χεράκι της προεξύχε στον ομφαλό μου. Το έπιασα κι εγώ και το ζούληξα παιχνιδιάρικα κι αμέσως με κλώτσησε 😀

Εμ τι, σου λέει ‘άσε ρε μάνα το πόδι που είναι μακρύ και δε χωρά στην κοιλιά σου, άσε να δω που θα το βολέψω’ 😆

Read the rest of this entry

Advertisements

Kαθάρισε το βρωμόσπιτο σου!

Βλέπω αυτή την εκπομπή και τη λατρεύω! Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως αφήνουν κάποιοι το σπίτι τους να γίνει τέτοιο τεράστιο αχούρι. Δεν είμαι καμιά μανιακή της καθαριότητας, συνήθως κάνω τα βασικά, αλλά όσα βαριέμαι να κάνω φέρνω μια γυναίκα κάποιες φορές το μήνα και τα κάνει. Δε λέω ότι είναι φτηνό αλλά δεν είναι καλύτερα απ’το να ζεις σε μια αηδία, ν’αναπνέεις ο Θεός ξέρει τι στον αέρα και να’σαι συνέχεια μες τη βρωμιά και τη δυσοδοία;

Read the rest of this entry

OUΣT στα UFO ΤΩΡΑ!

Δε μ’αρέσει να γράφω συνήθως για πολιτικά θέματα αλλά σήμερα δεν μπορώ θα σκάσω.

Βλέπω τι γίνεται στο Σύνταγμα, ακούω και τις ανταποκρίσεις κι ένα πράγμα αναρωτιέμαι: οι πολιτικοί είναι εξωγήινοι; Από ποιο πλανήτη κατέβηκαν;

Γιατί δεν μπορεί να είναι άνθρωποι και να αντέχουν να βλέπουν τέτοια κατακραυγή, τέτοια αντίδραση μαζική και έντονη από παντού και παρόλα αυτά να ακούνε το βαλτό γαπ-ο-τρολ που παπαγαλίζει όσα του λένε τα αφεντικά του από γερμανία.

Αν οι πολιτικοί είναι άνθρωποι, αν έχουν συνείδηση, αν θέλουν να παραδώσουν χώρα όπως χώρα παρέλαβαν ας ψηφίσουν υπερ του ελληνικού κράτους και του λαού κι ενάντια στους πιστωτές, τους γερμαναράδες, και τα συμφέροντα.

Αν θέλουν όλα αυτά τα μέτρα εναντίον του λαού τότε καλύτερα ας μετακομίσουν σε άλλο πλανήτη γιατί αυτός δεν χωρεί τέτοια εξωγήινα αποβράσματα!

ΟΥΣΤ! ΟΥΣΤ! ΟΥΣΤ! ΟΥΣΤ! 10000000 Χ ΟΥΣΤ!!

Απιστία ή παιχνίδι…;

Έχω μια απορία: είναι το ίδιο κάποιος να είναι άπιστος προς το σύντροφο του με ένα άτομο που γνωρίζει προσωπικά και το ίδιο να έχει μια φανταστική σχέση με κάποιον από μακριά μέσω του νετ; Πρόκειτα για απιστία και στις δυο περιπτώσεις;

Read the rest of this entry

Στο νοσοκομείο…

… οι γιατροί σκοτώνονται μεταξύ τους. Ο καθένας πιστεύει ακράδαντα ότι είναι ο καλύτερος. Δεν συνεργάζονται μεταξύ τους. Φωνάζουν. Τσακώνονται με ψύλλου πήδημα.

Και δε μιλώ για τους απλούς γιατρούς. Μιλώ για τους διευθυντάδες.

Όσο πιο μεγάλο ‘εγώ’ έχει ο καθένας τους τόσο πιο πολύ δίκιο νομίζει ότι έχει, τόσο πιο πολύ φωνάζει, τόσο λιγότερο ακούει.

Ξέρω άνθρωποι είναι. Αλλά δε θα’ πρεπε να βάζουν την υγεία του ασθενη πάνω από τους εγωισμούς τους; Δε θα ‘πρεπε να συνεργάζονται για το κοινό καλό;

Από τότε που’χω πάει μόνο διχόνοια κι αλληλοφαγώματα είδα. Ελάχιστα καλά δείγματα που χάνονται μες τον κυκεώνα των καβγάδων. Ύστερα φταίω εγώ που δεν τους εμπιστεύομαι; Τώρα που τους ζω από κοντά ακόμα πιο πολύ από ότι προηγουμένως.

Σημαντικά κι ασήμαντα

Ειν’ η ζωή μια θάλασσα
κι εμείς καπεταναίοι
κι είναι αλήθεια τυχεροί
όσοι πεθαίνουν νέοι….

Κάθε λιμάνι και καημός
κάθε καημός και δάκρυ
είναι η ζωή του καθενός
θάλασσα δίχως άκρη.

Στίχοι: Πυθαγόρας

Βρίσκομαι σε μια φάση εσωτερικής αναζήτησης. Αναρωτιέμαι ποια είναι τα σημαντικά και ποια τα ασήμαντα.

Read the rest of this entry

Άραγε..

Είναι στιγμές που δεν έχεις όρεξη να κάνεις τίποτα, που δε θες να κινηθείς, δε θες να μιλάς, δε θες να έχεις οποιουδήποτε είδους επαφή με κανένα. Read the rest of this entry