Αρχεία Ιστολογίου

Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές!

Ήρθε ο καιρός να πάμε διακοπές και θα’ναι οι τελευταίες στο εξωτερικό για αρκετό καιρό, γι’αυτό ελπίζω κι εύχομαι να τις ευχαριστηθούμε όσο γίνεται. Ρώτησα φυσικά το γυναικολόγο πριν κλείσουμε το ταξίδι και μου είπε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να πάω. Βοηθά που’ναι και σε χώρα κοντινή κι έτσι δε θα έχουμε μακρύ ταξίδι με το αεροπλάνο. Όπως και να’χει αγχώνομαι λίγο με το ταξίδι, αλλά πιστεύω όλα θα πάνε καλά και το φασολάκι θα πάει το πρώτο του ταξίδι στη μήτρα. Θα γίνει ταξιδιάρικο αυτό το παιδάκι μου φαίνεται 😉

Αλλαγές – αλλαγές

Από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ άλλαξαν δραματικά πολλά στη ζωή μου.
Καταρχάς ήρθε η πολυπόθητη και πολυαναμενόμενη μετάθεση…. κι εκεί που ήμουν έτοιμη να φύγω… μου είπαν να περιμένω.. και περιμένω ακόμα. Νεότερα θα’χω από Σεπτέμβρη μάλλον αφού όλοι τώρα διακοπεύουν. Ελπίζω να ισχύσει η μετάθεση γιατί το νοσοκομείο όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο εφιαλτικό.

Read the rest of this entry

Καλοκαίριιιιιιιιιιιι

Σήμερα πήγα να βάλω την άδεια μου για το καλοκαίρι πράγμα που σημαίνει μόνο ένα πράγμα: αναμονή για τις πολυπόθητες διακοπές! 🙂
Αν και φέτος δεν είμαστε τόσο οργανωμένοι όσο πέρυσι που τέτοια εποχή τα’χαμε βρει όλα, τα ‘χαμε πληρώσει και δεν έμεναν εκρεμμότητες.

Θάλασσα άγρια κι αγαπημένη


Read the rest of this entry

Lady D και τα λοιπά..

Σαν σήμερα πριν κάμποσα χρόνια πέθανε η Νταϊάνα. Ποια Νταϊάνα; Μα μια ήταν καλέ. Τεσπα. Θυμάμαι είχα πολύ συγκινηθεί και κολλησει μπρος απ’το χαζοκούτι να παρακολουθώ την κηδεία. Η μάνα μου βρήκε μάλιστα μια αφίσσα της σ’ ένα περιοδικό και την έβαλε στον τοίχο! Ναι ναι τέτοια τρέλα η μάνα μου με την Νταϊάνα, αφού είχε μια λάμψη πως να το κάνουμε. Άσε που την είχε μετά στον τοίχο για κάποια χρόνια κι έπρεπε να πεθάνει ή να κερδίσει κανένα μετάλιο κανένας άλλος για την παραμερίσει 😆

Την αμέσως προηγούμενη χρονιά η μάνα μου είχε αγοράσει τη βιογραφία της απ’τον Αντριου Μόρτον και με προέτρεπε να τη διαβάσω. ‘Σιγά μη χάσω το χρόνο μου με βασιλο-βλακείες’ σκεφτόμουν και δεν το ακουμπούσα το βιβλίο. Και με το που πέθανε να σου η Αμελίνια με τη βιογραφία της στο χέρι. Και να κοιτάω προσεχτικά τις φωτογραφίες, να σκέφτομαι τι καλή πλην τίμια που ήταν και λοιπές αηδίες. Read the rest of this entry

Άλλο ένα καλοκαίρι…

… κοντεύει να τελειώσει. Η ζέστη κι υγρασία δεν με πειράζει καθόλου που θα μας αφήσουν. Με πειράζει όμως που οι μέρες θα μικράνουν. Μ’ αρέσουν οι μεγάλες μέρες κι οι μικρές ζεστές νύχτες.

Το φθινόπωρο μ’ αρέσει από τότε που τέλειωσα το σχολείο, αλλά με πιάνει μια ψιλο-κατάθλιψη όταν αλλάζει η ώρα και κοντεύει ο χειμώνας γιατί δε μ’ αρέσει με τίποτα το κρύο. Δε γίνεται να ‘χουμε ολόχρονα τις θερμοκρασίες του φθινοπώρου και της άνοιξης;

Φέτος κάναμε διακοπές δίπλα στη θάλασσα και γέμισε το μάτι μου με το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας. Το καλύτερο μου είναι να βλέπω γύρω μου το καταγάλανο του ουρανού να συναντά στη γραμμή του ορίζοντα το καταγάλανο της θάλασσας. Με ηρεμεί αφάνταστα. Που καλύτερα να δεις όλο αυτό παρά πάνω σ’ ένα καράβι με προορισμό ένα μικρό νησάκι; Κι οι γλάροι συντροφιά στο ταξίδι πάνω απ’ το κατάρτι όλη τη διαδρομή… Λατρεμένα πουλιά.

To «αδελφάκι» μας..

Όταν ήμασταν μικρές εγώ κι η αδελφή μου είχαμε καημό να αποκτήσουμε ένα αδελφό. Θες ο καημός της μάνας μου που μεινε ανεκπλήρωτος, θες η απουσία ενός μωρού που θα μπορούσαμε να νταντεύουμε, είχαμε παθιαστεί να πείσουμε τους γονείς να μας κάνουν αδελφάκι για να παίζουμε.

Η μάνα μου όταν παντρεύτηκε τον πατέρα μου ήταν 36 χρονών, 8 χρόνια μεγαλύτερη απ’τον μπαμπά μου και μέχρι να κάνει την αδελφή μου ήταν 40. Έτσι όταν ζητούσαμε εμείς αδελφάκι μάλλον δε μπορούσε να κάνει ακόμα κι αν ήθελε. Όχι μόνο από άποψη βιολογίας, αλλά κι από οικονομική άποψη, αφού δούλευε μόνο ο πατέρας μου και τα έφερναν πολύ δύσκολα βόλτα.

Εμείς όμως ήμασταν παιδιά δεν καταλαβαίναμε από τέτοια, όχι πως ποτέ μπήκε στη διαδικασία να μας εξηγήσει κανείς οτιδήποτε. Απλά μας έλεγε όχι δε γίνεται ή κάτι τέτοιο και να σου εμείς να επιμένουμε και να παρακαλάμε.

Στα πολλά, που είδαμε κι αποδαμε υιοθετήσαμε εμείς ένα «αγοράκι» κι ησυχάσαμε… Ήταν ένα μεγάλο γαλάζιο παγούρι με βρύση που ερχόταν σετ με τη γαλάζια παγωνίερα. Το «αδελφάκι» μας καθόταν ανάμεσα μας σε κάθε ταξίδι με το αυτοκίνητο. Παίζαμε κι εμείς μαζί του και λέγαμε ότι είναι ο αδελφός μας, ίσως του δώσαμε κι όνομα δε θυμάμαι. Μοιραζόμασταν μαζί του τα παιχνίδια μας μες το αυτοκίνητο, του χαϊδεύαμε τα «μαλιά» (δηλ. το λευκό καπάκι) και γενικά του συμπεριφερόμασταν μες το αυτοκίνητο σαν ένα μέλος της οικογένειας μας. Ίσως μ’αυτό τον τρόπο να περνούσαμε την ώρα μας γιατί θυμάμαι ότι πάντα τα ταξίδια μου φαινόντουσαν βαρετά και τεράστια. Μια φορά μάλιστα θυμάμαι ότι «του» είχα φορέσει και τα ακουστικά του γουοκμαν για ν’ακούσει μουσική 🙂

Όταν μεγαλώσαμε σταματήσαμε να του συμπεριφερόμαστε σαν αδελφό μας αν κι εξακολούθησε να μας συντροφεύει στα ταξίδια μας για πολλά χρόνια ακόμη. Είμαι σίγουρη πως η μάνα μου ακόμα κάπου το’χει καταχωνιασμένο γιατί δεν πετάει ποτέ της τίποτα… αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ.. 😆

Ο καημός της μάνας..

H μάνα μου και τις δύο φορές που ήταν έγκυος ήθελε διακαώς αγόρι. Σε μένα είχε ετοιμάσει και το γαλάζιο δωμάτιο, τα γαλάζια ρουχαλάκια, μου’χε και το όνομα έτοιμο. Ήρθα όμως εγώ κοριτσάκι και της χάλασα τα σχέδια. Στην αδελφή μου, έχοντας ήδη απογοητευτεί μια φορά, επέλεξε το κίτρινο για τα ρουχαλάκια (το δωμάτιο παρέμεινε γαλάζιο αφού ένα ήταν και για τις δυο) κι είχε κρυφές ελπίδες ότι θα ερχόταν ο πολυπόθητος γιος. Δεν της έκανε τη χάρη ο Θεός όμως και της έμεινε ο καημός.

Read the rest of this entry