Αρχεία Ιστολογίου

Mama

Μάνα, μαμά, μανούλα, mummy, maman κ.ο.κ. μια λέξη σχεδόν διεθνής και πανανθρώπινη γιατί τη λένε όλοι οι άνθρωποι σ’όλο το κόσμο από παιδιά. Συνήθως είναι η πρώτη λέξη που μαθαίνει ο καθένας μας. Με τη μάνα υπάρχει πάντα ένα διαφορετικό δέσιμο απ’ όλους τους άλλους ανθρώπους γιατί είναι εκείνη που σ’έχει φέρει στον κόσμο. Θες την αποδοχή της, την άνευ όρων αγάπη της.

Τι γίνεται όμως όταν αυτή η γυναίκα δίνει την αγάπη και την αποδοχή της κάτω από ορισμένους όρους και προϋποθέσεις; Κάτι σαν δάνειο τράπεζας με άλλα λόγια..
Read the rest of this entry

Ο χρόνος και ο πόνος

Ο χρόνος και η αίσθηση του είναι έννοιες σχετικές. Όταν περνάς καλά κυλά και φεύγει τόσο γρήγορα που δεν τον προλαβαίνεις. Όταν περνάς άσχημα ή βαρετά αρνείται να κυλήσει, σταματά, σέρνεται – δεν προχωρά με τίποτα. Ειδικά αν αρχίσεις να κοιτάς το ρολόι το’χεις χάσει το παιχνίδι – μόλις αρχίσεις να το κοιτάς θα κολλήσουν οι λεπτοδείκτες και θα επιμένουν πεισματικά να μην κινηθούν.

Στη δουλειά όταν παράγω έργο, όταν τσακώνομαι, όταν πνίγομαι, τρέχω, αγωνιώ, αγχώνομαι, μιλώ, γελώ, κανονίζω τότε νιώθω ζωντανή, ότι προσφέρω ότι είμαι χρήσιμη, απαραίτητη σημαντική. Έτσι περνά κι η ώρα γρήγορα και δεν καταλαβαίνω πότε ήρθε η ώρα να φύγω.

Όταν όμως είναι μια περίοδος κάπως ήσυχη, που έχω δουλειά αλλά τίποτα πιεστικό τότε με πιάνει βαρεμάρα και δε θέλω να κάνω ούτε τα λίγα. Δεν είναι ότι λατρεύω το άγχος, κάθε άλλο, απλά θέλω να’χω πολλά να κάνω. Όταν δεν έχω βαριέμαι, η ώρα δεν περνά, οι σκέψεις κλίνουν προς την απαισιοδοξία…

Τότε είναι που ψάχνω εξόδους διαφυγής. Είτε φανταστικούς, είτε σχεδιάζω κινήσεις, βάζω στόχους, εφικτούς σκοπούς.

Δεν μπορώ να ηρεμήσω με άλλα λόγια. Όλο ψάχνομαι, όλο προγραμμίζω αλλαγές, κινήσεις. Δεν είναι ότι κάνω όλα αυτά που σκέφτομαι, είναι ότι θέλω να βρίσκω έξοδους διαφυγής. Δεν μπορώ να νιώθω στάσιμη, τελματισμένη στα ίδια και τα ίδια. Ξέρω η ρουτίνα προσφέρει ηρεμία… αλλά και αποβλάκωση. Αυτό θέλω ν’αποφύγω.

~~~~~~~~~~~~

Κι επείτα είναι ο πόνος, όταν πονάς ο χρόνος διαστρεβλώνεται εντελώς. Το μόνο που θες ειναι να περάσει μέχρι να γίνεις και πάλι όπως πριν. Ή να μην τον νιώθεις, να του ξεφύγεις, να κρυφτείς να μη σε βρίσκει.

Γιατί σ’αυτή την εξίσωση ο χρόνος είναι πολύ χαμηλά, ασήμαντος και άχρηστος αν συνοδεύεται απ’τον πόνο. Ο πόνος διαμορφώνει ζωές, συναισθήματα, επιλογές, ανθρώπους. Ο πόνος έχει τον τρόπο και τρυπώνει παντού κι όταν τον νιώσεις το μόνο που θες είναι να κυνηγήσεις με νύχια και δοντια το αντίθετο του: τη χαρά, τη γαλήνη, την ηρεμία.

Και το σημαντικότερο; Ο χρόνος δεν γιατρεύει τον πόνο. Ούτε τον δυναμώνει. «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός σε καίει σε σκορπάει και σε παγώνει» όπως έγραψε ο Αγγελάκας. Κάθε ανάμνηση του πόνου δείχνει τη δύναμη του, το πόσο υπαρκτός είναι, το ποσο σε διαλύει ξανά και ξανά.

Ίσως γιατρός του πόνου να’ναι η λησμονιά ίσως κι όχι. Πάντως ο χρόνος τίποτα δεν κάνει τίποτα για τον πραγματικό πόνο. Ίσα-ίσα που όσο περνά ο χρονος τόσο εντείνεται ο πόνος.

Αν μπορούσα θα σβηνα τον πόνο και τον χρόνο.

Η φιλία… που λέγαμε…

Λοιπόν η συνέχεια της ιστορίας «το τέλος της φιλίας» και «το τέλος της φιλίας 2» ακολουθεί. Ναι έχει και συνέχεια…

Αλλά πρώτα για να έχετε μια σφαιρική εικόνα θα πάω λίγο πίσω..

Είμαι φίλη με την Αμαλία για πολλά χρόνια. Στο λύκειο ήμασταν συμμαθήτριες αλλά όχι φίλες. Όταν όμως πήγαμε να σπουδάσουμε μαζί στο ίδιο πανεπιστήμιο, το ίδιο θέμα ήμασταν συγκάτοικοι για 3 χρόνια. Η συγκατοίκηση είναι κάπως σαν γάμος, πρέπει να ξέρεις να κάνεις συμβιβασμούς, να ανέχεσαι τον άλλο να τον πονάς, να τον αγαπάς με λίγα λόγια.

Στην αρχή είχαμε κάποια μικροπροβλήματα αλλά στην πορεία τα βρήκαμε μεταξύ μας και περνάγαμε πολύ όμορφα μαζί. Πόσα βράδυα δεν περάσαμε η μια στο δωμάτιο της άλλης, να καθόμαστε στο κρεβάτι, να παίζουμε τάβλι, να μοιραζόμαστε τις αναμνήσεις μας, τα όνειρα, τα θέλω μας. Να αναλύουμε όλα όσα μας συνέβαιναν σε καθημερινή βάση. Και η μουσική που κι οι δυο αγαπούσαμε να συντροφεύει πάντα τις βραδινές μας κουβέντες.

Με τα χρόνια μάθαμε καλά η μια την άλλη. Γίναμε φίλες αδελφικές όπως λέγαμε. Όταν έληξε το συμβόλαιο στο διαμέρισμα μετακομίσαμε και νοικιάσαμε ξεχωριστά σε δύο γκαρσονιέρες αλλά ή έμενα εγώ στο σπίτι της ή εκείνη ήταν στο δικό μου. Όλες τις ώρες μας τις περνούσαμε και πάλι μαζί.

Φίλες κοινές είχαμε πολλές και φίλες ξεχωριστές οι κάθε μια αλλά διαλέγαμε να ακολουθά η μια την άλλη στις εξόδους μας. Τόσο συχνά μας έβλεπαν μαζί οι φίλοι κι οι γνωστοί μας που δεν ήταν λίγες οι φορές που μας περνούσαν για αδελφές τα νέα άτομα στην παρέα. Read the rest of this entry

Tα κ*λόπαιδα

Με αφορμή ένα ποστ του φίλου writersblokc αποφάσισα να γράψω για τα κ*λόπαιδα.

Όταν ήμουν μικρή στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού μου άρεσε ένας συμμαθητής μου. Τον έλεγαν Αντώνη κι ήταν κ*λοπαιδο. Στην αρχή φαινόταν καλώς χαρακτήρας, χαμογελαστός, γεμάτος χιουμορ και μεγάλο πειρακτήρι… αλλά αποδείχτηκε κ*λόπαιδο. Το ότι κ*λοπαιδο δεν του φαινόταν με τη μια φυσικά. Έπρεπε να τον γνωρίσεις κάπως για να δεις κι αυτήν πλευρά του χαρακτήρα του. Read the rest of this entry

Όταν κλείνεις τα μάτια πέφτεις..

Τι να κάνεις όταν νομίζεις ότι κάτι πάει να συμβεί και δεν μπορείς ούτε να το αντιμετωπίσεις ούτε να το σταματήσεις; Πως τα λόγια να χρησιμοποιήσεις για να προστατευτείς; Πόσα κάστρα να κτίσεις και μέσα τους να κρυφτείς, να οχυρωθείς, να ταμπουρωθείς πίσω τους. Πώς να μη νιώθεις τα σημάδια; Πώς να μην τα βλέπεις; Read the rest of this entry

Εφηβικό σκίρτημα 3

Συνέχεια από εδώ.

Την επόμενη χρονιά ο Χ. παράτησε το σχολείο και ερχόταν αραιά και που στο σχολείο. Συνέχισα όμως εγώ να γεμίζω σελίδες ημερολογίου γι’αυτόν. Τον έβλεπα στο σχολείο και στη γειτονιά αλλά είχα μάθει το τηλέφωνο του δυστυχώς (δε θυμάμαι πλέον πως) και τον έπερνα μόνο για να ακούσω τη φωνή του. Το χειρότερο ήταν ότι τις περισσότερες φορές απαντούσε η μάνα του και την ενοχλούσα τη γυναίκα. Δεν το συνειδητοποιούσα τότε και προφανώς δεν θα ήμουν κι η μόνη γιατί ποτέ δε φαντάστηκε ποια έκανε φάρσες για να κάνει κάτι γι’αυτό. Read the rest of this entry

Εφηβικό σκίρτημα..2

Συνέχεια από εδώ

Ο Χ. ήταν κακός μαθητής, έλειπε πολύ συχνά απ’το σχολείο κι όταν ήταν έκανε οτιδήποτε εκτός απ’το να παρακολουθεί το μάθημα. Όσο πιο πολύ τον ερωτευόμουν τόσο περισσότερο άθελα μου τον αντίγραφα. Εκεί που είχα μέτριους προς καλούς βαθμούς άρχισαν όλοι να πέφτουν κι έφτασα να κοπώ στα μαθηματικά. Ποτέ δε μου ξανάτυχε να κοπώ σε κανένα μάθημα. Όταν έλειπε εκείνος απ’το σχολείο ένιωθα ότι η μέρα δεν περνούσε. Άρχισα να κάνω κι εγώ κοπάνες. Κόντεψα να χάσω τη χρονιά απ’τις απουσίες.

Δεν είχα όμως κανέναν άλλο και τίποτα στο μυαλό μου. Σκεφτόμουν ότι αν άνοιγαν την καρδιά μου θα έβρισκαν το ονομα του χαραγμένο πάνω της. Γέμιζα σελίδες ημερολογίου για κάθε φορά που τον είδα. Για κάθε ματιά, κάθε χαμόγελο, κάθε νεύμα. Read the rest of this entry