Αρχεία Ιστολογίου

Ο χρόνος και ο πόνος

Ο χρόνος και η αίσθηση του είναι έννοιες σχετικές. Όταν περνάς καλά κυλά και φεύγει τόσο γρήγορα που δεν τον προλαβαίνεις. Όταν περνάς άσχημα ή βαρετά αρνείται να κυλήσει, σταματά, σέρνεται – δεν προχωρά με τίποτα. Ειδικά αν αρχίσεις να κοιτάς το ρολόι το’χεις χάσει το παιχνίδι – μόλις αρχίσεις να το κοιτάς θα κολλήσουν οι λεπτοδείκτες και θα επιμένουν πεισματικά να μην κινηθούν.

Στη δουλειά όταν παράγω έργο, όταν τσακώνομαι, όταν πνίγομαι, τρέχω, αγωνιώ, αγχώνομαι, μιλώ, γελώ, κανονίζω τότε νιώθω ζωντανή, ότι προσφέρω ότι είμαι χρήσιμη, απαραίτητη σημαντική. Έτσι περνά κι η ώρα γρήγορα και δεν καταλαβαίνω πότε ήρθε η ώρα να φύγω.

Όταν όμως είναι μια περίοδος κάπως ήσυχη, που έχω δουλειά αλλά τίποτα πιεστικό τότε με πιάνει βαρεμάρα και δε θέλω να κάνω ούτε τα λίγα. Δεν είναι ότι λατρεύω το άγχος, κάθε άλλο, απλά θέλω να’χω πολλά να κάνω. Όταν δεν έχω βαριέμαι, η ώρα δεν περνά, οι σκέψεις κλίνουν προς την απαισιοδοξία…

Τότε είναι που ψάχνω εξόδους διαφυγής. Είτε φανταστικούς, είτε σχεδιάζω κινήσεις, βάζω στόχους, εφικτούς σκοπούς.

Δεν μπορώ να ηρεμήσω με άλλα λόγια. Όλο ψάχνομαι, όλο προγραμμίζω αλλαγές, κινήσεις. Δεν είναι ότι κάνω όλα αυτά που σκέφτομαι, είναι ότι θέλω να βρίσκω έξοδους διαφυγής. Δεν μπορώ να νιώθω στάσιμη, τελματισμένη στα ίδια και τα ίδια. Ξέρω η ρουτίνα προσφέρει ηρεμία… αλλά και αποβλάκωση. Αυτό θέλω ν’αποφύγω.

~~~~~~~~~~~~

Κι επείτα είναι ο πόνος, όταν πονάς ο χρόνος διαστρεβλώνεται εντελώς. Το μόνο που θες ειναι να περάσει μέχρι να γίνεις και πάλι όπως πριν. Ή να μην τον νιώθεις, να του ξεφύγεις, να κρυφτείς να μη σε βρίσκει.

Γιατί σ’αυτή την εξίσωση ο χρόνος είναι πολύ χαμηλά, ασήμαντος και άχρηστος αν συνοδεύεται απ’τον πόνο. Ο πόνος διαμορφώνει ζωές, συναισθήματα, επιλογές, ανθρώπους. Ο πόνος έχει τον τρόπο και τρυπώνει παντού κι όταν τον νιώσεις το μόνο που θες είναι να κυνηγήσεις με νύχια και δοντια το αντίθετο του: τη χαρά, τη γαλήνη, την ηρεμία.

Και το σημαντικότερο; Ο χρόνος δεν γιατρεύει τον πόνο. Ούτε τον δυναμώνει. «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός σε καίει σε σκορπάει και σε παγώνει» όπως έγραψε ο Αγγελάκας. Κάθε ανάμνηση του πόνου δείχνει τη δύναμη του, το πόσο υπαρκτός είναι, το ποσο σε διαλύει ξανά και ξανά.

Ίσως γιατρός του πόνου να’ναι η λησμονιά ίσως κι όχι. Πάντως ο χρόνος τίποτα δεν κάνει τίποτα για τον πραγματικό πόνο. Ίσα-ίσα που όσο περνά ο χρονος τόσο εντείνεται ο πόνος.

Αν μπορούσα θα σβηνα τον πόνο και τον χρόνο.

Advertisements

Η ζωή.. ξεκινά δυνατά και πατάς σ’αλλούς γαλαξίες..

Όπως είπα και παλιά η άνοιξη είναι μια περίοδος δημιουργικού παροξυσμού για μένα. Γράφω, σκέφτομαι, επαναπροσδιορίζω, επανακαθορίζω, προβληματίζομαι. Έτσι κι αυτή την άνοιξη έχω πέσει σε έντονο προβληματισμό για τη ζωή.

Read the rest of this entry

Ο γιατρό$

Είχα κάποιο γυναικολογικό πρόβλημα τον τελευταίο καιρό και επειδή πονούσα αρκετά και δεν μπορούσα να περιμένω λίστες αναμονής και τα σχετικά αποφάσισα να πάω σε ιδιώτη. Έκλεισα λοιπόν χθες πρωί ραντεβού για το απόγευμα και πήγα μόλις τέλειωσα απ’τη δουλειά.

Το γεγονός ότι βρήκα ραντεβού την ίδια μέρα που τηλεφώνησα και το ότι η αίθουσα αναμονής ήταν εντελώς άδεια έπρεπε να με προϊδεάσει για τη συνέχεια, αλλά με το άγχος και την έννοια που’χα δεν έδωσα σημασία.

Read the rest of this entry

Στη Ναταλία μας

Θυμάστε που σας είχα πει για την Ναταλία; Δυστυχώς αυτές τις μέρες η ασθένεια της την κρατά μακριά από το γραφείο και μας λείπει όλους πάρα μα πάρα πολύ. Είναι λες και απουσιάζει ο συνδετικός κρίκος που μας κρατάει όλους μαζί. Λες κι από μια οικογένεια χωριστήκαμε και μείναμε όλοι μόνοι.

Νιώθω πραγματικά πολύ μόνη χωρίς τη Ναταλία μου και δυστυχώς θα της πάρει αρκετό καιρό για να είναι πάλι ανάμεσα μας. Μου λείπουν οι ιστορίες της και τα ανέκδοτα που μας λέει. Οι διάδρομοι είναι άδειοι χωρίς εκείνη να πηγαινοέρχεται, χωρίς την φωνούλα της να αντηχεί στα γραφεία. Δεν ακούς γέλια όπου κι αν περάσεις. Το χαμόγελο της δε φωτίζει τις μέρες μας.

Ναταλάκι μου καλό κοίτα να γίνεις καλά και μεις όλοι εδώ σε περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες. Πίστεψε με γλυκιά μου ότι εμείς σε χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο από ότι μας χρειάστηκες ή θα μας χρειαστείς ποτέ εσύ.

Πόνος ανίκατε μάχαν

Μερικές φορές ισχύει εκείνη η πανάρχαια ρύση «το δε πνεύμα πρόθυμο η δε σαρξ ασθενής.» Δηλαδή θες να κάνεις κάτι, το φαντάζεσαι, το νιώθεις, σου πάει, αλλά δεν μπορεί να αποδώσει το σώμα σου. Και δεν είναι ότι με πήραν τα χρόνια. Καμιά σχέση, απλά το σώμα μου τελεί υπό καθεστώς ομηρίας του πόνου.

Πονάει η μέση μου. Αλλά όταν λέμε πονάει εννοούμε πονάει πραγματικά. Δεν μπορώ να κάτσω, να σταθώ, να χορέψω, να ξαπλώσω, χωρίς να’χω συντροφιά αυτό το ρημάδι τον πόνο.


Read the rest of this entry