Αρχεία Ιστολογίου

Ανάλαφρη :)

Η Αμαλία (είχα γράψει ένα σωρό ποστ σχετικά, εδώ κι εδώ κι εδώ κι εδώ) με είχε πάρει μέσα στον Ιούνιο να με καλέσει στη βάφτιση της κόρης της. Μου είπε ότι θα ερχόταν να με καλέσει αλλά μου είπε και σε ποια εκκλησία της άλλης πόλης που πλέον μένει και σε ποιο μαγαζί θα είναι η βάφτιση και το γεύμα. Δεν συγκράτησα τις λεπτομέρειες πέρα απ΄την ημερομηνία (1/7) και περίμενα να έρθει όπως είπε. Οι μέρες περνούσαν, η βάφτιση πλησίαζε αλλά άφαντη η Αμαλία. Τσαντίστηκα κι εγώ και είπα στον άντρα μου ότι αν δεν έρθει να μας καλέσει δεν πάμε πουθενά. Έτσι κι αλλιώς δεν ήξερα πως να πάω εκεί που είχε πει αν δεν μου εξηγούσε.

Πράγματα η Αμαλία δεν φάνηκε και εμείς δεν πήγαμε στη βάφτιση αν και πριν 10 χρόνια στη βάφτιση της κόρης της αδελφής της, που δεν έχω και πολύ σχέση με είχε καλέσει και είχα πάει. Με πείραξε αυτό αρκετά και αποφάσισα να μην ξαναεπικοινωνήσω μαζί της. Αφού δεν ήθελε την παρέα μου είπα κι εγώ να μην την προσφέρω. Read the rest of this entry

Γεννητούρια

Γέννησε η Αμαλία που λέγαμε παλιά (τελικά η ιστορία της έχει γίνει σήριαλ σ’αυτό το μπλογκ 🙂 ) κι έκανε κοριτσάκι. Πήγα να τη δω δυο βδομάδες μετά που γέννησε γιατί πριν ήμουν ψιλοκρυωμένη κι εγώ κι ο άντρας μου κανονικά κρυωμένος και δεν ήθελα να κινδέψει να κολλήσει το νεογέννητο.

Read the rest of this entry

Το τέλος της φιλίας 2

Αυτή η φίλη που έλεγα εδώ μου έστειλε sms για να με ενημερώσει ότι αρραβωνιάζεται… με τη δικαιολογία ότι δε με βλέπει από κοντά για να μου το πει.. Αν είναι ποτέ δυνατό! Και σκεφτείτε ότι βγαίνει με τον συγκεκριμένο άνθρωπο εδώ και σχεδόν 6 μήνες αλλά δεν είπε μια φορά να μου τον συστήσει.. Τι να πω κι εγώ; Της απάντησα να ζήσουν αλλά της την είπα κι όλας. Read the rest of this entry

Στη Ναταλία μας

Θυμάστε που σας είχα πει για την Ναταλία; Δυστυχώς αυτές τις μέρες η ασθένεια της την κρατά μακριά από το γραφείο και μας λείπει όλους πάρα μα πάρα πολύ. Είναι λες και απουσιάζει ο συνδετικός κρίκος που μας κρατάει όλους μαζί. Λες κι από μια οικογένεια χωριστήκαμε και μείναμε όλοι μόνοι.

Νιώθω πραγματικά πολύ μόνη χωρίς τη Ναταλία μου και δυστυχώς θα της πάρει αρκετό καιρό για να είναι πάλι ανάμεσα μας. Μου λείπουν οι ιστορίες της και τα ανέκδοτα που μας λέει. Οι διάδρομοι είναι άδειοι χωρίς εκείνη να πηγαινοέρχεται, χωρίς την φωνούλα της να αντηχεί στα γραφεία. Δεν ακούς γέλια όπου κι αν περάσεις. Το χαμόγελο της δε φωτίζει τις μέρες μας.

Ναταλάκι μου καλό κοίτα να γίνεις καλά και μεις όλοι εδώ σε περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες. Πίστεψε με γλυκιά μου ότι εμείς σε χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο από ότι μας χρειάστηκες ή θα μας χρειαστείς ποτέ εσύ.

Η ιστορία της Αλεξάνδρας

Αυτή είναι η ιστορία μιας φίλης μου, ας την ονομάσουμε Αλεξάνδρα, δεν είναι το πραγματικό της όνομα αλλά θα δείτε πιο κάτω πως της ταιριάζει.

Η καταγωγή της είναι από μικρό νησί. Οι γονείς της παντρεύτηκαν σε πολύ μικρή ηλικία, η μητέρα της ήταν μόλις 16 χρονών κι ο πατέρας της 20. Σε όλη τη παιδική της ηλικία η Αλεξάνδρα σαν το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας έπαιζε συνέχεια το ρόλο του μεσάζοντα ανάμεσα στους δύο γονείς της. Από ότι μου έχει πει δεν είχε ποτέ καλές σχέσεις με τον πατέρα της γιατί πάντα πίστευε ότι εκείνος έφταιγε για τους καβγάδες και τους χωρισμούς με τη μητέρα της. Read the rest of this entry