Αρχεία Ιστολογίου

Ανάλαφρη :)

Η Αμαλία (είχα γράψει ένα σωρό ποστ σχετικά, εδώ κι εδώ κι εδώ κι εδώ) με είχε πάρει μέσα στον Ιούνιο να με καλέσει στη βάφτιση της κόρης της. Μου είπε ότι θα ερχόταν να με καλέσει αλλά μου είπε και σε ποια εκκλησία της άλλης πόλης που πλέον μένει και σε ποιο μαγαζί θα είναι η βάφτιση και το γεύμα. Δεν συγκράτησα τις λεπτομέρειες πέρα απ΄την ημερομηνία (1/7) και περίμενα να έρθει όπως είπε. Οι μέρες περνούσαν, η βάφτιση πλησίαζε αλλά άφαντη η Αμαλία. Τσαντίστηκα κι εγώ και είπα στον άντρα μου ότι αν δεν έρθει να μας καλέσει δεν πάμε πουθενά. Έτσι κι αλλιώς δεν ήξερα πως να πάω εκεί που είχε πει αν δεν μου εξηγούσε.

Πράγματα η Αμαλία δεν φάνηκε και εμείς δεν πήγαμε στη βάφτιση αν και πριν 10 χρόνια στη βάφτιση της κόρης της αδελφής της, που δεν έχω και πολύ σχέση με είχε καλέσει και είχα πάει. Με πείραξε αυτό αρκετά και αποφάσισα να μην ξαναεπικοινωνήσω μαζί της. Αφού δεν ήθελε την παρέα μου είπα κι εγώ να μην την προσφέρω. Read the rest of this entry

Γεννητούρια

Γέννησε η Αμαλία που λέγαμε παλιά (τελικά η ιστορία της έχει γίνει σήριαλ σ’αυτό το μπλογκ 🙂 ) κι έκανε κοριτσάκι. Πήγα να τη δω δυο βδομάδες μετά που γέννησε γιατί πριν ήμουν ψιλοκρυωμένη κι εγώ κι ο άντρας μου κανονικά κρυωμένος και δεν ήθελα να κινδέψει να κολλήσει το νεογέννητο.

Read the rest of this entry

Άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε…

Με την Αμαλία βρεθήκαμε την προηγούμενη βδομάδα. Της έστειλα μήνυμα και μου’πε να βρεθούμε. Προθυμοποιήθηκα να πάω εγώ στο σπίτι της για να μην ταλαιπωρείται αφού είναι έγκυος. Βεβαιώθηκα πρώτα αν θα’ταν εκεί ο λεγάμενος κι ευτυχώς κάτι έτυχε και θα απουσιάζε μέχρι την επομένη.

Πάω λοιπόν και καθόμαστε στη βεράντα να τα πούμε. Μιλήσαμε για πολλά αλλά…. Read the rest of this entry

Η φιλία… που λέγαμε…

Λοιπόν η συνέχεια της ιστορίας «το τέλος της φιλίας» και «το τέλος της φιλίας 2» ακολουθεί. Ναι έχει και συνέχεια…

Αλλά πρώτα για να έχετε μια σφαιρική εικόνα θα πάω λίγο πίσω..

Είμαι φίλη με την Αμαλία για πολλά χρόνια. Στο λύκειο ήμασταν συμμαθήτριες αλλά όχι φίλες. Όταν όμως πήγαμε να σπουδάσουμε μαζί στο ίδιο πανεπιστήμιο, το ίδιο θέμα ήμασταν συγκάτοικοι για 3 χρόνια. Η συγκατοίκηση είναι κάπως σαν γάμος, πρέπει να ξέρεις να κάνεις συμβιβασμούς, να ανέχεσαι τον άλλο να τον πονάς, να τον αγαπάς με λίγα λόγια.

Στην αρχή είχαμε κάποια μικροπροβλήματα αλλά στην πορεία τα βρήκαμε μεταξύ μας και περνάγαμε πολύ όμορφα μαζί. Πόσα βράδυα δεν περάσαμε η μια στο δωμάτιο της άλλης, να καθόμαστε στο κρεβάτι, να παίζουμε τάβλι, να μοιραζόμαστε τις αναμνήσεις μας, τα όνειρα, τα θέλω μας. Να αναλύουμε όλα όσα μας συνέβαιναν σε καθημερινή βάση. Και η μουσική που κι οι δυο αγαπούσαμε να συντροφεύει πάντα τις βραδινές μας κουβέντες.

Με τα χρόνια μάθαμε καλά η μια την άλλη. Γίναμε φίλες αδελφικές όπως λέγαμε. Όταν έληξε το συμβόλαιο στο διαμέρισμα μετακομίσαμε και νοικιάσαμε ξεχωριστά σε δύο γκαρσονιέρες αλλά ή έμενα εγώ στο σπίτι της ή εκείνη ήταν στο δικό μου. Όλες τις ώρες μας τις περνούσαμε και πάλι μαζί.

Φίλες κοινές είχαμε πολλές και φίλες ξεχωριστές οι κάθε μια αλλά διαλέγαμε να ακολουθά η μια την άλλη στις εξόδους μας. Τόσο συχνά μας έβλεπαν μαζί οι φίλοι κι οι γνωστοί μας που δεν ήταν λίγες οι φορές που μας περνούσαν για αδελφές τα νέα άτομα στην παρέα. Read the rest of this entry