Αρχεία Ιστολογίου

Ανάλαφρη :)

Η Αμαλία (είχα γράψει ένα σωρό ποστ σχετικά, εδώ κι εδώ κι εδώ κι εδώ) με είχε πάρει μέσα στον Ιούνιο να με καλέσει στη βάφτιση της κόρης της. Μου είπε ότι θα ερχόταν να με καλέσει αλλά μου είπε και σε ποια εκκλησία της άλλης πόλης που πλέον μένει και σε ποιο μαγαζί θα είναι η βάφτιση και το γεύμα. Δεν συγκράτησα τις λεπτομέρειες πέρα απ΄την ημερομηνία (1/7) και περίμενα να έρθει όπως είπε. Οι μέρες περνούσαν, η βάφτιση πλησίαζε αλλά άφαντη η Αμαλία. Τσαντίστηκα κι εγώ και είπα στον άντρα μου ότι αν δεν έρθει να μας καλέσει δεν πάμε πουθενά. Έτσι κι αλλιώς δεν ήξερα πως να πάω εκεί που είχε πει αν δεν μου εξηγούσε.

Πράγματα η Αμαλία δεν φάνηκε και εμείς δεν πήγαμε στη βάφτιση αν και πριν 10 χρόνια στη βάφτιση της κόρης της αδελφής της, που δεν έχω και πολύ σχέση με είχε καλέσει και είχα πάει. Με πείραξε αυτό αρκετά και αποφάσισα να μην ξαναεπικοινωνήσω μαζί της. Αφού δεν ήθελε την παρέα μου είπα κι εγώ να μην την προσφέρω. Read the rest of this entry

Γεννητούρια

Γέννησε η Αμαλία που λέγαμε παλιά (τελικά η ιστορία της έχει γίνει σήριαλ σ’αυτό το μπλογκ 🙂 ) κι έκανε κοριτσάκι. Πήγα να τη δω δυο βδομάδες μετά που γέννησε γιατί πριν ήμουν ψιλοκρυωμένη κι εγώ κι ο άντρας μου κανονικά κρυωμένος και δεν ήθελα να κινδέψει να κολλήσει το νεογέννητο.

Read the rest of this entry

ουα-ουα

Εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο έχω περικυκλωθεί κυριολεκτικά από έγκυους και μωρά.

Αρχικά γνώρισα στη δουλειά μια κοπέλα, την Α. που είχε ένα αγοράκι 8 μηνών. Κάθε μέρα στο διάλειμμα μου μιλούσε για τα δοντάκια του, για το αν κοιμάται το βράδυ, τα κακάκια του, τα ρουχαλάκια του κι ό,τι άλλο σχετικό. Δε λέω μιλούσαμε και για άλλα θέματα αλλά το αγοράκι ήταν το κύριο θέμα συζήτησης μας κι ήταν φυσικό αφού ήταν το πρώτο της.

Ύστερα από πολύ λίγο έμεινε έγκυος μια συνάδελφος, η Ε. που είχε στο παρελθόν πολλά γυναικολογικά προβλήματα και έκανε θεραπεία. Πολύ χάρηκα που τα κατάφερε γιατί ήταν κάτι που ήθελε διακαώς. Γέννησε πέρισυ το Μάιο ένα αγοράκι στρουμπουλούλικο και είναι πολύ ευτυχισμένη.

Μετά έμεινε έγκυος μια συνάδελφος, η Ν. που είχαμε μοιραστεί στο παρελθόν το ίδιο γραφείο για περίπου δυο χρόνια κι είμαστε φίλες. Δύσκολη εγκυμοσύνη, αποκόλληση του πλακούντα, ουσιαστικά 9 μήνες ακινησία στο κρεβάτι. Ευτυχώς γέννησε μια χαρά το Μάρτιο ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Read the rest of this entry

Γάμος και χαρά

Την παντρέψαμε την Αμαλίτσα! Το Σάββατο ήταν ο γάμος. Πήγα με τη μητέρα μου στην εκκλησία γιατί ο άντρας μου κι ο πατέρας μου δε θα ερχόντουσαν εκεί αλλά μόνο μετά στο τραπέζι. Στην εκκλησία ήταν όλη της η οικογένεια κι ένα σωρό κόσμος που δεν ήξερα. Μου΄χε πει ότι θα είναι σε στενό οικογενειακό κύκλο η τελετή και υπέθεσα ότι όλοι αυτοί ήταν συγγενείς.

Το φόρεμα της ήταν γεμάτο στρας και η φούστα ήταν από ένα λαμπερό ύφασμα. Το πάνω μέρος ήταν σαν τιραντέ μπλουζάκι και γι’αυτό κρατούσε μια σάρπα. Τρεις κουμπάρες είχε και τρεις κουμπάρους ο σύζυγος της και τους πάντρεψαν τρεις παπάδες! Μικρό το ιερό ήταν όλοι τους στριμωγμένοι και το τι έγινε την ώρα του ησαία χόρευε δεν περιγράφεται. Προσπάθησαν οι κουμπάροι να κάνουν άκρη. Οι κουμπάρες όμως ως γυναίκες κι άρα πιο καπάτσες όρμηξαν πίσω απ΄το ζευγάρι μ’αποτέλεσμα να ντραπούν οι κουμπάροι που παραμέρησαν τόσο εύκολα και να χυμήξουν κι αυτή να πάρουν τη θέση που δικαιωματικά τους άνηκε. Ακολούθησε γερό σπρώξιμο με τους παπάδες και τα παρανυφάκια που έκπληξη…! ήταν τρια! 😆

Τελοσπάντων κουτσά-στραβά τα κατάφεραν με το στριμωξίδι και παντρεύτηκαν. Πάμε στο τραπέζι που ήταν σε ένα κυριλέ χώρο διεξιώσεων. Και να τα φαναράκια και να τα λουλούδια και να τα πανάκριβα δώρα για τους καλεσμένους από ακριβό κοσμηματοπωλείο. Δεν έκαναν καμιά οικονομία. Το φαγητό ήταν μέτριο, μου’χει τύχει σε τραπέζι γάμου και πολύ χειρότερο είναι η αλήθεια. Το κακό ήταν που αντί να μας βάλουν με τους γονείς μου στο ίδιο τραπέζι μας έβαλαν σε διαφορετικό που δεν ξέραμε κανένα. Δύο θέσεις όμως έμεναν κενές και αποφάσισε η μητέρα μου να μετακομίσει για να μην μείνει να φάει σε αλλο τραπέζι με άγνωστους. Σε μια φάση είχαμε όλοι σηκωθεί και όταν επιστρέψαμε βρήκαμε πράγματα άλλων στη θέση των γονιών μου. Τα πέρνει η μάνα μου κουνιστή και λυγιστή και τα βάζει στο άλλο τραπέζι.

Αναγκάστηκε να έρθει ο υπεύθυνος του χώρου (ο οποίος άνετα θα μπορούσε να παίξει στο Νονό-είχε μουσάκι αλά τρεις σωματοφύλακες, φόραγε μαύρο κουστούμι με λευκή γραβάτα και το κεφάλι του είναι ξυρισμένο γουλί, το ύφος του δε ήταν ‘έρχομαι να καθαρίσω!’ και δεν εννοώ τα χαλιά αλλά τα ενοχλητικά άτομα!) για να διευθετήσει το ζήτημα όταν εμφανίστηκαν τα άτομα που δεν ήταν άλλοι από μια παλιά μου συμμαθήτρια με τον άντρα της. Μεγάλο ρεζίλι η όλη φάση και στο τέλος ούτε οι γονείς μου πέρασαν καλά ούτε οι άλλοι που κάθονταν σ’αναμμενα κάρβουνα και ένιωθαν άβολα με τη φάση! Άσε που κάποια στιγμή είδα κι ένα Κινέζο με την Κινέζα του σε ένα τραπέζι να’ναι ντυμένοι στην τρίχα με κουστούμι ο άντρας και τουαλέτα η γυναίκα και να τρώνε. Ήταν κι αυτοί καλεσμένοι. Πολύ θέλω να τη ρωτήσω την Αμαλία άραγε ήταν κι αυτοί συγγενείς; 🙂

Το κλίμα όταν πήγα να της ευχηθώ στην αρχή ήταν τεταμένο και ψυχρό, αλλά στην πορεία της βραδυάς που ξαναμιλήσαμε ήταν πιο φιλική. Ίσως στην αρχή να’ταν απλά αγχωμένη. Την έσφιξε και το νυφικό στην κοιλιά κι ένιωθε πολύ άβολα. Της λέω και γω ‘ευτυχώς που τα φοράμε μια φορά στη ζωή μας τα νυφικά!’ 🙂 Πολύ κουραστικό να παντρευτείς με την κοιλιά τούρλα. Πάλι καλά που δε λιποθίμησε όπως είχε κάνει η αδελφή της όταν παντρεύτηκε κι εκείνη έγκυος πριν κάποια χρόνια.

Ο γαμπρός ήταν υπερβολικά φιλικός και πρόσχαρος. Φόραγε ένα γκρι κουστούμι που ήταν δυο μεγέθη μεγαλύτερο και δεν του ταίριαζε, αλλά τι να κάνουμε;!

Όπως και να’χει και περά απ’τις κακιούλες που ξέρω πολύ καλά ότι αμόλησα κατά κόρον εδώ, ήταν ωραίο ζευγάρι κι εύχομαι όλα να τους πάνε καλά!

Το τέλος της φιλίας 2

Αυτή η φίλη που έλεγα εδώ μου έστειλε sms για να με ενημερώσει ότι αρραβωνιάζεται… με τη δικαιολογία ότι δε με βλέπει από κοντά για να μου το πει.. Αν είναι ποτέ δυνατό! Και σκεφτείτε ότι βγαίνει με τον συγκεκριμένο άνθρωπο εδώ και σχεδόν 6 μήνες αλλά δεν είπε μια φορά να μου τον συστήσει.. Τι να πω κι εγώ; Της απάντησα να ζήσουν αλλά της την είπα κι όλας. Read the rest of this entry

Στη Ναταλία μας

Θυμάστε που σας είχα πει για την Ναταλία; Δυστυχώς αυτές τις μέρες η ασθένεια της την κρατά μακριά από το γραφείο και μας λείπει όλους πάρα μα πάρα πολύ. Είναι λες και απουσιάζει ο συνδετικός κρίκος που μας κρατάει όλους μαζί. Λες κι από μια οικογένεια χωριστήκαμε και μείναμε όλοι μόνοι.

Νιώθω πραγματικά πολύ μόνη χωρίς τη Ναταλία μου και δυστυχώς θα της πάρει αρκετό καιρό για να είναι πάλι ανάμεσα μας. Μου λείπουν οι ιστορίες της και τα ανέκδοτα που μας λέει. Οι διάδρομοι είναι άδειοι χωρίς εκείνη να πηγαινοέρχεται, χωρίς την φωνούλα της να αντηχεί στα γραφεία. Δεν ακούς γέλια όπου κι αν περάσεις. Το χαμόγελο της δε φωτίζει τις μέρες μας.

Ναταλάκι μου καλό κοίτα να γίνεις καλά και μεις όλοι εδώ σε περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες. Πίστεψε με γλυκιά μου ότι εμείς σε χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο από ότι μας χρειάστηκες ή θα μας χρειαστείς ποτέ εσύ.

Το τέλος της φιλίας

Πότε καταλαβαίνεις ότι μια φιλία πνέει τα λοίσθια; Ότι φτάνει ή είναι κιόλας στο τέλος της;

  • Μήπως όταν είσαι το τελευταίο άτομο που μαθαίνεις ότι γνώρισε κάποιον κι έκανε σχέση;
  • Μήπως όταν δε θέλει να σου πει τίποτα για ό,τι συμβαίνει στην προσωπική της ζωή;
  • Όταν την βλέπεις όλο και πιο αραιά και όταν τη δεις δεν έχει καμιά όρεξη να σε ακούσει αλλά λέει μόνο τα δικά της;
  • Όταν δε δέχεται να κάνει σχέδια μαζί σου, έστω για ένα απλό καφέ, μπας κι έχει κάποια καλύτερη πρόταση από αλλού;

Read the rest of this entry