Αρχεία Ιστολογίου

Ανάλαφρη :)

Η Αμαλία (είχα γράψει ένα σωρό ποστ σχετικά, εδώ κι εδώ κι εδώ κι εδώ) με είχε πάρει μέσα στον Ιούνιο να με καλέσει στη βάφτιση της κόρης της. Μου είπε ότι θα ερχόταν να με καλέσει αλλά μου είπε και σε ποια εκκλησία της άλλης πόλης που πλέον μένει και σε ποιο μαγαζί θα είναι η βάφτιση και το γεύμα. Δεν συγκράτησα τις λεπτομέρειες πέρα απ΄την ημερομηνία (1/7) και περίμενα να έρθει όπως είπε. Οι μέρες περνούσαν, η βάφτιση πλησίαζε αλλά άφαντη η Αμαλία. Τσαντίστηκα κι εγώ και είπα στον άντρα μου ότι αν δεν έρθει να μας καλέσει δεν πάμε πουθενά. Έτσι κι αλλιώς δεν ήξερα πως να πάω εκεί που είχε πει αν δεν μου εξηγούσε.

Πράγματα η Αμαλία δεν φάνηκε και εμείς δεν πήγαμε στη βάφτιση αν και πριν 10 χρόνια στη βάφτιση της κόρης της αδελφής της, που δεν έχω και πολύ σχέση με είχε καλέσει και είχα πάει. Με πείραξε αυτό αρκετά και αποφάσισα να μην ξαναεπικοινωνήσω μαζί της. Αφού δεν ήθελε την παρέα μου είπα κι εγώ να μην την προσφέρω. Read the rest of this entry

Advertisements

Αλλαγές – αλλαγές

Από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ άλλαξαν δραματικά πολλά στη ζωή μου.
Καταρχάς ήρθε η πολυπόθητη και πολυαναμενόμενη μετάθεση…. κι εκεί που ήμουν έτοιμη να φύγω… μου είπαν να περιμένω.. και περιμένω ακόμα. Νεότερα θα’χω από Σεπτέμβρη μάλλον αφού όλοι τώρα διακοπεύουν. Ελπίζω να ισχύσει η μετάθεση γιατί το νοσοκομείο όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο εφιαλτικό.

Read the rest of this entry

Ν’ανθίσει!

Είναι ώρα που κοιτώ τη λευκή οθόνη, αλλά το μυαλό μου είναι κενό κι η ματιά μου τρέχει προς το γαλανό ουρανό, τα πουλάκια που κελαιδούν, τον ήλιο, τα καταπράσινα δέντρα, τα λουλούδια, το απαλό αεράκι που μου χαιδεύει το πρόσωπο και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να γράψω κάτι – ή έστω να σκεφτώ αν θέλω να γράψω κάτι.

Πάντα η άνοιξη με αποδιοργανώνει κι έχω μια γλυκιά προσμονή γι’αυτή την αποδιοργάνωση 🙂

Δύο πουλάκια κάθονται..;

Michael Rymer

Το Μάρτιο του 2009 όταν πρωτοέφτιαξα αυτό το μπλογκ ήμουν ερωτευμένη μ’ένα τύπο κρυφά. Πάνε δυο χρόνια από τότε κι ας μου φαίνεται λες και πέρασαν δυο δεκαετίες περίπου..

Τον τύπο τον ξεπέρασα. Δεν ήταν κάτι σημαντικό ή άξιο αναφοράς.
Έμεινε το μπλογκ μόνο και το ζηλιάρικο όνομα του.

Ζηλιαρόγατα ήμουν τότε έτοιμη να βγάλω τα νύχια μου να κατασπαράξω.

Όμως αντί να το κάνω αυτό έγραψα εδώ αρκετές φορές. Όσες χρειαζόταν για να μου φύγει ο πόνος, ο καημός, το πάθος.
Κι έφυγε το άτιμο. Read the rest of this entry

Θα φύγω..

.. οχι με τους φίλους μου για Κάιρο ταξίδι αναψυχής να σε ξεχάσω που τραγούδαγε παλιά η Κωνσταντίνα.

… αλλά μάλλον θα φύγω απ’το νοσοκομείο σύντομα! Μακάρι!

Όλοι μου λένε ν’αντέξω και πως συνηθίζεται ο πόνος ο καθημερινός που συναντάς σε όλους γύρω.

Εγώ όμως δε θέλω να συνηθίσω. Δεν μπορώ και ΔΕ ΘΕΛΩ!

υγ. μάλλον το όνειρο με το λεωφορείο ήταν πιο σημαδιακό παρά αυτό με την πόρτα που το πιο πιθανό βγήκε απ’τον φόβο…;

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
Έρχονται 2 τριήμερα! ΟΛΕ!

Τόσο φαίνομαι, τόσο αισθάνομαι

Είμαι 34μισό χρονώ, αν και φαίνομαι γύρω στα 27-30 απ’ότι μου λένε αυτοί που δε με γνωρίζουν. Ναι τους ρωτώ πόσο με βάζουν πριν τους πω την αλήθεια γιατί ποτέ δεν έχω απογοητευτεί απ’την ερώτηση.

Το θέμα είναι άλλο. Δε νιώθω 34μισό. Δε νιώθω καν 30. 27 ναι άντε κι 28 αλλά ως εκεί.

Ανεξαρτήτως τι ηλικία έχω πάντα αισθάνομαι καμιά πενταετία και βάλε μικρότερη. Είναι λες κι ο οργανισμός μου πάσχει από σοβαρής μορφής lag και μου πέρνει αρκετό καιρό για να συμβαδίσει το μέσα μου με την ηλικία της ταυτότητας. Φυσικά μέχρι το μέσα μου να φτάσει αυτή την ηλικία έχω ήδη μεγαλώσει κι άλλο άρα είναι ένα ατέρμονο παιχνίδι.

Ειλικρινά αυτό το 34 σαν αριθμός δε μου λέει τίποτα. Τι είμαι δηλαδή μεσήλιξ; Απαίσια λέξη δεν είναι αυτή; Τι σημαίνει μεσήλικας; Ότι σε άλλα τόσα χρόνια θα δω τα ραδίκια ανάποδα; Read the rest of this entry

Να τα τρώμε ή να τα σκορπάμε;

Η ερώτηση για τα λεφτά.

Κάποιοι ‘συνετοί’ λένε ότι είναι καλά να τα φυλάμε μπας και μας χρειαστούν σε περίπτωση ανάγκης. Κάνουν συχνά αιματηρές οικονομίες, στερούνται ταξίδια, καινούργια ρούχα, εξόδους. Τραπέζι σε φίλους σπάνια κάνουν. Δώρα δεν πέρνουν. Όλα για να αυγατέψουν τα λεφτά στις τράπεζες.

Αν μια μέρα όμως κάτι γίνει (μια θανατηφόρα αρρώστια, ένα τροχαίο, όλα πιθανά είναι στη ζωή) κι αποδημήσουν νωρίτερα εις Κύριον, τότε μένουν όλα τα λεφτά στους συγγενείς κι αυτοί πάνε στο χώμα χωρίς να’χουν χαρεί και πολλά στη ζωή.

Έπειτα είναι οι άλλοι, οι γλεντζέδες, οι έξω καρδιά που ό,τι βγάλουν το χαλάνε και ζουνε με το ‘μια ζωή την έχουμε κι αν δε τη γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντήσουμε‘ Αυτοί πάνε ταξίδια, βγαίνουν συχνά με φίλους, ψωνίζουν, διασκεδάζουν. Τραπεζώνουν αβέρτα-κουβέρτα γνωστούς και φίλους. Ξέρουν πολύ καλά ότι σήμερα είμαστε αύριο δεν είμαστε και χαίρονται τη στιγμή.

Φυσικά υπάρχει κι ενδιάμεση κατάσταση. Κάποιοι που ναι μεν ξοδεύουν, αλλά προσέχουν ώστε να μην μένουν χωρίς φράγκο στα μέσα του μήνα. Που βγαίνουν, χαίρονται τη στιγμή, τη ζωή αλλά κοιτάνε και λίγο μπροστά και προσπαθούν να προνοήσουν και για καμιά στραβή.

Εσείς αλήθεια τι κάνετε;

Προσωπικά θα ήθελα να’μαι σαν τους τελευταίους που δεν στερούνται αλλά φυλάνε και κάτι αλλά δεν τα καταφέρνω. Ό,τι βγάζω φεύγει λες κι έχει φτερά και πούπουλα. Ένα μισθό πέρνω και στο τέλος τίποτα δε μένει. Έχει ακριβήνει κι η ζωή πάρα πολύ αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Και πριν που ήταν πιο φτηνά τα πράγματα εγώ έτσι ήμουν. Μάλλον φταίει ο άκρατος καταναλωτισμός που μας κάνει να νομίζουμε ότι το περιττό είναι απαραίτητο. Αλλιώς δεν εξηγείται.

Όμως αυτά που ζούμε είναι αυτά που μας μένουν. Όλες οι στερήσεις στο τέλος της ζωής δε θα μας φαίνονται καθόλου σημαντικές. Γι’αυτό κι εγώ λέω

Τι τα θέλεις τα λεφτά
Nα τα κάψεις, τι τα θες
Χέρια αλλάζουν τακτικά
Mήπως τα ΄χες κι από χτες

Γλέντα τη ζωή, Γλέντα τη ζωή
Όλοι δυο μέτρα παίρνουν γη
Τα λεφτά είναι δανεικά
Xέρια αλλάζουν τακτικά